Από την πολλή «αναβάθμιση» η Τουρκία κοντεύει να εκσφενδονιστεί σε άλλο πλανήτη. Υπάρχουν οι γνωστοί πικρόχολοι σχολιαστές οι οποίοι ό,τι και να κάνει ο Ταγίπ Ερντογάν τον αποθεώνουν και μέμφονται την πατρίδα μας γιατί δεν τον μιμείται.
Δεν γνωρίζω αν όντως πιστεύουν αυτά που γράφουν ή αν είναι πικραμένοι από την κυβέρνηση γιατί περίμεναν κάτι και δεν τους το έδωσε. Αυτό που έχει σημασία είναι ότι η Ελλάδα ακολουθεί σταθερά μια γραμμή χωρίς μικρομεγαλισμούς και υπερφίαλους στόχους.
Η πατρίδα μας δεν έχει κανένα λόγο να εμπλακεί στην περιπέτεια απόκτησης ζωτικού χώρου. Δεν τον έχει ανάγκη. Στρατηγική της είναι η αποτελεσματική υπεράσπιση της εθνικής της κυριαρχίας. Ολα τα άλλα είναι «να ‘χαμε να λέγαμε».
Η Τουρκία στη διεθνή σκηνή έχει έναν άλλο ρόλο, ο οποίος είναι μεν ανεκτός από τους μεγάλους παίκτες, αλλά γι’ αυτόν τον ρόλο καταβάλλει διαρκώς κάποιο τίμημα. Είτε αυτό αφορά ανθρώπινες ζωές στη Συρία, στο βόρειο Ιράκ και στη Λιβύη είτε αφορά οικονομικές κυρώσεις, λόγω συγκεκριμένων επιλογών της.
Στον πόλεμο στην Ουκρανία επελέγη από τη Ρωσία του Πούτιν να είναι η οικοδέσποινα των ειρηνευτικών συνομιλιών. Θα μπορούσε να είναι και το Ισραήλ, καθώς και αυτό έχει τηρήσει την ίδια στάση με την Τουρκία, αλλά ο Πούτιν προτίμησε τη δεύτερη για έναν και μοναδικό λόγο: γιατί είναι μέλος του ΝΑΤΟ και πάγια στρατηγική του Ρώσου ηγέτη είναι να διχάζει το δυτικό στρατόπεδο και την Ατλαντική συμμαχία.
Σήμερα όμως, εξαιτίας της συμπεριφοράς του, το ΝΑΤΟ και η Δύση είναι συσπειρωμένοι πιο πολύ από κάθε άλλη φορά τα τελευταία τριάντα χρόνια. Και η Ελλάδα ανήκει στον πυρήνα του δυτικού στρατοπέδου.
Συνεπώς δεν έχουμε να ζηλέψουμε τίποτα από τις δραστηριότητες του γείτονα. Στο κάτω κάτω είναι εντελώς συμπλεγματικό να χαράσσουμε την εξωτερική πολιτική μας με βάση το τι κάνει η Τουρκία. Η Τουρκία είναι αυτή που είναι και η Ελλάδα είναι αυτή που είναι. Αν κάποιοι θέλουν να γίνουμε σαν την Τουρκία θα πρέπει να αποδεχθούν να έχουμε και ένα καθεστώς σαν της Τουρκίας. Διότι μόνο σε τέτοια αυταρχικά καθεστώτα δεν μετράνε τα φέρετρα.
