Στη σύγκρουση της Συρίας η πείνα είχε χρησιμοποιηθεί ως όπλο μαζικής εξολόθρευσης αμάχων και είχε χαρακτηριστεί από το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ έγκλημα πολέμου. Σήμερα, ο ρωσικός πολιορκητικός κριός της πείνας, του αφόρητου βορβορυγμού των σπλάχνων, εφαρμόζεται όχι μόνο στη μαρτυρική Μαριούπολη, αλλά και σε αχανείς ευάλωτες ζώνες του κόσμου. Η Ρωσία εισβάλλοντας στην Ουκρανία προκάλεσε ταυτόχρονα, αμέσως και εμμέσως, ένα ισχυρότατο σοκ στην παγκόσμια γεωργία, πλήττοντας πρωτίστως τους πεινασμένους της γης.
Είναι γνωστό ότι η Ρωσία και η Ουκρανία είναι οι σιτοβολώνες δεκάδων χωρών· 26 τρέφονται σχεδόν αποκλειστικά και 50 κυρίως με τα ρωσο-ουκρανικά δημητριακά. Το 30% των παγκόσμιων εξαγωγών σιταριού, το 20% κριθαριού και καλαμποκιού και το 64% ηλιελαίου προέρχονται από τις δύο χώρες. Το 40% του σιταριού που στέλνει ο ΟΗΕ ως επισιτιστική βοήθεια σε 283 εκατομμύρια λιμοκτονούντων προέρχεται από την Ουκρανία. Το ήδη λιγοστό ψωμάκι των υποσιτισμένων λόγω της αυξημένης μετά COVID ζήτησης σχεδόν θα εκλείψει. Και δεν είναι μόνο το σιτάρι και τα σπορέλαια. Η Ρωσία εξάγει και τεράστιες ποσότητες λιπασμάτων. Μαζί με τη Λευκορωσία κατέχουν το 40% των παγκόσμιων εξαγωγών. Η κρίση των λιπασμάτων, η τιμή των οποίων έχει απογειωθεί λόγω και της ακριβής ενέργειας (το κόστος ενέργειας αποτελεί το 80% του συνολικού κόστους παραγωγής τους), φαντάζει στους αναλυτές άκρως ανησυχητική επειδή θα μπορούσε να αναστείλει την παραγωγή τροφίμων στον υπόλοιπο κόσμο.
«Ετοιμαστείτε για την κόλαση», είπε προ ημερών ο επικεφαλής του Παγκόσμιου Επισιτιστικού Προγράμματος του ΟΗΕ, Ντέιβιντ Μπίσλεϊ. Θηριώδη μεταναστευτικά κύματα προς την Ευρώπη θα συνοδεύσουν την πείνα στην Αφρική και τη Μέση Ανατολή, που ενδέχεται να βαφτούν με αίμα. Πάντα το ακριβό δυσεύρετο φαΐ τράνταζε καθεστώτα και κοινωνίες. Πόλεμος του Αλευριού στο προεπαναστατικό Παρίσι. Βίαια επεισόδια ξέσπασαν όταν η τιμή μιας χούφτας σιταριού απείλησε να ξεπεράσει το 80% των εσόδων των νοικοκυριών· 300 διαδηλώσεις το 1775 και στη συνέχεια μια αλυσίδα ταραχών έως την πορεία γυναικών προς τις Βερσαλλίες το 1789, από τα πρώτα σαλπίσματα της Γαλλικής Επανάστασης. Εξέγερση –και πάλι των γυναικών– για το ψωμί στο Ρίτσμοντ το 1863. Ματωμένες διαδηλώσεις το 1997 στην Αίγυπτο, τον μεγαλύτερο καταναλωτή σιταριού στον κόσμο, για τον διπλασιασμό της τιμής του ψωμιού. Συγκρούσεις για την ακριβή τροφή στην Τυνησία το 1983 και σχεδόν παντού στη γη το 2008. Ταραχές στη Βόρεια Αφρική και τη Μέση Ανατολή για το ψωμί, το 2010 και το 2011, από τα κάρβουνα στη φωτιά της Αραβικής Ανοιξης. Σήμερα, ξανά διαδηλώσεις στο Σουδάν, που εισάγει το 80% του σιταριού του από Ρωσία και Ουκρανία, αλλά και στο Ιράκ, στην Ισπανία… Θυμούνται ξανά «κάτι πράματα απλά, πολύ απλά, πως ο ουρανός αρχίζει από μια μεγάλη φραντζόλα ζεστό ψωμί».
