Είναι θαυμάσια, ακόμα και όταν δεν είναι απολύτως «αθώα» αφού ενίοτε κρύβει ανομολόγητα συμφέροντα. Είναι θαυμάσια, όμως, καθώς υπηρετεί την ειρήνη.
Ο λόγος αφορά τη διπλωματία, η οποία ήταν, είναι και οφείλει να είναι η απάντηση σε κάθε ερώτημα σχετικό με την επίλυση προβλημάτων και κρίσεων στη διεθνή σκηνή. Οχι πως δεν είχε ή και δεν έχει κάποιες αρνητικές «στιγμές», που κατά καιρούς της αφαιρούν το στοιχείο της αθωότητας. Ο πόλεμος στην Ουκρανία αναδεικνύει με τρόπο δραματικό κι επώδυνο τέτοιες αρνητικές στιγμές: τα συλλογικά, υπερεθνικά εργαλεία, ή και κάποιες αξιόλογες μεμονωμένες προσπάθειες –κυρίως του προέδρου της Γαλλίας Εμανουέλ Μακρόν– φάνηκαν, δυστυχώς, να έχουν συγκυριακά μικρότερη ισχύ εκείνης των θανατηφόρων οπλικών συστημάτων. Παραλλήλως, η αποδυνάμωση των θεσμικών οργάνων δημιούργησε κενά που σπεύδουν να επιχειρήσουν να τα καλύψουν ακόμα και πάμπλουτες προσωπικότητες –«μεσολαβητής» ανάμεσα σε Πούτιν και Ζελένσκι μάθαμε χθες ότι είναι ο Αμπράμοβιτς!– ή κράτη με ιστορικό απολύτως αρνητικό στο πεδίο της διεθνούς νομιμότητας. Ρόλο στην επιδιωκόμενη ειρηνευτική διαδικασία μεταξύ Μόσχας και Κιέβου διεκδικεί με σχετική επιτυχία η Τουρκία του casus belli, των κατεχομένων στην Κύπρο, και των γνωστών πολεμικών δράσεων εντός των συνόρων της.
Δεδομένου ότι είναι ολοφάνερα εκρηκτικό το κοκτέιλ που δημιουργείται από τη δίνη των πολλαπλών κρίσεων στον πλανήτη (κλιματική, οικονομική, υγειονομική, και τώρα γίνεται λόγος δίπλα στις φλόγες του ουκρανικού για ενεργειακή και επερχόμενη επισιτιστική κρίση, ενώ θέση στον δημόσιο λόγο λαμβάνει και το σενάριο ενός πυρηνικού ολέθρου) δεν υπάρχει το παραμικρό περιθώριο μη δράσης.
Πρέπει δίχως δευτερόλεπτο καθυστέρησης να ενεργοποιήσουμε στο μέγιστο, εμπλουτίζοντας και ενισχύοντας με νέες ιδέες και δυνατότητες το εργαλείο της διπλωματίας. Να κάνουμε ξανά γοητευτικό και πραγματικά αποτελεσματικό τον ρόλο διεθνών οργανισμών όπως τα Ηνωμένα Εθνη και του αρμόδιου –σύμφωνα με την ονομασία του– για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη (ΟΑΣΕ). Να διορθώσουμε στρεβλώσεις ή αδυναμίες πολυεθνικών φορέων όπως ο Διεθνής Ερυθρός Σταυρός ή η UNICEF, ώστε να έχουν ικανότητα άμεσης παρέμβασης για παροχή ανθρωπιστικής βοήθειας. Να ισχυροποιήσουμε τις κοινωνίες και τη θεσμική εκπροσώπησή τους. Για αντικειμενικούς αλλά και υποκειμενικούς λόγους, η Ελλάδα έχει προφανώς ρόλο σε αυτό το πεδίο να διαδραματίσει.
Με άλλα λόγια; Να εφεύρουμε ξανά μεθόδους που διασφαλίζουν κι ενδυναμώνουν την ειρήνη. Δεν αρκεί πια να πετυχαίνουμε τον μη πόλεμο. Είμαστε σε έναν καινούργιο κόσμο, που εξαιτίας των μεγάλων μας λαθών πληγωμένος αιμορραγεί. Οφείλουμε να αλλάξουμε όλοι και σε όλα.
