Στο μέλλον η εποχή μας μπορεί να χαρακτηριστεί ως η εποχή των μεγάλων αντιφάσεων. Τα πολλά θετικά της προόδου, οι δυνατότητες της τεχνολογίας, οι εξελίξεις στην επιστήμη, συμβαδίζουν με τις συνθήκες που ορίζει ο ψηφιακός όχλος, ο αληθινός όχλος, ο φόβος του όχλου, η δυναμική του όχλου. Σε όλα τα συμβάντα από την πανδημία και τον πόλεμο στην Ουκρανία έως τα θέματα που δίνει το αστυνομικό δελτίο, μικρά ή μεγάλα, συνήθη ή αποτρόπαια, υπάρχει πάντα η διάσταση της κραυγής. Και η κραυγή αυτή δεν είναι η κραυγή της απόγνωσης αλλά η κραυγή του κενού.
Και μέσα στην απαισιόδοξη εκδοχή των καιρών μας (γιατί όσο και αν ακούγεται παράταιρο υπάρχει και η αισιόδοξη εκδοχή καθώς πολλοί πασχίζουν για να προχωρήσουν τον κόσμο μας) αυτό που κυριαρχεί είναι η έλλειψη μέτρου, η έλλειψη αυτοσεβασμού και η παράλογη και εν πολλοίς εμμονική υπογράμμιση των πιο χυδαίων και χαμηλών ενστίκτων του ανθρώπου.
Αυτό που βιώνει ο καθημερινός άνθρωπος σε μία διαρκή κατάσταση είναι η ανάδειξη του τίποτα σε κάτι. Με άλλα λόγια, η πλήρης ανατροπή της ιεράρχησης αξιών με επακόλουθο τη γενικευμένη σύγχυση, η οποία με τη σειρά της μετατρέπεται σε θερμοκήπιο πάσης φύσεως ολοκληρωτισμών. Η Ιστορία μάς το έχει διδάξει. Οι ταπεινωμένοι και οι καταφρονεμένοι (και ο καθένας μπορεί να εφεύρει κάποια δικαιολογία για την περίπτωσή του) μεταβάλλονται σε διαδρόμους ανόδου όσων έχουν λόγο να επιθυμούν την επικράτηση της κοινωνίας των κραυγών.
Και όσο ακούγονται κραυγές, υστερίες και ανέξοδες ηθικολογίες μέσα σε έναν περίγυρο απολύτως βλάσφημο επί της ουσίας, άλλο τόσο μεγαλώνει το χάσμα ανάμεσα στην πρόοδο και στην παρακμή. Στο ισοζύγιο, αντιμάχονται οι δύο αυτές δυνάμεις του φωτός και του σκότους. Είναι φανερό πάντως πως τον ρυθμό στην καθημερινότητα τον δίνουν οι ιαχές του όχλου σε ένα πανδαιμόνιο θηριοτροφείου. Και τις ιαχές αυτές τις υπολογίζουν όλοι και ανάλογα πορεύονται: πολιτικοί, μέσα μαζικής ενημέρωσης, πρόσωπα μεγάλης διείσδυσης. Και το ένα τροφοδοτεί το άλλο, από φόβο, από άγνοια, από ανία, από συνήθεια, από απλά αντανακλαστικά. Από κάτω ζητεί να ακουστεί μια μειοψηφία, που παραμένει μειοψηφία, γιατί ελάχιστα ακούγεται.
Και μέσα σε όλα θυμόμαστε και πάλι την αξία της σιωπής, το μέτρο της εγκράτειας, του αυτοελέγχου και του αυτοσεβασμού.
