Η διαφαινόμενη συνεργασία κομμάτων, κινήσεων και προσώπων που κινούνται στον χώρο της πέραν της Νέας Δημοκρατίας Δεξιάς μπορεί να επηρεάσει καθοριστικά το πολιτικό σκηνικό. Θα ήταν σφάλμα να σπεύσει κανείς να απορρίψει εξελίξεις και προοπτικές που δημιουργούνται μετά τη χθεσινή ανακοίνωση της πολιτικής κίνησης του διαγραφέντος από τη Ν.Δ. βουλευτή Κωνσταντίνου Μπογδάνου.
Μαζί με τις υπόλοιπες δυνάμεις που, σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις, θα συνταχθούν στο νέο κόμμα –πιθανή ονομασία «Δημιουργία»– θα έχουν από κοινού μια πιο ηχηρή πολιτική παρουσία, ενώ μέσω του κ. Μπογδάνου θα διαθέτουν και κοινοβουλευτική εκπροσώπηση. Εάν δε η απήχηση στο εκλογικό σώμα καταγραφεί δημοκοπικά ως υπολογίσιμη, μπορεί να αλλάξει τις μετεκλογικές εξισώσεις.
Το ερώτημα που προκύπτει αφορά τη διείσδυση που θα έχει το νέο κόμμα στους δεξιούς ψηφοφόρους της κυβέρνησης. Εκ των πραγμάτων, συνιστά μια απειλή για τη Ν.Δ., υπό την έννοια ότι δυσχεραίνει ακόμη περισσότερο όχι μόνο τον στόχο της αυτοδυναμίας, αλλά και την επικράτηση με υψηλό ποσοστό.
Ωστόσο, η άλλη όψη του νομίσματος είναι πως το συγκεκριμένο κόμμα θα μπορούσε να λειτουργήσει ως «ασπίδα προστασίας» εάν καταφέρει να προσελκύσει τις ψήφους που θα απολέσει η Ν.Δ. και θα μπορούσαν να καταλήξουν στις δύο ισχυρότερες εκφάνσεις της άκρας Δεξιάς, με τις οποίες δύσκολα ο κ. Μητσοτάκης θα μπορούσε να συνεργασθεί: στην Ελληνική Λύση του Κυριάκου Βελόπουλου ή και στους Ελληνες για την Πατρίδα του Ηλία Κασιδιάρη.
Η Ελληνική Λύση όχι μόνον αναμένεται να ξαναμπεί στη Βουλή, αλλά πιθανώς να έχει και αυξημένο ποσοστό, ενισχυμένη από την ταύτισή της με τη Ρωσία στον πόλεμο της Ουκρανίας. Οι, δε, Ελληνες για την Πατρίδα μάλλον εκπλήσσουν με τη δημοσκοπική αντοχή που παρουσιάζουν. Παράλληλα, το νέο κόμμα θα μπορούσε στην πορεία να αποτελέσει ακόμη και «λύση διακυβέρνησης». Ο Κ. Μπογδάνος, ο οποίος διατηρεί διαύλους επικοινωνίας με τη Ν.Δ., δηλώνει ότι σκοπός της κίνησής του είναι να λειτουργήσει ως «προσκλητήριο προς το σύνολο του φιλελεύθερου πατριωτικού χώρου, που στην Ελλάδα υπάρχει κοινωνικά και λείπει πολιτικά, ώστε αυτός να βρει ενιαία κομματική έκφραση, με ευρωατλαντικό προσανατολισμό και αστικά χαρακτηριστικά, ενόψει των επόμενων εκλογών».
Επιχειρεί να προσελκύσει όλους όσοι αισθάνονται δεξιοί ή και σκληροί δεξιοί, που όμως δεν ταυτίζονται με την ακραία στάση της Χρυσής Αυγής ή των Ελλήνων για την Πατρίδα. Μια πατριωτική Δεξιά, όπως την περιγράφει ο ίδιος, που αποδέχεται τους κανόνες της αστικής δημοκρατίας και τάσσεται υπέρ της ελεύθερης οικονομίας θα μπορούσε θεωρητικά να αποτελέσει κυβερνητικό εταίρο για τη Ν.Δ. στην πολύ πιθανή περίπτωση που και μετά τις δεύτερες εκλογές αδυνατεί να σχηματίσει κυβέρνηση συνεργασίας με το ΠΑΣΟΚ, που θα προτιμούσε ως εταίρο, αλλά από το οποίο δεν βρίσκει ανταπόκριση.
Εάν το νέο κόμμα εισέλθει στη Βουλή, ενδεχομένως οι 8 ή περισσότεροι βουλευτές που θα διαθέτει να είναι ο αναγκαίος αριθμός για την εξασφάλιση κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας.
Είναι προφανώς πολύ νωρίς ακόμη, και στόχος της Ν.Δ. παραμένει η συσπείρωση και το μεγαλύτερο δυνατό ποσοστό, αλλά προοπτικές –και σχεδιασμοί– που κάποτε απορρίπτονταν ως άτοπες, τώρα αποκτούν τη δική τους αξία.
