Δεν μας αφήνει να πλήξουμε η Ιστορία. Κι ας «παραπονιόμασταν» για το αντίθετο. Κι έχει ενδιαφέρον να παρακολουθήσει κανείς τις συναισθηματικές διακυμάνσεις στην κοινή γνώμη τόσο στη χώρα μας όσο και στην υπόλοιπη Ευρώπη που παρακολουθεί το ουκρανικό δράμα μέσα από τους τηλεοπτικούς δέκτες και το Διαδίκτυο.
Τις πρώτες τρεις ημέρες είχε δημιουργηθεί η εντύπωση ότι τα ρωσικά στρατεύματα θα έκαναν «περίπατο». Σύντομα το Κίεβο θα έπεφτε (όπως άλλωστε και όλες οι μεγάλες πόλεις της χώρας), μια νέα κυβέρνηση-μαριονέτα της Μόσχας θα ορκιζόταν, ο πρόεδρος Ζελένσκι θα έμπαινε στο πρώτο δυτικό ελικόπτερο που θα του προσφερόταν για να σώσει τη ζωή του. Η αίσθηση ότι η Ουκρανία μάλλον δεν αξίζει τη συμπαράστασή μας, οι ίσες αποστάσεις τόσο απέναντι στον θύτη όσο και απέναντι στο θύμα, η μοιρολατρική αποδοχή του δικαίου του ισχυρού έμοιαζαν οι βασικές όψεις ενός ευρύτερου αισθήματος.
Ολα άλλαξαν απότομα από τη στιγμή που οι Ουκρανοί έδειξαν έτοιμοι να πολεμήσουν για να υπερασπιστούν τη γη τους, τα σπίτια, τις οικογένειές τους· όταν είδαμε τον «πρώην ηθοποιό» και νυν πρόεδρο της χώρας που μάλλον είχαμε μάθει να χλευάζουμε να δηλώνει ότι χρειάζεται πυρομαχικά και όχι αεροπλάνο για να το σκάσει. Μέσα σε λίγες ώρες, μια περιφερειακή σύρραξη μπήκε στα δικά μας σπίτια, τρύπωσε στο δικό μας μυαλό, έγινε για λίγο και δικός μας πόλεμος. Και φούντωσε αυτό το ατελείωτο κύμα διεθνούς συμπαράστασης που γρήγορα παρέσυρε και τις δυτικές ηγεσίες. Οσα πρωτοφανή είδαμε να συμβαίνουν μέσα στο Σαββατοκύριακο με τις αποφάσεις της Ευρωπαϊκής Ενωσης αλλά και μεμονωμένων κρατών δεν είναι παρά η αντανάκλαση μιας εσωτερικής σπίθας που άναψε σε πολλούς εξ ημών παρακολουθώντας ανθρώπους που θα μπορούσαν να ήμασταν εμείς να ορθώνουν το ανάστημά τους απέναντι στον πανίσχυρο εισβολέα. Για την Ελλάδα και τους Ελληνες το μάθημα από την Ουκρανία έχει, ίσως, μεγαλύτερη σημασία. Γιατί η τύχη το έφερε και συνορεύουμε κι εμείς με μια πολύ μεγαλύτερή μας χώρα, με διαχρονικά επιθετική ατζέντα και ρητορική, στο τιμόνι της οποίας βρίσκεται επίσης για δεκαετίες ένας πολιτικός που δείχνει έτοιμος να πάρει αποφάσεις που δεν επικοινωνούν πάντα με τη λογική. Μετά την Ουκρανία, όμως, κάτι έχει αλλάξει. Και για τους γεωπολιτικούς Δαβίδ αυτού του κόσμου αλλά και για τους αιώνιους προέδρους πραγματικών ή φανταστικών υπερδυνάμεων.
