Έστω. Μέχρι τις εκλογές, θα έχουμε καταλήξει στο ποιον θα ψηφίσουμε. Ομως, ως προς την επιλογή περίπου του 50% των ψηφοφόρων, που θα προτιμήσει τα κόμματα της σημερινής αντιπολίτευσης, παραμένει άγνωστο τι θα προκύψει. Η διαπίστωση αυτή, που άρχισε να αναδεικνύεται από την επομένη των εκλογών, παγιώνεται ολοένα και περισσότερο. Τούτο συνέβη και την εβδομάδα αυτή, με την επίσκεψη του κ.Τσίπρα στο Στρασβούργο και με το συνέδριο της ΔΗΜΑΡ.
Ας αρχίσουμε από τον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ. Ο αντιπρόεδρος της Κομισιόν και επίτροπος Οικονομικών Υποθέσεων Ολι Ρεν, με την έναρξη της συνάντησης ρώτησε τον κ. Τσίπρα, αν το κόμμα του επιθυμεί η Ελλάδα να βρίσκεται στο ευρωπαϊκό πλαίσιο. (Παρεμπιπτόντως. Ρωτάς για κάτι που δεν ξέρεις ή όταν θέλεις να διευκρινίσεις και να επιβεβαιώσεις κάτι το αμφιλεγόμενο). Η απάντηση του κ. Τσίπρα ήταν πως ο κ. Ολι Ρεν «γνωρίζει τις απόψεις του ΣΥΡΙΖΑ και ότι μια τέτοια κουβέντα μόνο κινδύνους εγκυμονεί για την ελληνική και την ευρωπαϊκή οικονομία». Ρωτώ ειλικρινά. Κατά πόσον ο αντιπρόεδρος της Κομισιόν διαφωτίστηκε και ικανοποιήθηκε από την «απάντηση» αυτή. Και επειδή ο κ. Ολι Ρεν μπορεί να θεωρείται από τους ψηφοφόρους του ΣΥΡΙΖΑ κακόπιστος και στρεψόδικος, η ίδια ερώτηση στρέφεται αναπόφευκτα στους ίδιους. Αλήθεια, θεωρούν τις θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ «γνωστές» και αδιαμφισβήτητες, αν το κόμμα τους επιθυμεί να παραμείνει ή όχι η Ελλάδα στο «ευρωπαϊκό πλαίσιο»;
Δεν χρειάζεται να επανέλθει κανείς στην πασίδηλη ενδοκομματική διχοστασία στο θέμα αυτό, που συνιστά κεντρικό ζήτημα πολιτικής επιλογής. (Ετσι, ώστε τα περί μειοψηφούσας και πλειοψηφούσας άποψης να αποδειχθούν σκέτα κουροφέξαλα, αν οι δύο συγκρουόμενες απόψεις, που αδυνατούν να συμβιώσουν, ως «ανεύθυνη αντιπολίτευση», κληθούν να ασκήσουν «υπεύθυνη» κυβερνητική πολιτική). Το ίδιο κουροφέξαλα είναι και οι θέσεις που υποστήριξε ο κ. Κουβέλης στο συνέδριο της ΔΗΜΑΡ. Αλήθεια, ποια μπορεί να είναι «η συμμαχία του προοδευτικού πόλου», ενόψει των ευρωεκλογών; Ο ίδιος απορρίπτει κάθε προσέγγιση με το ΠΑΣΟΚ ή τον ΣΥΡΙΖΑ, ενώ ρίπτει στο πυρ το εξώτερον και την «κίνηση των 58» για μια νέα Κεντροαριστερά. Η κατά Κουβέλη «συμμαχία του προοδευτικού πόλου» περιλαμβάνει μόνον τους κ. Ανδρ. Λοβέρδο, Χ. Καστανίδη και Π. Μπεγλίτη. Ο πρώτος, μάλιστα, ως πρόεδρος της Συμφωνίας για τη Νέα Ελλάδα, έσπευσε να ανταποκριθεί, χαρακτηρίζοντας τους «58» και τους αρνητές του κουβελικού «προοδευτικού πόλου» «εκφραστές του κανενός και φορείς του τίποτε»… (Σας ζητώ συγγνώμην. Αλλά όλα αυτά με εξωθούν στον πειρασμό να παραφράσω τη γνωστή παροιμία για μεταξωτά βρακιά και επιδέξιους… πόλους). Τέλος, αν εξαιρέσουμε το ΚΚΕ, που έχει επιλέξει την αυτοαπομόνωση, και την εξοβελιστέα Χ.Α., μένουν οι ΑΝΕΛ. Ομως και το κόμμα του κ. Καμμένου τελεί ήδη υπό διάσπαση, και μόνον με το δίλημμα κάθε «εκατέρωθεν» συνεργασίας.
Κατά τις τελευταίες (τουλάχιστον τέσσερις) δεκαετίες, οι πολιτικοί μας «εκλεκτοί» αναθεωρούν, στρεβλώνουν ή και αναιρούν τις προεκλογικές τους δεσμεύσεις. Ωστόσο, εξακολουθούν να επικαλούνται τη «λαϊκή εντολή» και να μας καθιστούν συνυπεύθυνους των «απρόβλεπτων» πεπραγμένων τους. Με την εμπειρία μας αυτή οφείλουμε, ιδίως υπό τις σημερινές συνθήκες, να αναλογιστούμε τι σημαίνει μια λευκή εντολή στους προαναφερθέντες «πόλους»…
