Αν είμαστε από τους προνομιούχους, τότε θα έχουμε συχνά τη δυνατότητα να διαπιστώσουμε πως η ζωή μάς παρέχει πολλές ευκαιρίες για να εκτιμήσουμε όλα όσα απλόχερα μας προσφέρονται. Σε περίπτωση, μάλιστα, που η προνομιούχος αυτή κατάστασή μας συνδυαστεί και με το στοιχείο της εγρήγορσης, τότε όχι μόνο δεν θα σπαταλήσουμε όλες αυτές τις ευκαιρίες, αλλά και θα διαθέτουμε το απαραίτητο «απόθεμα» ήπιας ισχύος και διαύγειας, ώστε να κάνουμε τις ορθές επιλογές στις υποκειμενικά ή αντικειμενικά ιστορικές στιγμές με τις οποίες θα διασταυρωθεί η επί γης πορεία μας. Θα ήταν πλεονασμός να ειπωθεί, βεβαίως, ότι οι στιγμές αυτές, σε αντίθεση με τις προαναφερόμενες ευκαιρίες, είναι ελάχιστες. Σε εθνικό επίπεδο και στη δραματικά φορτισμένη τρέχουσα συγκυρία, όλα δείχνουν ότι βιώνουμε μια τέτοια χαμένη ιστορική στιγμή, ως απλοί θεατές –επί παραδείγματι– της εντονότατης διπλωματικής κινητικότητας που αναπτύσσει η Αγκυρα στο ανώτατο επίπεδο, προσελκύοντας την παγκόσμια προσοχή. Ισως περάσουν πολλά χρόνια μέχρι να καλύψουμε το «κενό» που μοιάζει να δημιουργείται.
Στο κοινωνικό πεδίο και στην ίδια συγκυρία, επίσης φαίνεται να μετράμε ήδη χαμένο έδαφος: Κουρασμένοι και πληγωμένοι βαθύτατα από την προηγηθείσα –και, γενικώς, εν εξελίξει– διπλή κρίση, τη μνημονιακή αρχικώς και την υγειονομική στη συνέχεια, σπεύσαμε δίχως νου καθαρό να μπούμε ξανά σε χαρακώματα, ανατροφοδοτώντας την ένταση και μεταφέροντας τις συγκρουσιακές εκρήξεις στο δικό μας μικροκλίμα. Δεν θυμηθήκαμε την προτροπή που ως πολύτιμη παρακαταθήκη φθάνει σε όλους μας από τις πιο φωτεινές στιγμές της ανθρώπινης ιστορίας: «Γίνε η ειρήνη που θέλεις να δεις στον κόσμο».
Σε αντίθεση με τα μη άμεσα ελεγχόμενα από τον πολίτη πεδία, όπως αυτά των κρατικών κινήσεων και της διεθνούς διπλωματίας, δεν χρειάζεται να περάσουν πολλά χρόνια μέχρι να διορθώσουμε εμείς τα μη καλώς κείμενα. Η άρνηση να μπούμε σε χαρακώματα, ή η άμεση έξοδός μας από αυτά, είναι μια εξαιρετική αφετηρία.
Η αναζήτηση διαύλων προσφοράς προς τους αντικειμενικά αβοήθητους είναι το επόμενο σημαντικό βήμα. Διότι έτσι θα γεφυρώσουμε και τα χάσματα που δημιουργήσαμε, συνειδητά ή ασυνείδητα, μεταξύ μας. Αλλά και θα διαπιστώσουμε το πόσο πολύ αλληλοεξαρτώμεθα και θα συνειδητοποιήσουμε πως, όταν ο συνάνθρωπος υποφέρει, όλοι υποφέρουμε. Με τον κορωνοϊό, οι πρώτοι ασθενείς ήταν στη μακρινή Κίνα, μα ράγισε όλος ο πλανήτης. Τώρα, εξελίσσεται ρωσοουκρανικός πόλεμος και ουκ ολίγοι μιλάνε ακόμη και για τρίτο παγκόσμιο πόλεμο.
Εχουμε τη θέληση να μη χάσουμε την ευκαιρία και να αξιοποιήσουμε την ιστορική στιγμή;
