Το αποτέλεσμα του πρώτου γύρου των γαλλικών εκλογών ήταν απολύτως αναμενόμενο για όποιον ήθελε να αναλύσει στοιχειωδώς ρεαλιστικά τα δεδομένα της αναμέτρησης του 2017, αλλά και των τάσεων που είχαν δημιουργηθεί στο εσωτερικό του «εξαγώνου» κατά τα προηγούμενα 20 χρόνια. Η αντιμετώπιση της ανόδου της Μαρίν Λεπέν μέσα από τον διαστρεβλωτικό φακό «άκρα» εναντίον «κέντρου» είναι μάλλον ξεπερασμένη, καθώς στο κοινωνικό σώμα οι μεταβολές που συμβαίνουν είναι πολύ βαθύτερες από εκείνες που επιχειρεί η ιδωμένη από σκοπιά στάτους κβο ανάλυση. Και στη Γαλλία, όπως και στο μεγαλύτερο μέρος της Δύσης, σε επίπεδο οικονομικής κατάστασης οι ανισότητες βαίνουν αυξανόμενες, την ίδια στιγμή που το ηλικιακό χάσμα (προοπτικές νέων σε σύγκριση με τους προηγούμενους) διευρύνεται διαρκώς. Παράλληλα, στη Γαλλία υφίσταται και ένα χάσμα ανάμεσα στην Ιλ ντε Φρανς και στην υπόλοιπη χώρα.
Η Γαλλία επίσης, σε αντίθεση με την Ελλάδα, ανήκει στον πυρήνα των οντοτήτων που εξελίχθηκαν (μαζί με τη Γερμανία, τη βόρεια Ιταλία και την Αγγλία) σε σύγχρονα κοσμικά κράτη. Αποτέλεσε εν ολίγοις ένα από τα κοινωνικά εργαστήρια που δημιούργησαν τον ανθρωποκεντρικό πολιτισμό. Ή, τέλος πάντων, αυτή είναι η ιστορία που διδάσκονται οι κάτοικοι της Ευρώπης στα χρόνια της μαζικής εκπαίδευσης. Τα τελευταία χρόνια ο Ευρωπαίος, ο δυτικός άνθρωπος, δέχεται τα πυρά μιας «παγκοσμιοποιημένης» κριτικής που ξεκινά από τη ρητορική της αποαποικιοποίησης αλλά πλέον έχει ξεφύγει και φθάνει στο σημείο να ζητεί την εκ βάθρων αμφισβήτηση και διάλυση όλων όσα «κακώς» –κατά αυτή την άποψη– πηγάζουν από τις κοσμοθεωρίες του «λευκού ανθρώπου». Προφανώς όλα αυτά χωράνε πολλές ώρες και ημέρες συζήτησης, αλλά ενστικτωδώς πολλοί Ευρωπαίοι συνάνθρωποί μας τα εκλαμβάνουν ως ευθεία βολή στην ταυτότητά τους. Τα εισπράττουν ως απειλή. Τα προηγούμενα χρόνια η Μόσχα επένδυσε σε αυτή τη διάσταση, την ίδια στιγμή που οι ελίτ στο Βερολίνο, στο Παρίσι, στις Βρυξέλλες, στο Λονδίνο και αλλού αντιμετώπιζαν αυτή τη συζήτηση ως περίπου μάχη οπισθοφυλακών ιστορικών υπολειμμάτων.
Η εισβολή στην Ουκρανία, η ζοφερή οικονομική προοπτική στα επόμενα χρόνια, το μεταναστευτικό έχουν όλα μαζί μπει στο μπλέντερ του λαϊκισμού, ο οποίος αυτή τη φορά έρχεται εκ των ένδον. Από τα δεξιά. Από τον πυρήνα δημιουργίας των θεσμών που γέννησαν μεταπολεμικά την Ε.Ε. Αυτή τη φορά ο Εμανουέλ Μακρόν μπορεί να τα καταφέρει. Πόσους ακόμα «Μακρόν» μπορεί άραγε να βγάλουν από το «μανίκι» τους οι γαλλικές και ευρωπαϊκές ελίτ; Για πόσο καιρό ακόμα η Ευρώπη θα οδεύει παραζαλισμένη πίσω από τις εξελίξεις;
