Γράφαμε πριν από δύο εβδομάδες ότι τότε, στην αρχή της εισβολής και χωρίς εκατόμβες νεκρών, υπήρχε ακόμη καιρός για εκεχειρία που θα έδινε μια διέξοδο και για τις δύο πλευρές – χωρίς ηττημένους και νικητές. Δυστυχώς η ευκαιρία αυτή χάθηκε και ο πρόεδρος Πούτιν δεν δείχνει καμία διάθεση να υποχωρήσει στα πολεμικά μέτωπα. Επιμένει στο λάθος της επέμβασης στην Ουκρανία βυθιζόμενος κάθε μέρα πιο βαθιά στο αδιέξοδο που εκείνος δημιούργησε.
Με αυτά τα δεδομένα ο πόλεμος δεν φαίνεται να τελειώνει γρήγορα. Η ρωσική πλευρά θεωρούσε ότι η επίθεση στην Ουκρανία θα ήταν μια στρατιωτική παρέλαση και δεν περίμενε ούτε τη σθεναρή αντίσταση των Ουκρανών ούτε την ενιαία στάση Ευρώπης – ΗΠΑ και την ενίσχυση με όπλα της ουκρανικής στρατιωτικής μηχανής.
Οσο δεν επιτυγχάνει τους στόχους του, ο πρόεδρος Πούτιν θα συνεχίζει το αιματηρό σφυροκόπημα των μεγάλων πόλεων και θα κάνει το παν για να καταλάβει τον διάδρομο που συνδέει το αποσχισθέν Ντονμπάς με τη Μαριούπολη, την Κριμαία και την Οδησσό, αποκλείοντας την Ουκρανία από τη θάλασσα. Θα καθίσει πραγματικά στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων όταν θεωρήσει ότι έχει καταλάβει αρκετά εδάφη ώστε να μπορεί να επιβάλει διπλωματικά τις επιθυμίες του απέναντι σε έναν εξουθενωμένο αντίπαλο.
Η επίθεση στην Ουκρανία ήταν μια σχεδιασμένη εδώ και καιρό στρατιωτική επιχείρηση, που έχει τη βάση της στην πικρία της ρωσικής ηγεσίας για τη διάλυση της ΕΣΣΔ και την ταπείνωσή της από τη Δύση. Αλλά και την εμμονή Πούτιν ότι το ΝΑΤΟ, που περικυκλώνει τη Ρωσία απ’ όλες τις πλευρές τα τελευταία 30 χρόνια, αποτελεί μια μόνιμη απειλή για την ασφάλεια της χώρας.
Με την εισβολή και κατάληψη της Ουκρανίας η Μόσχα θα επιτύγχανε αβρόχοις ποσί τη δημιουργία ενός «μαξιλαριού» μεταξύ της Ρωσίας και των χωρών του ΝΑΤΟ και θα περνούσε το μήνυμα ότι κανείς δεν μπορεί να αποφασίζει για χώρες που ανήκαν κάποτε στην ΕΣΣΔ χωρίς να ρωτήσει τη Μόσχα.
Βεβαίως, οι όποιοι φόβοι του Πούτιν και των στρατηγών του για την επέκταση του ΝΑΤΟ προς Ανατολάς δεν δικαιολογούν σε καμία περίπτωση την εγκληματική επέμβαση και εισβολή και τους χιλιάδες θανάτους αμάχων Ουκρανών πολιτών. Ωστόσο, όσο καλύτερα αντιληφθεί η Δύση τους φόβους ενός δικτάτορα που έχει το δάχτυλό του πάνω στο κουμπί των πυρηνικών, τόσο ευκολότερα θα βρεθεί μια διέξοδος από τη σημερινή πολεμική κρίση.
Το πιθανότερο σενάριο παραμένει η πύρρειος νίκη της Μόσχας.
Η αχανής Ρωσία των 146 εκατ. πολιτών είναι μια υπολογίσιμη οικονομική δύναμη, αλλά δεν μπορεί να συγκριθεί οικονομικά με τις ανεπτυγμένες χώρες του πλανήτη. Το ΑΕΠ της είναι κοντά σε αυτό της Ισπανίας, πλησιάζει το ΑΕΠ της Ολλανδίας και του Βελγίου μαζί, είναι το μισό της Γερμανίας και λίγο πάνω από το 6% του ΑΕΠ των ΗΠΑ. Η Ρωσία, ωστόσο, παραμένει υπερδύναμη στα πυρηνικά (διαθέτει 1.600 πυρηνικές κεφαλές πολλαπλάσιας ισχύος η καθεμία από τη βόμβα της Χιροσίμα) αλλά και ισχυρή σε ενεργειακές πλουτοπαραγωγικές πηγές.
Κάθε αντίδραση της Δύσης στη βάρβαρη επιθετικότητα του προέδρου Πούτιν θα πρέπει να ζυγιστεί ξανά και ξανά ώστε να μην προκαλέσει περαιτέρω όξυνση που θα φέρει τον κόσμο στα πρόθυρα ενός πυρηνικού πολέμου.
Πολύ σωστή ήταν η απόρριψη από ΗΠΑ και Ε.Ε. κάθε προσπάθειας απαγόρευσης πτήσεων πάνω από την Ουκρανία, που ζητάει ο πρόεδρος Ζελένσκι (η Πολωνία μάλιστα πρόσφερε πρόθυμα τα πολεμικά Μιγκ της για να αποκρούσουν οι Ουκρανοί τις ρωσικές επιθέσεις). Θα μπορούσε να προκαλέσει πολεμική σύρραξη μεταξύ Ρωσίας και ΝΑΤΟ.
Πάντως, όσο επώδυνες κι αν είναι οι οικονομικές κυρώσεις κατά της Μόσχας, χρειάζεται καιρός για να τις νιώσει ο μέσος Ρώσος πολίτης. Στον ένα μήνα του πολέμου η Ευρώπη πλήρωσε στη Ρωσία πάνω από 17 δισ. δολάρια για φυσικό αέριο και πετρέλαιο.
Το πιθανότερο σενάριο παραμένει η πύρρειος νίκη της Μόσχας. Με τεράστιες ανθρώπινες απώλειες στην ισοπεδωμένη Ουκρανία, αλλά και μεγάλο αριθμό νεκρών από ρωσικής πλευράς (ήδη ξεπερνούν τις 10.000, σύμφωνα με ανεξάρτητες πηγές). Με γονατισμένη τη ρωσική οικονομία και με σημαντική οικονομική αιμορραγία στην Ευρώπη, αλλά όχι στις ΗΠΑ.
Η Δύση σε συνεργασία με την Κίνα –που εξακολουθεί να παίζει τον ρόλο του ουδέτερου μεσολαβητή– θα πρέπει να αναζητήσουν μια διέξοδο από τη σημερινή, αργή αλλά φονική ρωσική επέλαση. Να βρεθεί μια λύση που να δίνει κίνητρα στον Πούτιν να σταματήσει τον πόλεμο. Αποτρέποντας έτσι την ολοκληρωτική καταστροφή στην Ουκρανία και προλαμβάνοντας την όποια ακραία αντίδραση της τραυματισμένης «ρωσικής αρκούδας».
