Δεν υπάρχει περίπτωση να δικαιολογήσω απολύτως τίποτα στον Πούτιν και στις επιλογές του. Δεν πρόκειται να προσπαθήσω να κατανοήσω το παραμικρό στην απόφασή του να εισβάλει στην Ουκρανία, απειλώντας τη Δύση με πυρηνικό όλεθρο.
Ας χάσω τις «λεπτές ιστορικές ερμηνείες» και τις «βαθυστόχαστες πολιτικές αναλύσεις». Μια χώρα δέχεται εισβολή, ματώνει από έναν πόλεμο που έχει βαπτιστεί «ειδική στρατιωτική επιχείρηση», προκειμένου να δικαιολογηθεί η φοβική μανία ενός ηγέτη που ζει με τη νοσταλγία της σοβιετικής αυτοκρατορίας.
Προκλητική είναι η στάση πολλών εγχώριων αριστερών τού «ναι μεν αλλά», με το άγονο πείσμα στην ανερμάτιστη πολιτική θεωρητικολογία και μια γενικόλογη «ειρήνη» που θυμίζει ευχολόγιο υποψήφιας στα καλλιστεία, τη στιγμή που πέφτουν κορμιά.
Προκλητική είναι και η στάση των Ελλήνων δεξιών, που κάποτε αποθέωναν τον Νίξον και τον Ρέιγκαν, και τώρα, στα γεράματα, ανακάλυψαν τη νέα τους ονείρωξη με την «κόκκινη αρκούδα» που υποτίθεται ότι θα τους «δώσει πίσω την Κωνσταντινούπολη» και θα αποστομώσει τη “νέα τάξη πραγμάτων” της (αίφνης!) μισητής Δύσης.
Προκλητική είναι και η στάση ορισμένων χριστιανών ορθοδόξων, που δείχνουν «μια κάποια ανοχή» στο αίμα που χύνεται στην Ουκρανία επειδή, λέει, μας συνδέει «κοινή πολιτισμική κληρονομιά» με τη Ρωσία (ενώ με την Ουκρανία;).
Καμία κοινή κληρονομιά δεν μας συνδέει με τη Ρωσία. Πιο πολλά μας συνδέουν με τους Τούρκους, τους Αλβανούς και τους Βούλγαρους παρά με τους Ρώσους. Πιο πολλά μας συνδέουν με τους Ισραηλινούς ή με τους Ιταλούς του Νότου παρά με τους Ρώσους.
Και νισάφι πια όλη αυτή η συναισθηματολαγνεία λόγω κοινού δόγματος ή, από την άλλη, η ιδεολογική αγκύλωση, επειδή ο αντίπαλος του Πούτιν είναι το «μισητό» ΝΑΤΟ και η Ευρωπαϊκή Ενωση «των αγορών».
Ας αναλύσουν στο μέλλον οι ιστορικοί και οι πολιτικοί επιστήμονες τα αίτια και τις συνολικές ευθύνες αυτής της καταστροφής. Να πούμε μόνο ότι το 1945, στη Νυρεμβέργη, δεν αναλύθηκαν οι κυρώσεις στη Γερμανία του 1918 ούτε το σύμφωνο φιλίας Σοβιετικής Ενωσης και χιτλερικής Γερμανίας το 1939-41. Συζητήθηκε και κρίθηκε μόνον η ναζιστική επιθετικότητα.
Ειδικά στο ξέσπασμα του πολέμου, το 1939, δεν νομίζω ότι πρώτο μέλημα ήταν να αναλυθεί η εκδικητικότητα των Συμμάχων εις βάρος της Γερμανίας στις Βερσαλλίες μετά τον Μεγάλο Πόλεμο ως αίτιο για τον ναζισμό και τον επεκτατισμό του Χίτλερ. Ούτε αν η Βρετανία και η Γαλλία ήταν καταπιεστικές αποικιοκρατικές δυνάμεις. Πρώτο μέλημα ήταν να αναχαιτιστεί το κακό. Το ίδιο ισχύει και τώρα. Αυτό που συμβαίνει τώρα είναι ολέθριο και για τη Ρωσία, την οποία ο ηγέτης της σιγά σιγά απομονώνει, αλλά και για τον υπόλοιπο κόσμο. Δεν έχουμε ούτε μνημόνια ούτε εμβόλια εδώ. Εχουμε πόλεμο.
