Athens by night
O ΠΕΖΟΓΡΑΦΟΣ ΑΡΗΣ ΣΦΑΚΙΑΝΑΚΗΣ
ΚΟΒΕΙ ΒΟΛΤΕΣ ΣΤΗ ΝΥΧΤΕΡΙΝΗ ΑΘΗΝΑ ΚΑΙ ΣΥΝΕΧΙΖΕΙ ΝΑ ΖΕΙ ΤΟ ΔΙΚΟ ΤΟΥ
«SEX & THE CITY»
ΓΥΝΑΙΚΑ, τεύχος 41, Οκτώβριος
2011
Σ’ έναν χώρο μεγάλο, σκοτεινό και χωρίς παράθυρα, όπου οι
ομιλίες ακούγονται πνιχτές και το λιγοστό φως πηγάζει από τις
οθόνες μιας ντουζίνας ραντάρ, δουλεύουν σαν αφοσιωμένα ρομπότ
ταινίας του Φριτς Λανγκ οι ελεγκτές εναέριας κυκλοφορίας. Δεν
ανήκουν σε κάποια φυλή εξωτική, με κύριο γνώρισμα την εργασιομανία·
απλώς είναι τέτοια η φύση της δουλειάς, ώστε δεν μπορούν –και να
ʼθελαν- να σηκώσουν κεφάλι. Ολα τα αεροσκάφη που διασχίζουν τον
ελληνικό εναέριο χώρο βρίσκονται στα χέρια τους (μαζί και οι ζωές
των επιβατών). Δεν ήθελα με τίποτε να έχω μια τέτοια ευθύνη. Μα η
τύχη τα ’φερε αλλιώς. Ανήκω κι εγώ στο σινάφι τους.
κατέβαιναν κατά σμήνη στα Επτά Νησιά, δημιουργήθηκε ένα σούσουρο
στο γραφείο του προϊσταμένου. Μερικά κεφάλια στράφηκαν προς τα
εκεί, έτοιμα να συστήσουν ησυχία, μα σώπασαν ευθύς όταν αντίκρισαν –
μες στο ημίφως- νεαρά ύπαρξη απαστράπτουσα (βαμμένη κατάξανθη).
Βρισκόταν εντός ομίλου ανδρών που έκαναν ό,τι περνούσε από το χέρι
τους για να κερδίσουν την προσοχή της.
χώρων- ότι η αναστάτωση οφειλόταν σε συνάδελφο περιφερειακού
αεροδρομίου που είχε πάρει μετάθεση στα κεντρικά. Ο Αγγελος,
σαραντάρης και ευειδής, ήρθε κοντά μου. «Πήγαινε να δεις μήπως
καταφέρεις να έρθει στην ομάδα εργασίας μας», είπε. «Εσύ έχεις τον
τρόπο». Δεν τον έχω, αλλά του είπα να καθίσει στη θέση μου κι
έτρεξα στην ομήγυρη. Εγιναν οι συστάσεις. Τη λένε Αφροδίτη. Εμένα,
πάλι, Σατανάκη.
γράψατε το “Ου μπλέξεις”»;
δυσκολεύτηκα να πάρω πρώτα το τηλέφωνό της κι ύστερα να της κλείσω
ένα ραντεβού.
στο Μουσείο Μπενάκη (επειδή σκεφτόμουν ακόμα την αρχιτεκτόνισσα του
προηγούμενου τεύχους της Γυναίκας) και έπειτα προχωρήσαμε έως το
ΤAF για ποτό. Μα στο ΤAF γινόταν χαμός επειδή εγκαινιαζόταν μια
έκθεση εναλλακτικών καλλιτεχνών κι έτσι βάλαμε πλώρη για φαγητό
στου Βλάσση.
αλσύλλιο, την εξαιρετική του κουζίνα, αλλά και τους επώνυμους στον
περίγυρο (ώστε να ’χεις τι να σχολιάσεις την επομένη στη δουλειά).
Φάγαμε μπαρμπούνια, βλίτα με βραστά κολοκυθάκια, πατάτες τηγανητές
και για κάμποση ώρα όλα φάνηκαν να κυλούν υπέροχα. Μολονότι η
Αφροδίτη μιλούσε συνεχώς για τον έλεγχο εναέριας κυκλοφορίας και
τις ρυθμίσεις στον ενιαίο ουρανό, για την εκπαίδευση στα ραντάρ και
τις χαράξεις των αεροδιαδρόμων, για FIR και AIP. Εφτασε ακόμη και
στο σημείο να μιλήσει για συντάξεις (τόσο νέα και τόσο
όμορφη…).
Γιούαν και τον Πολ Οστερ. Εκείνη ορκιζόταν στη Μαντά και στη
Δημουλίδου.
ανοίξει το RePublic-Ilissia και καταφύγαμε εκεί για ένα ποτό. Αψογο
αισθητικά, με ωραίες μουσικές και ακόμη πιο ωραίες γκαρσόνες,
κέρδισε αμέσως τη συμπάθειά μου. Εκεί η Αφροδίτη συνέχισε τη
φλυαρία της περί ελέγχου κι εγώ δεν έπαψα να κοιτάω τα μάτια της,
στα οποία φωσφόριζε η ταμπέλα του μαγαζιού.
6.
άτομο: € 20-25.
από τις εκδόσεις Κέδρος.
