Δεν ξέρω πώς περνάει αυτές τις ημέρες ο αγαπητός Ζεράρ Ντεπαρντιέ στο πλευρό του φίλου του Βλαντιμίρ Πούτιν. Υποθέτω ότι θα έχει κρατήσει τις γαλλικές πιστωτικές κάρτες του, ώστε να προμηθεύεται τα απαραίτητα τυριά και τα κρασιά του. Και όπως όλοι οι προνομιούχοι στο περιβάλλον του Κρεμλίνου, υποθέτω ότι δεν θα του λείψει ούτε το χαβιάρι ούτε η καλή βότκα. Οσοι συμπατριώτες του, πάντως, είναι ευρωσκεπτικιστές ή πουτινόφιλοι, ήδη ποζάρουν σαν παράπλευρες απώλειες στις επικείμενες προεδρικές εκλογές στη Γαλλία. Αν ο Πούτιν δεν είχε εισβάλει στην Ουκρανία, οι εκλογές θα ήταν στο επίκεντρο του ευρωπαϊκού ενδιαφέροντος. Σήμερα οι προτεραιότητες είναι άλλες. Αρκεί να σκεφτεί κανείς ότι στην κορυφή του προγράμματος του Μακρόν, που το παρουσίασε χθες, βρίσκεται η οργάνωση ενός «ολοκληρωμένου στρατιωτικού προγράμματος». Η Γαλλία «πρέπει να είναι έτοιμη για να αντιμετωπίσει έναν πόλεμο υψηλής εντάσεως που μπορεί να αγγίξει την ήπειρό μας». Αυτό και μόνον δείχνει πόσο ο πόλεμος του Πούτιν και η αντίσταση των Ουκρανών άλλαξαν την Ευρώπη. Μέσα σε μερικές εβδομάδες.
Για τους υπόλοιπους τα πράγματα είναι απλά. Και δεν αναφέρομαι στην Αριστερά του Ζαν-Λικ Μελανσόν, που κινδυνεύει να βρεθεί στα «λοιπά» των αποτελεσμάτων μαζί με τη σοσιαλίστρια Ινταλγκό. Ούτως ή άλλως, εδώ και μήνες όλα έδειχναν ότι ο αγώνας θα γίνει ανάμεσα στην Κεντροδεξιά του Μακρόν και στη Δεξιά που ξεκινάει από τη Βαλερί Πεκρές και φτάνει ώς τη Μαρίν Λεπέν και τον Ερίκ Ζεμούρ. Οι παρ’ ημίν προοδευτικοί αυτόν τον τελευταίο τον είχαν ξεπετάξει με το γνωστό «ακροδεξιός». Παραγνωρίζοντας ότι ως σχολιαστής είχε ανοίξει ένα μεγάλο κεφάλαιο στην ευαισθησία της γαλλικής κοινωνίας, το κεφάλαιο της ταυτότητας και της κοινωνικής συνοχής. Ομως, άλλο σχολιαστής και άλλο πρόεδρος της Δημοκρατίας. Η αρχική του δυναμική είχε αρχίσει να υποχωρεί, και τώρα ακόμη και η υπόνοια ότι αλληθωρίζει προς τον Πούτιν τον περιορίζει στην τρίτη θέση πίσω από τη Λεπέν. Αυτή θα περάσει στον δεύτερο γύρο απέναντι στον Μακρόν. Μια επανάληψη των εκλογών του 2017, με νικητή που έχει κριθεί πριν ανοίξουν οι κάλπες. Η συγκυρία δεν ευνοεί τον ευρωσκεπτικισμό. Χθες ο φιλόσοφος Μαρσέλ Γκοσέ αναρωτιόταν στη «Φιγκαρό» μήπως η απουσία πολιτικής σύγκρουσης στην προεκλογική εκστρατεία υπονομεύσει τη δεύτερη θητεία του Μακρόν.
Ο,τι και να ‘ναι, οφείλουμε να παραδεχθούμε ότι ο Μακρόν επανέφερε στην Ευρώπη την πολιτική της συνείδηση, που μέχρι πριν από λίγα χρόνια έμοιαζε εγκεφαλικά νεκρή. Απ’ αυτήν την άποψη η προσωπική του σχέση με τον Κυριάκο Μητσοτάκη, τα Ραφάλ και οι Μπελαρά δίνουν το στίγμα της σταθερότητας για τη θέση της Ελλάδας.
