Ο αέρας είναι βαρύς από την πολυκοσμία. Στον μακρύ διάδρομο, χωρίς ορατά σημεία εξαερισμού, μπερδεύονται ΕΚΑΒίτες που ψάχνουν γωνιά να σταθμεύσουν φορεία με αρρώστους, συγγενείς που σπρώχνουν αναπηρικά αμαξίδια ανήμπορων, γιατροί, νοσηλευτές, ασθενείς που περιμένουν όρθιοι απέναντι από ιατρεία· μπρος σε κάθε πόρτα άδειες οι περισσότερες θέσεις με την προειδοποίηση «εδώ δεν καθόμαστε», δύο σπιθαμές πιο πέρα, συρροή ανθρώπων όχι αδιάφορων για τα μέτρα. Μετακινούνται συνεχώς ώστε να ξεμακρύνουν από τον πλαϊνό, όμως είναι αδύνατον να τηρηθούν αποστάσεις στα εξωτερικά ιατρεία δημόσιων νοσοκομείων, όπου εισρέουν ποτάμια ανθρώπων σε ανάγκη.
Ακυρώνουν οι συνθήκες αυτές –σε νοσοκομεία, συγκοινωνίες– στην πράξη κάθε μέτρο; Μαζί με τις ενδείξεις αποκλιμάκωσης των κρουσμάτων και τη διετή κόπωση, την άρνηση να υφιστάμεθα επ’ αόριστον φραγμούς, φαίνεται πως αποτελούν το αυταπόδεικτο επιχείρημα υπέρ της επιταχυνόμενης άρσης των περιορισμών. Ομως δεν είναι ορθάδικα αμασκοφόρετων ψυχαγωγούμενων τα νοσοκομεία και οι συγκοινωνίες, όπου η χρήση μάσκας είναι καθολική. Και σε μια Ελλάδα με τους σκληρούς δείκτες ακόμη υψηλά, δείχνει να ανοίγεται ένα ρήγμα ανάμεσα σε όσους ανησυχούν ότι η εσπευσμένη απελευθέρωση θα οδηγήσει σε μια παρατεταμένη δύσκολη μεταβατική φάση και εκείνους που επικροτούν το άμεσο πέρασμα στην κανονικότητα· σε όσους διαχειρίζονται τις αναγκαιότητες που επιβάλλουν οι κρίσεις και εκείνους που μετατρέπουν τους ευσεβείς πόθους σε απτή ύλη.
Δείχνει να είναι μια διαίρεση όχι τόσο βαθιά όσο η προηγούμενη μεταξύ ατρόμητων και πειθαρχημένων, η οποία όμως προοικονομεί τη σύγχυση από τις αναταράξεις της ενδημικής φάσης και το σοκ της νέας πραγματικότητας. Η πανδημία αφήνει ένα πλανήτη με οξύτερα από πριν προβλήματα, περισσότερο άνισο, αβέβαιο, σπαρασσόμενο, γερασμένο. Αύξησε τον πληθυσμό των λιμοκτονούντων κατά μισό δισ. και απειλεί ακόμη ευθέως τον αναπτυσσόμενο κόσμο. Το 1 δισ. δόσεις εμβολίων (οι μισές από τις προϋπολογισμένες) που διανεμήθηκαν μέσω του μηχανισμού COVAX δεν έφεραν το γύρισμα σελίδας. Σε 36 χώρες παραμένει ανεμβολίαστο άνω του 90% του πληθυσμού και σε 88 άνω του 60%. Υπό δοκιμασία είναι ακόμη η ανθεκτικότητα και η προσαρμοστικότητα των 2/3 της υφηλίου. Στο ευνοημένο 1/3 επιχειρείται το πέρασμα στην άλλη όχθη. Από γέφυρες μάλλον στέρεες αλλά και σαθρές. Και τα νερά είναι πολύ ταραγμένα.
