Διαβάζω: l «Το αίτημα των εκλογών παραμένει στην αιχμή του δόρατος της στρατηγικής του Σύριζα, παρά του γεγονότος πως οι εκτιμήσεις για εκλογικό αιφνιδιασμό από τον πρωθυπουργό θέλουν αυτόν να απομακρύνεται». l Και το κάνω εικόνα: l Βλέπω τη «στρατηγική» του Σύριζα ωσάν τη θεά Αθηνά, στητή, ρωμαλέα, με το κράνος και το δόρυ της, στην αιχμή του οποίου «παραμένει», αγκιστρωμένο, «το αίτημα των εκλογών». l Και όλο αυτό «παρά του γεγονότος» –πολύ τρέντι γενικώς το μετά γενικής πλέον, δίνει κύρος, δείχνει μόρφωση– «πως οι εκτιμήσεις για εκλογικό αιφνιδιασμό από τον πρωθυπουργό θέλουν αυτόν να απομακρύνεται». l Διότι βεβαίως και απομακρύνεται ο Μητσοτάκης· πού τον χάνεις πού τον βρίσκεις, όλο σε ταξίδια πια. l
Η προσυνεδριακή παρόξυνση που επικρατεί στο αναβράζον συριζέικο l (ακόμα και τη Θεανώ Φωτίου εκναφθαλίνωσαν – το κινητό της δε ήρθε και κόρωσε) l αποτυπώνεται και σε σχετικά ρεπορτάζ των ΜΜΕ, όπως το προαναφερθέν έγκυρης εφημερίδας. l Συνέδριο ενόψει, εξ ου και η έξαψη, η λαϊκίστικη φλόγωση, η συχνά χυδαία l σε επιχείρημα, ύφος, γλώσσα l «ολομέτωπη επίθεση κατά της εγκληματικής κυβέρνησης Μητσοτάκη». l Ανοιξη μπήκε, θα χαρούν οι αισθήσεις μας «λουλούδια από τα όλα που ανθίζουν» στον κήπο των τσιπραίων και των «προοδευτικών συμμάχων» – αυτούς πού τους βάζεις. l Με πρόφαση αυτούς άλλωστε γίνεται το αρχηγικό γιούρια στον ταμπλά με τα αριστερόστροφα κουλούρια, τις ομπρέλες, τις γέφυρες και όλα τα είδη φενάκης και παραλλαγής «του χώρου». l
Από δω το πήγε, από κει τό ‘φερε, την άφησε εντέλει στις καλένδες τη διοικητική μεταρρύθμιση των πανεπιστημίων η κυβέρνηση. l Η οποία, αντί ν’ αρχίσει από αυτόν ακριβώς τον τομέα στα ΑΕΙ, το πήγε λάου λάου και προσαράζει τελικά στα ρηχά. l Τώρα θυμήθηκε «να μελετήσει τα διάφορα συστήματα διοίκησης των ισχυρών πανεπιστημίων του εξωτερικού, ενόψει του νέου νόμου για τα ΑΕΙ»; l Τρία χρόνια τι έκανε; l Για να μην πάμε στις προεκλογικές υποσχέσεις της Ν.Δ. ότι ήδη τότε «είχε καταλήξει για το πώς πρέπει διοικούνται τα ΑΕΙ». l Τώρα καθηγητικά «σώματα» –ε, καλά· υπέρ βωμών και εστιών– l και βεβαίως τα παγίως υπονομευτικά των ακαδημαϊκών θεσμών αριστερά κόμματα l αντιδρούν όχι μόνο στην αλλαγή τρόπου διοίκησης, αλλά ακόμα και του τρόπου εκλογής καθηγητών στα ΑΕΙ. l Οπου βοά ο κόσμος πια για το γίνεται εκεί και πώς μαζεύτηκε ουκ ολίγη μετριότης, αλλά ακόμη και σαβούρα στις έδρες, l με το «ψήφισε τον δικό μου, να ψηφίσω τον δικό σου», τις κομματικές τυφλοπροωθήσεις, τις νεποτικές διαδοχές, τις προικοδοτικές τακτικές, τα ποικίλα καπετανάτα και τα λυσσασμένα ελληνοπρεπή παρόμοια. l
Με πρόφαση αυτούς άλλωστε γίνεται το αρχηγικό γιούρια στον ταμπλά με τα κουλούρια.
Μάθανε πως ασθενούμε, πλακώσανε κι οι κορωνοϊοί. l Εξ ου κι οι πρόσφατες απουσίες της στήλης. l Δεν είχα προλάβει να πω «Αλλη ασθένεια φοβόμουν, άλλη με βρήκε», βρέθηκα να μ’ έχουν βρει και οι δυο. l «Και τις δυο και γρήγορα!», που λέει και το ανέκδοτο. l Μην τριτώσει ελπίζω. l
Αθώες ψυχές αυτοί οι τραγουδιστές που «συμμετείχαν» στα Προπύλαια «για την ειρήνη». l Μερικοί τραγούδησαν για τον Χριστό και τον Ληστή αδιακρίτως. l Αλλοι πάλι, παλιές καραβάνες, δήλωσαν υπεράνω, αντίθετοι στο «πνεύμα εχθρότητας που έχει επικρατήσει, πως σώνει και καλά ό,τι κάνεις το κάνεις για κάποιο κόμμα». l Αθώοι άνθρωποι. l Δεν πήγαν εκεί για τον Σύριζα, που το οργάνωσε, ο Σύριζα αυτοπροσώπως πήγε εκεί. l Τι φταίνε· αυτοί «για την ειρήνη» τραγούδησαν. l
Και η Μποφίλιου μαζί, που «άμα γίνει κανένα αντάρτικο θα βγει στα βουνά»· l και η Τσανακλίδου επίσης, που «ελπίζει σε μια μεγάλη, ωραία εξέγερση, που δεν θα είναι ούτε αναίμακτη ούτε πολιτισμένη· θα είναι άγρια». l Φιλειρηνικές ψυχούλες, μωρέ.
