Αυτό που κυρίως με προβληματίζει σε σχέση με την αξιολόγηση των σχολικών μονάδων είναι το κατά πόσον οι στόχοι που τίθενται, αλλά και τα αποτελέσματα που θα προκύψουν –εύχομαι–, είναι μετρήσιμα και αν πράγματι θα οδηγήσουν σε μια βελτίωση της εικόνας κάθε σχολείου ή των λειτουργιών του. Με δεδομένο ότι τόσο οι στόχοι όσο και τα αποτελέσματα ελέγχονται μέσα από ένα γραφειοκρατικό σύστημα εκθέσεων που κατατίθεται από τους εκπαιδευτικούς στους παιδαγωγικά υπευθύνους που έχουν επωμιστεί την ανατροφοδότηση και από εκείνους πάλι με τη μορφή της έκθεσης στο ΙΕΠ, ο φόβος της γραφειοκρατίας άνευ αποτελέσματος δεν φαντάζει ανεδαφικός.
Σε δεύτερο επίπεδο με προβληματίζει το γεγονός ότι μεγάλη μερίδα εκπαιδευτικών που αντιστάθηκε μέχρις εσχάτων και αντιστέκεται και σήμερα λόγοις στην κουλτούρα της αξιολόγησης, για λόγους γνωστούς τοις πάσι, αναγκάσθηκε εκ του νόμου να συμμετάσχει σε ομάδες. Ποιος αξιολογεί και μετρά το έργο αυτών των ανθρώπων και τον βαθμό συμμετοχής τους στην ομαδική προσπάθεια;
Επίσης, μερίδα μεγάλη διευθυντών ή συντονιστών εκπαίδευσης εξέφρασε και εκφράζει και σήμερα την αντίθεσή της στον νόμο. Πώς οι άνθρωποι αυτοί που καλούνται να καθοδηγήσουν το έργο θα το υλοποιήσουν και κατά πόσον οι επικείμενες κρίσεις στελεχών εκπαίδευσης θα λάβουν υπόψη τους το γεγονός ότι η υλοποίηση μειζόνων μεταρρυθμιστικών έργων προϋποθέτει τη συναίνεση του έμψυχου υλικού που καλείται να τα υλοποιήσει και κυρίως όταν αυτοί κατέχουν θέσεις ευθύνης; Ολοι γνωρίζουμε ότι τα αυτοκίνητα δεν πορεύονται μπροστά με όπισθεν…
Η υλοποίηση μειζόνων μεταρρυθμιστικών έργων προϋποθέτει τη συναίνεση του έμψυχου υλικού που καλείται να τα υλοποιήσει.
Τελικά, το ίδιο το υπουργείο σχεδίασε ένα νόμο που έλαβε υπόψη του όλες τις παραμέτρους της εφαρμογής του; Εκπαίδευσε ή επιμόρφωσε ένα προσωπικό, που στην πλειοψηφία του λειτουργεί διαχρονικά με τις δυνάμεις της αδράνειας ή αντιστέκεται εμμονικά στις μεταρρυθμίσεις, στο πώς θα θέσει εφικτούς στόχους, πώς υλοποιούνται αυτοί, πώς τα ίδια τα άτομα μπορούν να επανασχεδιάσουν προς όφελος της εργασίας ή της σχολικής τους ομάδας τους στόχους τους ή μήπως επέβαλε μόνο σχέδια και πρακτικές ενδεχομένως επιστημονικά άρτιες, αλλά ξένες στην κουλτούρα και στην υπηρεσιακή λογική του έμψυχου υλικού της εκπαίδευσης; Μήπως τα τελικά συμπεράσματα του Μαΐου που θα καταθέσουμε ως σχολικές μονάδες και όχι ως ομάδες θα πρέπει να αξιολογηθούν, ώστε, αν διαπιστωθεί ότι δεν έχουμε μετρήσιμα και απτά αποτελέσματα, να επιχειρηθεί ο επανασχεδιασμός ή οι προσαρμογές εκείνες του πλαισίου που θα το κάνουν πιο αποδοτικό ενόψει της νέας σχολικής χρονιάς;
Φυσικά, υπό την προϋπόθεση ότι όλες οι πλευρές συμφωνούμε ότι θέλουμε να φτιάξουμε σχολικές μονάδες που θα γίνουν ζωντανά κύτταρα εκπαιδευτικής, παιδαγωγικής και κοινωνικής προόδου.
* Η κ. Ευαγγελία Χολέβα είναι εκπαιδευτικός, διδάκτωρ Ιστορίας.
