Ο κυνισμός του πολέμου με τη μορφή υπερηχητικών πυραύλων, πυραύλων Κρουζ, ρουκετών, βομβών, οβίδων κατά αμάχων. Δεν είναι φρικιαστική αναγκαιότητα του πολέμου, είναι δόγμα. Δεν επιτίθεσαι με στρατεύματα από ξηράς, βομβαρδίζεις από απόσταση πόλεις, δηλαδή αμάχους, με πυραυλικά συστήματα και βαριά πυροβόλα, ισοπεδώνεις από αέρος χώρους καταφυγής γυναικόπαιδων και ηλικιωμένων και θεραπευτήρια ώστε να σπάσεις το γενικό ηθικό και να δυσχεράνεις την ανάταξη των μαχητών στα μέτωπα, ενώ εγκλωβίζεις τους επιζήσαντες στα ερείπια μέχρι λιμοκτονίας και τελικής παράδοσης. Η πουτινική στρατιωτική τακτική του βομβαρδισμού γηροκομείων, νοσοκομείων, σχολείων, θεάτρων-καταφυγίων, πολυκατοικιών σε ουκρανικές πόλεις είναι παρόμοια με εκείνη που εφαρμόστηκε από τους Ρώσους σε Τσετσενία και Συρία. Κάθε πλήγμα κατά αμάχων στην Ουκρανία επαναφέρει ιστορίες από την ισοπέδωση του Γκρόζνι το 1999-2000 και τους ρωσικούς βομβαρδισμούς κατά πολυσύχναστων αγορών, σχολείων και νοσοκομείων στο Χαλέπι και αλλού κατά το αποκορύφωμα του συριακού εμφυλίου πολέμου. Δεκάδες νοσοκομεία ισοπεδώθηκαν από τους Ρώσους στο Αταρίμπ και στο Ιντλίμπ και υποχρεώθηκαν να λειτουργούν σε υπόγεια και σπήλαια.
Μια αδυσώπητη πολεμική αρχιτεκτονική που σκορπά θάνατο, ορφάνια, φτώχεια, προσφυγιά. Δέκα εκατομμύρια Ουκρανοί έχουν εγκαταλείψει μέχρι στιγμής τις εστίες τους· το ένα τέταρτο του πληθυσμού της χώρας: 3,3 εκατ. διέφυγαν στο εξωτερικό και 6,7 εκατ. μετακινήθηκαν εντός, ενώ χιλιάδες ζουν σε παγωμένα καταφύγια, με τον φόβο να διογκώνει τις ώρες της απόγνωσης και της πείνας.
Οι διαβεβαιώσεις του επιτιθέμενου περί μη στοχοθέτησης αμάχων αποτελεί τη μεγαλύτερη υποκρισία. Οι άμαχοι είναι συχνά αυτοί που περισσότερο αφανίζονται από πυρά, εκτελέσεις και στη συνέχεια από πείνα, κακουχίες, αρρώστιες. Παλιότερα οι πόλεμοι διεξάγονταν στα πεδία των μαχών. Στρατιώτες ήταν κυρίως εκείνοι που έχαναν τη ζωή τους, όχι άμαχοι. Μάλιστα μια περίοδο είχε επικρατήσει η θεωρία ότι αν οι παλιοί πόλεμοι σκότωναν έναν άμαχο ανά οκτώ στρατιώτες, οι σύγχρονοι πόλεμοι σκοτώνουν οκτώ άμαχους ανά ένα στρατιώτη.
Ερευνες κατέρριψαν αυτή τη γενικευμένη υψηλή αναλογία, χωρίς να την αναιρούν πλήρως, αναδεικνύοντας παράλληλα τη φρικιαστικά υψηλή πολιτική σημασία των απωλειών αμάχων. Στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο οι άμαχοι αποτελούσαν το 70% των θυμάτων (45 εκατ.). Στον πόλεμο της Κορέας (1950-1953) το 74% (1.658.436), στον πόλεμο του Βιετνάμ (1965-1974) το 46% (627.000), στον πόλεμο του Κόλπου (1990-1991) το 88% (206.000), στους Γιουγκοσλαβικούς πολέμους (1991-2001) το 55% (72.216), στη δεύτερη Ιντιφάντα (2000-2007) το 51% (3.000), στο Αφγανιστάν (2001-2019) το 28% (43.571), στον πόλεμο του Ιράκ (2003-2019) το 67% (200.511), στον πόλεμο της Συρίας (2014-2019) το 28% (49.852), στο πόλεμο στο Ντονμπάς (2014-2019) το 26% (3.367). Ασύλληπτη θηριωδία τα πολεμικά κέρδη από την ομηρία και τη δολοφονία αθώων. Ο άνθρωπος όλο και μικρότερος από τα έργα του.
