«Ο βιασμός είναι χειρότερος κι από σφαίρα. Σκοτώνει εσωτερικά», λένε γυναίκες στην Ουκρανία, θύματα του πιο βάρβαρου μέσου σωματικής, ψυχικής, ηθικής καταρράκωσης. Οταν τα ρωσικά στρατεύματα αποσύρθηκαν, άρχισε να αναδύεται, όπως κατά την άμπωτη, μία ακόμη φρίκη. Τα 25 βιασμένα κορίτσια στην Μπούτσα. Τα γυμνά κακοποιημένα πτώματα γυναικών σε δρόμο έξω από το Κίεβο. Η μητέρα και η 15χρονη κόρη στο Ιρπίν, που σύρθηκαν σε κοινή θέα, βιάστηκαν και εκτελέστηκαν. Οι ηλικιωμένες στη Χερσώνα, που βιάστηκαν και αυτοκτόνησαν. Η Νατάλια στο Σεβτσένκοβε, η οποία υπέστη πολλαπλό ομαδικό βιασμό δίπλα στο παιδί της μετά την εκτέλεση του άντρα της. Η 15χρονη στο Ιρπίν, που μετά τη δολοφονία της μητέρας της κρατήθηκε για μέρες ως σεξουαλική σκλάβα των ρωσικών στρατευμάτων. Το μελανιασμένο γυμνό σώμα γυναίκας έξω από τη Μαριούπολη, με χαραγμένη μια σβάστικα πάνω του. Κακοποιημένες γυναίκες, κουρνιασμένες σαν πληγωμένα αγρίμια σε λασπωμένα χαλάσματα ή εκτελεσμένες μέσα σε σπίτια και υπόγεια.
Ο βιασμός από τα χρόνια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου αποτελεί εργαλείο τρομοκράτησης και υποδούλωσης του εχθρού. «Αν πάρεις τις γυναίκες, πήρες την περιοχή», έλεγαν οι εισβολείς. Είναι μια πολεμική τακτική με στόχο την ηθική συντριβή του άλλου και τον εκτοπισμό – «αν μερικές γυναίκες βιαστούν, όλο το χωριό τρέπεται σε φυγή» (ΟΗΕ). Διαπράττεται και ως ψυχαγωγία, εκλαμβάνεται και ως έπαθλο μετά μια νίκη, μια ανταμοιβή που ρημάζει ζωές, διαλύει οικογένειες, αποδομεί κοινωνίες, εκδιώκει λαούς. Τα θύματα σημαδεύονται βαθιά, ενίοτε χάνονται μέσα στο μαρτύριο σκοτεινών ημερών, βουλιάζοντας σε ένα μακροχρόνιο εφιάλτη.
Σε όλες τις εισβολές, όπως στην τουρκική το 1974 στην Κύπρο, αποτελεί πάγια μορφή ακραίας πολεμικής βίας. Ομως μόλις το 1998 άρχισε να διώκεται από το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο ως έγκλημα πολέμου, με αφορμή τα στρατόπεδα βιασμών στη Βοσνία και τη γενοκτονία στη Ρουάντα. Από το 1992 έως το 1995, περίπου 20.000 κυρίως Βόσνιες μουσουλμάνες, αλλά όχι μόνον, κακοποιήθηκαν σεξουαλικά ή αιχμαλωτίστηκαν σε στρατόπεδα βιασμών ώστε να γεννήσουν Σέρβους και να επέλθει εθνοκάθαρση. Το 1994, στη Ρουάντα, 500.000 γυναίκες Τούτσι, σχεδόν όσες επιβίωσαν, έπεσαν θύματα μαζικών ομαδικών βιασμών. Μακριά η άσπαστη αλυσίδα αγριοτήτων: Ιράκ, Συρία, Τιγκράι, Ουκρανία. Ενας υποτιμημένος κονιορτός του πολέμου, ψηλά στη λίστα της ατιμωρησίας.
