Αυτές τις μέρες, στην Ουκρανία, οι γυναίκες είναι αντιμέτωπες με την απειλή του βιασμού, που συχνά χρησιμοποιείται από τους Ρώσους ως «όπλο» πολέμου. Οι καταγγελίες για περιστατικά σεξουαλικής βίας ολοένα και αυξάνονται. «Ακόμη και σε καιρό ειρήνης ο βιασμός είναι έγκλημα που συνήθως δεν καταγγέλλεται, πόσο μάλλον στη διάρκεια μιας πολεμικής σύγκρουσης. Φοβάμαι πως αυτά που μαθαίνουμε είναι απλώς η κορυφή του παγόβουνου», δήλωσε η πρόεδρος της οργάνωσης La Strada Ukraine, που υποστηρίζει θύματα trafficking, ενδοοικογενειακής και σεξουαλικής βίας.
Αυτές τις μέρες, η 18χρονη που βιάστηκε σε διαμέρισμα της Νέας Φιλαδέλφειας, στο οποίο βρέθηκε για να εργαστεί ως μπέιμπι σίτερ, λαμβάνει ισχυρή αντιρετροϊκή αγωγή προκειμένου να αποφευχθεί το ενδεχόμενο να έχει μολυνθεί με τον HIV, ενώ παράλληλα προσπαθεί να σταθεί ξανά στα πόδια της.
Αυτές τις μέρες, η δίκη για την υπόθεση του ομαδικού βιασμού και της δολοφονίας της Ελένης Τοπαλούδη συνεχίζεται και οι γονείς της θα ακούσουν για μία ακόμη φορά πώς η 21χρονη φοιτήτρια βιάστηκε, βασανίστηκε άγρια και πετάχτηκε στη θάλασσα, ζωντανή ακόμη.
Μία από αυτές τις μέρες, ο Μάρκος Σεφερλής αποφάσισε να εντάξει το θέμα του βιασμού στα σκετσάκια της νέας του τηλεοπτικής εκπομπής.
– Eίδα στο δρόμο ένα βιαστή.
– Και τι έκανες;
– Αρχισα να τρέχω. Ετρεχα, έτρεχα, έτρεχα, αλλά δεν τον πρόλαβα.
Και η ομήγυρη των γυναικών, όπου ακούγεται το «αστείο», σκάει στα γέλια, αγνοώντας(;) προφανώς ότι παγκοσμίως σχεδόν μία στις τρεις γυναίκες έχει κακοποιηθεί σωματικά ή/και σεξουαλικά.
Δεν είναι η πρώτη φορά που γυναίκες ανέραστες, κακομούτσουνες, υστερικές, οι οποίες ενδεχομένως «τα ήθελαν», πρωταγωνιστούν στα θεατρικά και τηλεοπτικά προϊόντα του. Εδώ και δεκαετίες, το κωμικό ρεπερτόριό του τροφοδοτείται από ομοφυλόφιλους άντρες και γυναίκες, μετανάστες και Ρομά, ανθρώπους με κάποιο ελάττωμα ή αναπηρία, κοντούς, υπέρβαρους, δύσμορφους. Τα χωρατά του στοχεύουν κυρίως τους διαφορετικούς αλλά και τους αδύναμους, αναπαράγουν στερεότυπα που θα έπρεπε να έχουμε αφήσει οριστικά πίσω μας, ενεργοποιούν τα πιο συντηρητικά αντανακλαστικά της ελληνικής κοινωνίας.
Είναι καλός επαγγελματίας, γενναιόδωρος θιασάρχης και στα θέατρα στα οποία εμφανίζεται συνήθως δεν πέφτει καρφίτσα, λένε οι υπερασπιστές του. Ολοι έχουν δικαίωμα να επιλέγουν τα θεάματα που ταιριάζουν στην αισθητική και στην ηθική τους – ηθοποιοί και κοινό. Από έναν τηλεοπτικό σταθμό εθνικής εμβέλειας, όμως, και από τον ίδιο τον κ. Σεφερλή, θα περίμενε κανείς έστω μια απάντηση, μια συγγνώμη. «Δεν είμαστε πλυντήριο βιαστών», να πουν. Ως ελάχιστη ένδειξη ενσυναίσθησης της ζοφερής πραγματικότητας.
Τόσες μέρες μετά, μόνο σιωπή…
