Τα συνέδρια της ανανεωτικής Αριστεράς δεν μας άφηναν ποτέ να πλήξουμε. Ηταν γεμάτα ζωντάνια, αντιπαραθέσεις και διαπληκτισμούς, που ενίοτε αποτελούσαν και προαγγέλους διασπάσεων ή τρανταχτών αποχωρήσεων.
Απεναντίας, τα συνέδρια του ορθόδοξου κόμματος πάντα, πλην του 13ου συνεδρίου, είθισται να επιβεβαιώνουν την ορθότητα της πολιτικής γραμμής και να επικυρώνουν προειλημμένες αποφάσεις, προσφέροντας στο κοινό την πληκτική εικόνα μιας αισιόδοξης, ατσαλένιας ενότητας. Κάτι σαν τον σοσιαλιστικό ρεαλισμό.
Στο 3ο συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ συγκρούσθηκαν οι δύο τάσεις που υπάρχουν μέσα στο κόμμα. Αυτή των στελεχών που κυρίως προέρχονταν από την ανανεωτική Αριστερά, με την ετερόκλητη συμμαχία των προεδρικών με τους πασοκογενείς. Σε παρόμοιες περιπτώσεις στην Αριστερά σπανίως ηττάται η ηγετική ομάδα, καθώς ελέγχει τους κομματικούς μηχανισμούς. Από αυτόν τον κανόνα δεν θα μπορούσε να ξεφύγει και ο ΣΥΡΙΖΑ. Η νίκη της συμμαχίας προεδρικών – πασοκογενών ήταν αναμενόμενη, αλλά αποδείχθηκε τελικά πύρρειος. Γιατί;
Διότι οι εντάσεις και οι διαπληκτισμοί που παρατηρήθηκαν έδωσαν την εικόνα μιας παράταξης μαστιζόμενης από προβλήματα που, τελικά, αφορούν τη φυσιογνωμία της. Το δε αποτέλεσμα της τελικής κρίσιμης ψηφοφορίας για τον τρόπο εκλογής του αρχηγού δεν ήταν και τόσο ικανοποιητικό για τους προεδρικούς. Η θέση τους έλαβε το 54% επί του συνόλου των συνέδρων, ενώ τα «κατά» και η αποχή συγκέντρωσαν το 40%, ποσοστό διόλου ευκαταφρόνητο.
Η εσωκομματική αντιπολίτευση χάλασε το πάρτι των προεδρικών και έπληξε την εικόνα του αρχηγού τους.
Από τότε που ο ΣΥΡΙΖΑ άρχιζε να καλπάζει προς την εξουσία, ο ιστορικός πυρήνας του ανησυχούσε μήπως αυτή η απότομη μαζικοποίηση αλλοίωνε την αριστερή φυσιογνωμία του κόμματος. Μήπως δηλαδή ο ΣΥΡΙΖΑ έχανε τον ρόλο της πρωτοπορίας που του επιφυλάσσει η θεωρία και γινόταν ένα κόμμα σαν όλα τα άλλα, που αγωνίζεται για την κατάκτηση της εξουσίας.
Η ηγεσία καθησύχαζε τους ανησυχούντες υποστηρίζοντας πως «δεν θα πάμε εμείς προς τις μάζες, οι μάζες θα έρθουν προς εμάς». Τελικά, ξεπερνώντας τη γνωστή παιδική ασθένεια, η ηγετική ομάδα κατάλαβε πως τα μεγάλα κόμματα τέτοια προβλήματα αφήνουν να τα λύσουν η ίδια η ζωή και η δυναμική των γεγονότων. Ο ιστορικός πυρήνας του ΣΥΡΙΖΑ, ρομαντικός, ακόμη ανησυχεί…
