Ο Αχμέτ ήρθε από την Τουρκία στην Ελλάδα το 2017, 32 χρόνων. Γιατρός, εντατικολόγος. Η γυναίκα του, Νουρντάν, καθηγήτρια πληροφορικής, είχε φυλακιστεί μετά το πραξικόπημα του 2016 για έξι μήνες. Είχε προηγηθεί έρευνα της αστυνομίας στο σπίτι τους για αναζήτηση στοιχείων. Εψαχναν οτιδήποτε θα αποδείκνυε ότι ανήκουν στο κίνημα Γκιουλέν, ότι είναι, δηλαδή, σύμφωνα με το καθεστώς, «τρομοκράτες». Αν όμως, μετά τη δίκη της, η Νουρντάν καταδικαζόταν, αντιμετώπιζε ποινή φυλάκισης τριών χρόνων. Ετσι, το ζευγάρι αποφάσισε να εγκαταλείψει τη χώρα του. Βρήκαν διακινητές, τους έδωσαν 5.000 ευρώ. Μπήκαν στην Ελλάδα από τον Εβρο, με τα πόδια, περπάτησαν περίπου 15 χιλιόμετρα, με μια τσάντα που είχε λίγα ρούχα. Θεσσαλονίκη και από εκεί Αθήνα. Ο Αχμέτ έπιασε δουλειά σε ένα μεγάλο τηλεφωνικό κέντρο.
Την περασμένη Κυριακή, ο Αχμέτ ήταν ανάμεσα στο κοινό που γέμισε την αίθουσα του «Δαναού», για την προβολή του ντοκιμαντέρ «Αόρατοι» της Μαριάννας Κακαουνάκη. Οταν η δημοσιογράφος και σκηνοθέτις είπε ότι είναι παρών, τον αγκάλιασε ένα ζεστό χειροκρότημα. Ηταν ένας από τους πρωταγωνιστές της ταινίας, που μαζί με το ζευγάρι των εκπαιδευτικών, Γκόνζα και Εμπουμπεκίρ Καρά, οι οποίοι κατάφεραν να διαφύγουν στο εξωτερικό μαζί με τον 3χρονο γιο τους (έχοντας χάσει δύο παιδιά, 10 και 8 χρόνων, στη θάλασσα, στο «ταξίδι» προς την Ελλάδα), μετέτρεψαν μια προβολή σε συνάντηση πολλών κόσμων. Μετέδωσαν όχι μόνο συγκίνηση μέχρι δακρύων αλλά και δύναμη. Ηταν ο τρόπος που τους προσέγγισε και αποτύπωσε τις ιστορίες τους η Μαριάννα Κακαουνάκη. Οπως είπε και η μικρή θεατής, που της πρόσφερε μια ανθοδέσμη, «ευχαριστούμε που κάνατε ορατή την ιστορία, με αμεσότητα, απλότητα και αλήθεια. Που δείξατε ότι δεν είμαστε “τρομοκράτες”».
Οι άνθρωποι αυτοί που ζούσαν αυστηρά μέσα στη δική τους κοινότητα (υπολογίζονται σε 1.500 οι οικογένειες των Τούρκων γκιουλενιστών στην Ελλάδα) θεωρούσαν ρίσκο να γίνουν ορατοί. Και έγιναν. Το κατόρθωσε το ντοκιμαντέρ, αισθάνθηκαν και οι ίδιοι ότι μπορούν, διστακτικά, να βρουν τα πατήματά τους ανάμεσά μας. Ενας σημαντικός αριθμός θεατών ήταν Τούρκοι, νεαρές γυναίκες με μαντίλες, αγόρια και κορίτσια, που στάθηκαν στην ουρά του ταμείου για να εξασφαλίσουν το εισιτήριό τους. Αναμείχθηκαν, μας χαμογελούσαν, απαθανάτισαν με τα κινητά τους τη στιγμή. Τη «στιγμή» που το τραύμα της απώλειας, όλοι έχουν αφήσει πίσω στην πατρίδα τους ένα κομμάτι της ζωής τους, διαχύθηκε μέσα στην αίθουσα· εκείνοι το μοιράστηκαν, εμείς το αφουγκραστήκαμε, το κατανοήσαμε, τους προσεγγίσαμε. Ακόμη κι αν η «συνάντηση» είχε συγκεκριμένη διάρκεια άφησε το ίχνος της. Εικόνες, λόγια και σκέψεις που κάνουν τις δικές τους διαδρομές, σμιλεύουν προθέσεις και αντιλήψεις.
Εκατομμύρια ορατοί άνθρωποι γίνονται καθημερινά αόρατοι. Λίγοι μόνο έχουν την τύχη από αόρατοι να ξαναγίνουν ορατοί.
Ο Αχμέτ διαβάζει για να δώσει εξετάσεις στην Ελλάδα, να αναγνωριστεί το πτυχίο της Ιατρικής. Δουλεύει, παράλληλα, γκαρσόνι σε εστιατόριο. Και συνεχίζει… Ο,τι είχε στη χώρα του διαλύθηκε, αλλά δεν χάθηκε. Ανασυγκροτείται εδώ, στην Αθήνα, μέρα με τη μέρα, με επιμονή και αξιοπρέπεια.
Ο Αχμέτ στην αρχή δεν ήθελε να τραβάει την προσοχή, ζούσε σαν «αόρατος». Δεν είναι ο μόνος. Δεν χρειάζεται να υπάρχει πολιτικός λόγος, εν προκειμένω ο διωγμός των γκιουλενιστών από τον Ερντογάν, για να είναι ο πρόσφυγας/μετανάστης φοβισμένος, να κλείνεται μέσα στην κοινότητά του. Αρκεί και μόνο ο βίαιος ξεριζωμός. Η καταστροφή μιας οργανωμένης καθημερινότητας μέσα σε λίγα 24ωρα. Ανθρωποι που αφήνουν σπίτια, καριέρες, επιθυμίες, γιατί ξυπνούν ένα πρωί και η πόλη τους βομβαρδίζεται, τα τανκς ισοπεδώνουν τα πάντα ή η αστυνομία κτυπάει την πόρτα τους. Ο εξαναγκασμός έχει διαβάθμιση; Η ακούσια φυγή, η βαλίτσα που ετοιμάζεται βιαστικά και μόνο με τα απολύτως απαραίτητα, το λούτρινο ζωάκι που προσπαθεί να καθησυχάσει τους εφιάλτες ενός μικρού παιδιού σε ένα ταξίδι χωρίς ασφάλεια και εγγυήσεις, έχουν εθνικότητα;
Εκατομμύρια ορατοί άνθρωποι γίνονται καθημερινά αόρατοι. Λίγοι μόνο έχουν την τύχη από αόρατοι να ξαναγίνουν ορατοί.
