ΟΕ. Χ. Καρ στο εμβληματικό βιβλίο του «Τι είναι η Ιστορία» γράφει: «Ενας λόγος που η Ιστορία σπάνια επαναλαμβάνεται σε λαούς με ιστορική συνείδηση είναι πως τα dramatis personae έχουν ενημερωθεί στη δεύτερη πράξη για τη λύση της πρώτης και η δράση τους επηρεάζεται από αυτή τη γνώση. Οι Μπολσεβίκοι γνώριζαν πως η Γαλλική Επανάσταση είχε καταλήξει σ’ έναν Ναπολέοντα και φοβόνταν πως η δική τους επανάσταση θα κατέληγε με τον ίδιο τρόπο». Και έκαναν αυτά που έκαναν.
Σήμερα, λόγω της ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία, επανήλθε στην επικαιρότητα η συμφωνία του Μονάχου (Σεπτέμβριος 1938), που απέδειξε με τα όσα επακολούθησαν πού οδηγεί η πολιτική του κατευνασμού. Αντί να συμβάλει στην ειρήνη, τελικά προετοιμάζει τον πόλεμο.
Ο Βλαντιμίρ Πούτιν από το 2008 έδωσε δείγματα των προθέσεών του όταν εισέβαλε στη Γεωργία. Ο Ρώσος ηγέτης αποθρασύνθηκε από τη μαλθακή αντιμετώπιση αυτής της εισβολής και το 2014 κλιμάκωσε την επιθετικότητά του. Εισέβαλε στην Ουκρανία και προσάρτησε τη χερσόνησο της Κριμαίας. Η Ευρώπη της Αγκελα Μέρκελ αντέδρασε τότε με κυρώσεις που ελάχιστα ακούμπησαν το καθεστώς Πούτιν. Απεναντίας, όλο αυτό το χρονικό διάστημα οι δουλειές με τη Ρωσία γίνονταν κανονικά προς μεγάλη ικανοποίηση του Γκέρχαρντ Σρέντερ και του Ματέο Ρέντσι, υψηλόμισθων υπαλλήλων ρωσικών ενεργειακών κολοσσών.
Ο δυτικός κόσμος σήμερα καλείται να λάβει τις αποφάσεις του γνωρίζοντας τι έγινε το 1938. Με τα όσα είχε διακηρύξει δημοσίως το 2007 ο Βλαντιμίρ Πούτιν, είναι προφανές πως δεν θα σταματήσει στην Ουκρανία. Θα υπάρξει συνέχεια, καθώς οραματίζεται την ανασύσταση της Ρωσικής Αυτοκρατορίας, καθοδηγούμενος από την αίσθηση της ισχύος, χωρίς κανέναν ηθικό φραγμό. Αν αντιληφθεί πως ο δυτικός κόσμος βυθισμένος σε μια ευμάρεια –με όλα τα χαρακτηριστικά του συβαριτισμού– αδιαφορήσει, τότε θα προχωρήσει και άλλο.
Για να μη συμβούν όλα αυτά, οι δυτικοί σύμμαχοι θα πρέπει, ενθυμούμενοι πού οδήγησε ο κατευνασμός, να καταστήσουν τον Βλαντιμίρ Πούτιν, όσο υπάρχει, παρία του διεθνούς συστήματος, με ανοικτή την προοπτική της παραπομπής του στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης. Γιατί, «αν δοθεί στον Πούτιν το ελεύθερο να αφανίσει την Ουκρανία, τότε για ποιον κόσμο πολεμάμε;» (Γκάρι Κασπάροφ).
