Oχι σήμερα για επιδημία, Ουκρανία, «ειρήνη» και «άνθρωπος», τσιπροσυριζέικα συνεδριακά τσουρέκια και χειμαζόμενους από την ακρίβεια πολίτες-οβελίες. l Αν τέτοια νομίζετε, «κρατήστε μικρό καλάθι». l Εκείνο, ξέρετε, που ακούμε συνέχεια από τις ειδήσεις, τσίκλα πια στα τηλεράδια, l λες και χαθήκανε λέξεις και φράσεις όπως επιφύλαξη, μικρές προσδοκίες, πισινή l – το ξεμασχάλιασαν πια το καλαθάκι. l
Σήμερα γαληνεύουμε, αράζουμε και ταξιδεύουμε: l
«Απορώ», μου είπε, «πώς αυτός ο νεωκόρος έχει τόση μαγκιά στο γράψιμο!».
Τις ημέρες της πρόσφατης ακόμη καραντίνας μου διάβασα. l Πολύ, ξένα αλλά και δυο δικά μας. l Eνα λίγο παλιότερο, για το οποίο είχα ακούσει πολλά καλά, αλλά με άφησε άπνου και συγκλονισμένο με τη δύναμή του. l Είναι το «Γκιακ» (Πατάκης), η βραβευμένη συλλογή διηγημάτων του Δημοσθένη Παπαμάρκου, l πολυκοιτασμικού και νεότατου ακόμα λογοτέχνη, ο οποίος άρχισε να δημοσιεύει έργα του το 1998, μόλις στα 15 του χρόνια! l Το «Γκιακ» είναι το έργο που τον ανέδειξε, καθηλωτικό, θέμα, γραφή, δομή, ύφος· l ένα θα πω εγώ: αναγνώστης ευγνώμων. l
Διάβασα και την πολύ πρόσφατη συλλογή οκτώ διηγημάτων του αειθαλούς Ν.Δ. Τριανταφυλλόπουλου, που έχει τίτλο «Στα κύματα της τάξης και της θάλασσας» (έκδοση της Δημόσιας Βιβλιοθήκης Χαλκίδας). l Αισθάνομαι ακατάλληλος για να σχολιάσω τα πεζογραφήματα του σεβαστού δασκάλου, λογοτέχνη και φιλολογικού «ιχνηλάτη» συγγραφέων όπως ο Παπαδιαμάντης, κυρίως, αλλά και ο Μωραϊτίδης, ο Σκαρίμπας κ.ά. l Αγαπώ τόσο τον τρόπο που γράφει ο Τριανταφυλλόπουλος, που ορισμένες στιγμές πιάνω τον εαυτό μου να με κοιτάζει από τη γωνία καχύποπτα: l «Τώρα, είναι όπως τα λες ή επειδή εσύ έχεις “κόλλημα” με τη γλώσσα, το ύφος, τον, τέλος πάντων, “τρόπο και τον κόσμο Τριανταφυλλόπουλου” κρίνεις μεροληπτικά;». l Την απάντηση λοιπόν για τα γραφτά του Ν.Δ.Τ. γενικά αλλά και ειδικά για τα οκτώ διηγήματα του νέου τομιδίου του l –εν πολλοίς αυτοβιογραφικά αλλά και συχνά φευγάτα στο όνειρο και τις αποθυμιές– l την δίνει ο προλογίζων την έκδοση Σταύρος Ζουμπουλάκης, ο γνωστός συγγραφέας και πρόεδρος του Ε.Σ. της Εθνικής Βιβλιοθήκης: l «Ο Τριανταφυλλόπουλος γράφει εδώ και χρόνια την πιο μεταμοντέρνα λογοτεχνία στην Ελλάδα, και ας μην το ξέρει». l Επισήμανση ιδιαίτερης σημασίας, διότι πολύ έχουμε παρεξηγήσει στη χώρα μας μερικές έννοιες, όπως λ.χ. «μεταμοντέρνα λογοτεχνία». l Και κλείνοντας το προλογικό του σημείωμα: l «Θέλω να μεταφέρω εδώ μια κουβέντα που μου είχε πει κάποτε ο μακαρίτης φίλος Λουκάς Κούσουλας, η οποία δεν θέλω να χαθεί (…). l “Απορώ”, μου είπε, “πώς αυτός ο νεωκόρος έχει τόση μαγκιά στο γράψιμο!”. l Πολλοί θα προσυπογράφαμε ασμένως τούτη τη δήλωση απορίας και θαυμασμού…». l Ο γράφων τη στήλη προσυπογράφει πάντως και με τα δύο χέρια ετούτη, αλλά και την προηγούμενη επισήμανση του Σταύρου Ζουμπουλάκη. l
Αωρο μάλλον, θέλω πολύ όμως να πω δυο λόγια και για το βιβλίο που διαβάζω τώρα. l Δεδηλωμένος φίλος από παλιά της λογοτεχνίας του Σωτήρη Δημητρίου, αλλά θεωρώ το νέο βιβλίο του «Ουρανός απ’ άλλους τόπους» (Πατάκης) l κι ας μην το έχω τελειώσει ακόμα l βιβλίο σταθμό και για το δικό του έργο μέχρι σήμερα, αλλά και για τη σύγχρονη ελληνική λογοτεχνία. l Ο Δημητρίου με αυτό το μυθιστόρημά του νομίζω πως πατάει κορυφή του γνωστού μας δικού του “τρόπου” l – του τόσο αγαπητού στο αναγνωστικό κοινό εδώ και χρόνια. l Βιβλίο γραφής πηγαίας και μαζί εξαιρετικά επεξεργασμένης, l με πυρήνα συναρπαστικό, l βιβλίο απολαυστικής ανάγνωσης, l θέλει στην αρχή λίγο προσοχή στην ηπειρώτικη γλώσσα του, αλλά σύντομα πλέεις μέσα της άνετα, ηδονικά θα έλεγα. l Συνεχίζοντάς το θα περάσω, ελπίζω, ένα καλό Πάσχα. l Μακάρι όλοι μας – μια ανάπαυλα, αν μη τι άλλο.
