Οσα παρακολουθήσαμε να διαδραματίζονται έξω από το σπίτι της κατηγορουμένης στην Πάτρα, οι σκηνές του μαινόμενου πλήθους που ούρλιαζε ως τα ξημερώματα «θάνατος στους παιδοκτόνους» χτυπώντας παράθυρα και πόρτες, είχαν ουσιαστικά προαναγγελθεί εδώ και καιρό.
Αρχές Φεβρουαρίου, λίγες ημέρες μετά τον θάνατο του τρίτου παιδιού της οικογένειας Δασκαλάκη, της 9χρονης Τζωρτζίνας, η υπόθεση άρχισε να γεμίζει τον τηλεοπτικό χρόνο και να γίνεται πρώτο θέμα σε ιστοσελίδες ποικίλης ύλης και στα σόσιαλ μίντια.
Από πρωινάδικα, μεσημεριανάδικα και βραδινές εκπομπές πέρασαν ιατροδικαστές, γιατροί και δικηγόροι που δεν είχαν καμία απολύτως πρόσβαση στα στοιχεία, ψυχίατροι, κοινωνιολόγοι και καθηγητές εγκληματολογίας, χαρτορίχτες, γείτονες και φίλοι του ζευγαριού, συνάδελφοι του άντρα και της γυναίκας.
Αναλύθηκαν τα πάντα εξονυχιστικά, συμπεριφορές, πράξεις, φράσεις, κινήσεις, παιδικές ζωγραφιές, ψυχικές διαταραχές και σύνδρομα μέχρι και το μανικιούρ της μητέρας. Ακούσαμε σύνθετες ιατρικές ορολογίες και μάθαμε απόψεις διάσημων παιδιάτρων· η πεποίθηση που διατύπωσε σε εργασία του το 1977 ο Samuel Roy Meadow, σύμφωνα με την οποία σε μια οικογένεια «ένας αιφνίδιος θάνατος είναι τραγωδία, δύο είναι ύποπτοι και τρεις είναι φόνος, εκτός κι αν αποδειχθεί κάτι άλλο», καταναλωνόταν από στόμα σε στόμα σαν ζεστό ψωμάκι.
Το κοινό δεν πέρασε μέρα χωρίς να λάβει μια χορταστική δόση φρίκης και όταν εθισμένο πλέον ζητούσε κι άλλη, τα δημοσιογραφικά όρια υποχωρούσαν όλο και περισσότερο κι έτσι, ένα απόγευμα η μικρή Τζωρτζίνα «αναστήθηκε» στο πλατό σε τρισδιάστατη απεικόνιση. Η αγριότητα της υπόθεσης του θανάτου των τριών παιδιών καθόρισε σε μεγάλο βαθμό το περιεχόμενο και το ύφος της δημοσιογραφικής κάλυψης.
Οι έντονες και συναισθηματικά φορτισμένες ανταποκρίσεις και τα σχόλια δημοσιογράφων και «ειδικών» που δεν έκαναν καμία προσπάθεια αυτοσυγκράτησης, μίλησαν απευθείας στην καρδιά του κόσμου, άγγιξαν τις πιο ευαίσθητες χορδές, ενεργοποίησαν ακραία ένστικτα. Ο κόσμος που μαζεύτηκε προχθές στο σπίτι της κατηγορουμένης και έξω από τη ΓΑΔΑ, ήταν εξαγριωμένος από καιρό. Περίμενε απλώς το σύνθημα, την άσκηση ποινικής δίωξης για ανθρωποκτονία από πρόθεση, για να ξεσπάσει την οργή του, να απαιτήσει δικαιοσύνη «εδώ και τώρα».
Είναι σαν η τρομακτική αυτή υπόθεση να δοκιμάζει τα δημοκρατικά μας θεμέλια, τις κατακτήσεις και τον νομικό μας πολιτισμό. Ο όχλος που διψά για αίμα και ονειρεύεται κρεμάλες στη λεωφόρο Αλεξάνδρας δεν υπόσχεται τίποτα θετικό, σίγουρα δεν προεξοφλεί μετριασμό της βιαιότητας.
