Επί εβδομάδες η Ρούλα Πισπιρίγκου είχε καταδικαστεί στα μάτια της κοινής γνώμης. Η σύλληψή της είχε προαναγγελθεί μέρες πριν και η ενοχή της είχε προεξοφληθεί. Ουδείς έχει πλέον όρεξη να περιμένει δίκες και αργόσυρτες διαδικασίες. Με τη συνενοχή των Αρχών και μέσω αστυνομικών συντακτών γίνονταν κατά συρροή διαρροές με ανατριχιαστικές λεπτομέρειες στα ΜΜΕ με στόχο πιθανότατα να σπάσει η κατηγορούμενη και να υποπέσει σε κάποιο λάθος. Το πανάκι με το αίμα, το θαμμένο τάμπλετ, η σπιτονοικοκυρά, η εμμονή με τον σύζυγο. Οι φωτογραφίες και τα βίντεο από το γυμναστήριο, με τα παιδιά που παίζουν χαρούμενα, οι αναρτήσεις στα σόσιαλ μίντια.
Καμία ιδιωτικότητα, κανένα ιατρικό απόρρητο, καμία προστασία. Ο καθένας είχε έτσι τα εργαλεία να φιλοτεχνήσει το προφίλ που του ήταν πιο αποτρόπαιο ή και πιο οικείο: της Μήδειας, της «κερατωμένης» εκδικητικής μάνας, της ψυχοπαθούς υπολογίστριας, της Φραγκογιαννούς, που ήθελε να απαλλάξει τις κόρες της από το άγος του φύλου, της γυναίκας που κουβαλούσε το τραύμα –και το όνομα– της δολοφονημένης γιαγιάς της.
Ενα παιδί νεκρό, δύο, τρία, σαν βιβλίο της Αγκάθα Κρίστι «Και δεν έμεινε κανένα». Οι γιατροί το θεώρησαν σύμπτωση, η καταγγελία για κακοποίηση αρχειοθετήθηκε, ο μπαμπάς δεν κατάλαβε τίποτα, όλα αυτά του φάνηκαν κανονικά. «Χαζός», απεφάνθη η ελληνική κοινωνία για εκείνον. «Σατανική», για εκείνη. Η απόπειρα λιντσαρίσματος αρχικά έξω από το σπίτι της και στη συνέχεια κατά την προσαγωγή της δεν πρέπει να εκπλήσσει κανέναν. Η αστυνομία –με την απουσία της– επιδοκίμασε τις διαθέσεις του αγανακτισμένου πλήθους. Το βλέμμα της κάτω από τη γούνινη κουκούλα απαθανατίστηκε λες κι ήταν πορτρέτο ζώου με χαίτη. Τώρα βρίσκεται στην απομόνωση γιατί στη φυλακή κινδυνεύει η σωματική της ακεραιότητα. Οι συγκρατούμενές της τη βρίζουν και την απειλούν. Το κράτος δικαίου στη χώρα μας αδυνατεί να προστατεύσει μια κατηγορούμενη ακόμη και τώρα που κρατείται.
Η Ρούλα Πισπιρίγκου αποκαλύπτει πολλές αποτυχίες ταυτόχρονα: του σωφρονιστικού συστήματος, του κράτους πρόνοιας, του συστήματος υγείας, των ΜΜΕ, του ΕΣΡ, των γυναικείων οργανώσεων. Στη φυλακή η ίδια ζήτησε μία τηλεόραση. Θέλει να παρακολουθήσει μέχρι τέλους το σίριαλ της ζωής της. Στο τελευταίο επεισόδιο όλοι ξέρουμε τι θα γίνει.
