Γιάννης Στάνκογλου

επιτυχίας στη σωστή δόση: συγγραφέα, σκηνοθέτη, καστ, συνθήκες και

βέβαια μια δυνατή υπόθεση με πολλές αλληγορικές ερμηνείες – εφόσον

σχεδόν κάθε κοινωνία και εποχή έχει τους δικούς της “λεπρούς”. Ηταν

εμπειρία αλησμόνητη. Οχι μόνο από καλλιτεχνικής πλευράς, αλλά και

για τις ρακές, τους κρητικούς μεζέδες, τη θάλασσα!».

μπορεί να μην ήταν τόσο ειδυλλιακή όσο νομίζουμε, αλλά σίγουρα ήταν

πιο αυθεντική. Και ίσως τελικά να μην είναι τόσο μακρινή. Με την

ύφεση, την ένταση και την κοινωνική αποδιοργάνωση επιστρέφουμε

ολοταχώς στο τότε…».

και όσοι ανέχτηκαν την κατάσταση. Διαφωνώ όμως με τη λογική τού “

μαζί τα φάγαμε”. Προσωπικά ήμουν πάντα έντιμος και συνεπής μέχρι

βλακείας. Το ίδιο ισχύει και για τους ανθρώπους με τους οποίους

συναναστρέφομαι. Πάντως, πέρα από τις ελληνικές ιδιαιτερότητες,

αυτό που ζούμε σήμερα παγκοσμίως είναι ένας οικονομικός

ολοκληρωτισμός με επίφαση δημοκρατική. Οι πολιτικοί είναι πλέον

μαριονέτες, άλλοι μας κυβερνούν. Ας πάρουμε λοιπόν την τύχη μας στα

χέρια μας, όσο ακόμα μπορούμε».

τρομακτικές. Και δεν εννοώ τους καλοπληρωμένους καλλιτέχνες των

επιδοτήσεων, οι οποίοι θα μείνουν στα κρύα του λουτρού. Μιλάω για

την υποβάθμιση μουσείων, φεστιβάλ, δρώμενων, της ίδιας της παιδείας

βασικά, χωρίς την οποία δεν νοείται πολιτισμός. Ταυτόχρονα βεβαίως,

επειδή η τέχνη αγαπά την αναταραχή, είναι ευκαιρία να βάλεις το

μυαλό σου να δουλέψει διαφορετικά, να το κάνεις να γεννήσει

καινούργια πράγματα».

διαφορετικές δουλειές, από νύχτα μέχρι οικοδομή. Ας πούμε, στα 22

μου έβαζα μονώσεις στους σταθμούς του μετρό, ώσπου απολύθηκα λόγω

περικοπών… Τουλάχιστον με αποζημίωσαν! Τότε βρέθηκα σε αμηχανία,

δεν ήξερα τι να κάνω. Ωσπου κάποιοι φίλοι με πίεσαν να πάω για

ηθοποιός. Δεν το είχα σκεφτεί πριν, αλλά πάντα έβλεπα πολύ θέατρο.

Πείστηκα λοιπόν, έδωσα εξετάσεις σε δύο σχολές, προς έκπληξή μου

πέρασα και στις δύο, και κατέληξα στη σχολή του Γιώργου Κιμούλη.

Αρχικά έτρεμαν τα πόδια μου, είχα μηδενική αυτοπεποίθηση, αλλά

βρήκα με τον καιρό».

ρόλου;

Το ζήτημα είναι να πετύχει η μείξη με τον σκηνοθέτη, τον διευθυντή

φωτογραφίας, τον ηχολήπτη, τον μοντέρ, τους άλλους ηθοποιούς και

λοιπούς συνεργάτες. Μπορεί να σου προσφέρουν ανεκτίμητη βοήθεια,

αλλά μπορούν και να σε κάψουν!».

μόνιμα;

σημερινή γυναίκα μου. Από την άλλη, είχα ήδη αρχίσει με την

ηθοποιία εδώ και αντικειμενικά δεν μπορούσα να τη συνεχίσω εκεί.

Επιπλέον, την Ελλάδα δύσκολα την αλλάζω, παρ’ όλα τα στραβά της. Τι

νοσταλγώ; Τις βόλτες στη Νέα Υόρκη, τον κόσμο, την ενέργεια, το

κέφι, έναν καφέ στο Μανχάταν, μια παράσταση του Πίτερ Μπρουκ. Τι με

χάλασε; Η αποθέωση της ιδιωτικότητας, η τυραννία της πολιτικής

ορθότητας, η απολιτίκ στάση».

σκηνοθέτες που ξεχωρίζουν – Λάνθιμος, Οικονομίδης, Γιάνναρης,

Κούτρας. Δεν κατάφερε όμως ακόμα να αποκτήσει μια ταυτότητα, να

εκφράσει πειστικά τις σύγχρονες αναζητήσεις».

της συζύγου! Πώς είναι να σε σκηνοθετεί η γυναίκα σου;

πορεία ωστόσο τα βρήκαμε και τώρα πια ένα βλέμμα αρκεί για να

συνεννοηθούμε. Ετσι κι αλλιώς, η Αλίκη είναι πάντα ο πρώτος μου

κριτής. Είναι επίσης ο οργανωτής – εκείνη πλάθει τα όνειρα,

προγραμματίζει τα ταξίδια, το μέλλον, τις αλλαγές στο σπίτι. Την

καθημερινότητά μας, πάντως, αφήνει εμένα να τη σκηνοθετώ».

πρέπει να κοντρολάρεις με κάποιον τρόπο τον εγωισμό σου και να

χειρίζεσαι σωστά το αισθητικοερωτικό κομμάτι…».

δεν έχουμε ξενερώσει με την Αλίκη μετά από δέκα χρόνια συμβίωσης,

στο να κάνω βουτιές, ψάρεμα και καταδύσεις το καλοκαίρι σε κάποιο

ελληνικό νησί».

πίνω το παραπανίσιο ποτό μου, να σπάω το γκάζι της μηχανής μου με

την πρώτη ευκαιρία, να κάνω κατά περίσταση τον δικηγόρο του

διαβόλου… Αν και, τώρα που το ξανασκέφτομαι, μια χαρά με βρίσκω

κι έτσι». -Θοδωρής Αντωνόπουλος

Κουτελιδάκη.