Οι απειλές του Πούτιν για χρήση πυρηνικών στοχεύουν, είναι εμφανές, στην ανακοπή της δυτικής συνδρομής στην Ουκρανία, στην παράλυση που φέρνει ο φόβος, η ταραχή της ψυχής από την αναμονή του κακού, της συθέμελης καταστροφής, του μαζικού κλαδέματος της ζωής. Ενός φαρμακωμένου αδικαίωτου κόσμου.
Μετά τη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι, την ισορροπία του τρόμου πάνω στην ακίδα της ψυχροπολεμικής κούρσας του πυρηνικού εξοπλισμού και τους καταλυτικούς καρπούς του επίπονου και επίμονου αγώνα για τον πυρηνικό αφοπλισμό, είχε ψηλώσει τόσο ο φράχτης της ασφάλειας που ένα πυρηνικό πλήγμα θεωρούνταν αδιανόητο. Τώρα ο φόβος ότι το πληγωμένο θεριό, με το μεγαλύτερο πυρηνικό οπλοστάσιο στον κόσμο, ενδέχεται να αντεπιτεθεί αχαλίνωτα, με χημικά, βιολογικά, προβοκάτσιες, πυρηνικά, έσπασε τη φούσκα της αμεριμνησίας.
Από καιρό τα ρωσικά στρατεύματα –σημειώνουν αναλυτές– έχουν εξασκηθεί στη μετάβαση από τον συμβατικό στον πυρηνικό πόλεμο· οι δυτικές δυνάμεις δεν έχουν προβεί ποτέ σε παρόμοιες ασκήσεις πεδίου. Η Ρωσία διαθέτει 5.977 πυρηνικές κεφαλές, οι ΗΠΑ 5.428, η Γαλλία 300, η Μ. Βρετανία 225, η Κίνα 350, το Πακιστάν 165, η Ινδία 160, το Ισραήλ 90 και η Β. Κορέα 30, συνολικά 12.725 από 78.888 στη δεκαετία του 1990 στο πλαίσιο των συμφωνημένων από Ρωσία και ΗΠΑ σταδιακών παροπλισμών (συνθήκες START). Τα 2/3, περίπου 9.000, κείτονται σε ειδικές κρύπτες, με το 1/3 εξ αυτών έτοιμο προς χρήση. Οι υπόλοιπες έχουν αποσυρθεί προς αποσυναρμολόγηση. Ενώ όμως υπάρχουν συμφωνίες για τον περιορισμό των στρατηγικών πυρηνικών κεφαλών, δεν υφίσταται καμία συνθήκη για τον έλεγχο των μικρών μη στρατηγικών ατομικών όπλων. Ετσι οι πυρηνικές υπερδυνάμεις αναπτύσσουν ανεμπόδιστα όσες έξυπνες μίνι ατομικές βόμβες επιθυμούν, μικρούς πυρηνικούς «καταστροφείς καταφυγίων» για χειρουργικά πλήγματα κ.ά., σε ένα αφανές σπιράλ μετριασμένου πυρηνικού εξοπλισμού. Αυτά τα μίνι τακτικά πυρηνικά έχουν ισχύ από 2% έως 50% της βόμβας της Χιροσίμας – η μεγαλύτερη μπορεί να σκοτώσει μισό εκατομμύριο ανθρώπους. Σύμφωνα με τον Χανς Μ. Κρίστενσεν, διευθυντή του Nuclear Information Project της Ομοσπονδίας Αμερικανών Επιστημόνων, η Ρωσία διαθέτει 2.000 τέτοιες μικρές βόμβες και οι ΗΠΑ 100 σε ευρωπαϊκά εδάφη. Ο Πούτιν και το 2014 είχε εκτοξεύσει την απειλή περί μη στρατηγικού πυρηνικού πλήγματος σε ακραίες συνθήκες, ακολουθώντας το ρωσικό δόγμα της κλιμάκωσης για την αποκλιμάκωση, δηλαδή του –διά της πυρηνικής απειλής– τερματισμού της αντιπαράθεσης με ίδιον όφελος.
Η απειλή του πληγωμένου θεριού για χρήση πυρηνικών μετέτρεψε ξανά τον κόσμο σε ένα ναρκοθετημένο πεδίο.
Ομως για πρώτη φορά οι απειλές του έσπασαν το πυρηνικό «ταμπού» και κατέστησαν εφιαλτικά τα ακραία ενδεχόμενα των κρίσεων, ο εκβιασμός έλαβε τη μορφή μιας γιγαντιαίας καρικατούρας του τρόμου που ωθήθηκε έξω από το δικό του καταπιεστικό σύμπαν, για πρώτη φορά ύστερα από δεκαετίες ο κόσμος μας έγινε και πάλι ένα ναρκοθετημένο πεδίο.
Παιχνίδια με τη φωτιά, που προσφέρουν στον εκβιαστή την αίσθηση του ελέγχου, όμως οδηγούν την ανθρωπότητα σε μια σκηνή αναμενόμενων φρικαλεοτήτων και τρομακτικών ειδώλων. Ξεπερασμένο, αλλά ακόμη λειτουργικό για τους αυταρχικούς ηγέτες το βαρύ χάλκεον χέρι του τρόμου ως –συχνά αιμοσταγές– εργαλείο παγίωσης της συμπαγούς γεωμετρίας της εκσυγχρονισμένης τους τυραννίας.
Οι αναλυτές –και η λογική– λένε ότι ο Πούτιν δεν το εννοεί, μόνο απειλεί, τοποθετώντας σαν σκιάχτρα συστοιχίες πυραύλων Iskander κατάλληλες να οπλιστούν με πυρηνικές κεφαλές, στη Λευκορωσία και κοντά στα ανατολικά ρωσο-ουκρανικά σύνορα.
«Ο Πούτιν κάνει ό,τι μπορεί για να σπείρει τον τρόμο. Πώς απαντάει η Δύση; Ενας είναι ο κανόνας: Οχι στον φόβο. Αντ’ αυτού, οι διεθνείς ειρηνευτικές δυνάμεις ας εργαστούν προς ένα στόχο – τη νίκη της Ουκρανίας», έγραφε προ ημερών η συγγραφέας Αν Απλμπαουμ στο The Atlantic. «Με προσωρινά μποϊκοτάζ ρωσικών καυσίμων, στρατιωτικές ασκήσεις αντιπερισπασμού αλλού, ανθρωπιστικές αερομεταφορές. Ή και άλλη στρατιωτική βοήθεια. Οι επί της διπλωματίας και της στρατιωτικής στρατηγικής θα αποφασίσουν». Ο φόβος είναι ανθρώπινος. Οποιος παύει να φοβάται μπρος στο τέρας που παραφυλάει στο σκοτάδι, μπρος στη διαφαινόμενη κόλαση, παύει να νοιάζεται, να νιώθει. Ομως ο φόβος δεν λιγοστεύει το κακό, το παροξύνει. Στραγγαλίζει τη ζωή, καθηλώνει τον νου, ακυρώνει τη μνήμη. Οσο για την κόλαση, είναι το αιώνιο φόβητρο, οι πυρπολητές τύραννοι που σήμερα δεν ήρθαν.
