Ξέρω ότι υπάρχει ισχυρός αντίλογος με, εκτός όλων των άλλων, ισχυρότατο οικονομικό προφίλ. Πλην όμως, είναι φανερό ότι μαζί με ουκ ολίγες «βεβαιότητες» του πρόσφατου αλλά και μακρινού παρελθόντος, έτσι και εκείνη που (μας) λέει ότι «αν θες ειρήνη, προετοιμάσου για πόλεμο», δεν (πρέπει να) ισχύει.
Η άκρως επιθετική συμπεριφορά της υπερεξοπλισμένης επί πολλές δεκαετίες Ρωσίας αποτελεί μια προφανή απόδειξη πως η προετοιμασία για πόλεμο δεν διασφαλίζει την ειρήνη. Επίσης, οι σκέψεις, οι μνήμες και τα συναισθήματα που γεννήθηκαν, μόλις η Γερμανία ανακοίνωσε τη δαπάνη τεράστιου ποσού για τον επανεξοπλισμό της, κάτι έχουν να μας πουν. Και στη βαλκανική γειτονιά μας, βέβαια: οι ειδήσεις για τον εξοπλισμό της Σερβίας με πολεμικά συστήματα από την Κίνα και από την Τουρκία επανατροφοδοτούν έντονο προβληματισμό για το ενδεχόμενο σκοτεινών εξελίξεων πάλι σε τούτη την εύφλεκτη περιοχή.
Η λίστα με τα ιστορικά γεγονότα-επιχειρήματα σύμφωνα με τα οποία η προετοιμασία για πόλεμο οδηγεί σε πόλεμο, είναι ατελείωτη. Και θα ήταν ανεπίτρεπτη σπατάλη χρόνου, στις σημερινές άκρως ευαίσθητες για την ανθρώπινη ύπαρξη συνθήκες, να μην αρχίσει άμεσα μια συστηματική, ειλικρινής και σοβαρή διεθνής διαδικασία προετοιμασίας ειρήνης. Συρράξεις και συνθήκες ακραίας φτώχειας σε Αφρική και Ασία «γέννησαν» μεγάλα κύματα προσφύγων και μεταναστών, που άσκησαν και ισχυρότατες πιέσεις στην Ε.Ε. τα λίγα προηγούμενα χρόνια. Λίγο πριν ξεσπάσει ο πόλεμος στην Ουκρανία, που ήρθε να μεγεθύνει το προσφυγικό ζήτημα στη Γηραιά Ηπειρο, ολοένα και περισσότεροι συζητούσαν όχι μόνο για κύματα πια αλλά για τσουνάμι προσφύγων και μεταναστών, εξαιτίας της κλιματικής κρίσης που απειλεί ανοιχτά τον πλανήτη με καταστροφές. Κάποιοι προέβλεπαν σοβαρή κρίση με επίκεντρο το νερό. Τώρα, με ανοιχτά τα μέτωπα στη διεθνή οικονομία λόγω της πανδημίας, γίνεται λόγος για άμεσο κίνδυνο παγκόσμιας επισιτιστικής κρίσης, ενώ ήδη και οι λεγόμενες ευκατάστατες κοινωνίες βυθίζονται σε ένα σπιράλ φτωχοποίησης εξαιτίας του σφοδρού ενεργειακού προβλήματος.
Και όμως… Μπροστά σε αυτή την εφιαλτική πραγματικότητα, κυρίαρχη δεν είναι η αναζήτηση διαύλων συνεννόησης με στόχο τον άμεσο τερματισμό του εφιάλτη. Μοιάζει να μη θέλουμε να ξυπνήσουμε. Δίνουμε την αίσθηση πως νοιαζόμαστε περισσότερο για το πώς θα μεταφέρουμε κανόνια και όχι ανθρωπιστική βοήθεια. Υπάρχει τρόπος να σταματήσει ο φονικός παραλογισμός; Ασφαλώς υπάρχει. Βρίσκεται στην αλήθεια πως αν θέλεις ειρήνη πρέπει να προετοιμάζεσαι διαρκώς για την ειρήνη. Μια αλήθεια «χαμένη» πίσω από την ομίχλη της απληστίας και της μισαλλόδοξης αλαζονείας, που έχουν θολώσει τη σκέψη μας.
