Μια μέρα στη Ναύπακτο!
ΜΥΡΙΣΕ ΚΑΛΟΚΑΙΡΑΚΙ ΚΑΙ ΟΙ ΕΚΔΡΟΜΕΣ
ΑΡΧΙΖΟΥΝ. ΠΡΩΤΗ ΣΤΑΣΗ: ΤΟ ΒΕΝΕΤΣΙΑΝΙΚΟ LEPANTO, Η ΑΡΧΟΝΤΙΚΗ
ΝΑΥΠΑΚΤΟΣ!
Τετάρτη 9 Μαΐου 2012
Μπουχτισμένη από την τρέλα της Αθήνας, αποφάσισα να κάνω ένα
ταξιδάκι-αστραπή στο βενετσιάνικο Lepanto, στην γοητευτική
Ναύπακτο! Φθάνοντας στο ενετικό λιμάνι ένιωσα τον χρόνο να γυρνάει
πίσω σε μία εποχή όπου όλα ήταν πιο απλά, ξεκάθαρα και ανθρώπινα!
Το καλωσόρισμα στον τόπο, ανέλαβε ο περιπτεράς της κεντρικής
πλατείας που με δωράκι-τσίχλες πεπόνι και μια σύντομη εξιστόρηση
της ζωής του με έβαλε στο κλίμα… Λίγα λεπτά συζήτησης μαζί του και
ξέχασα τις έγνοιες της πρωτεύουσας -το οδοιπορικό μου στη Ναύπακτο
ξεκινούσε με τις καλύτερες προϋποθέσεις! Περπατώντας σε λιθόστρωτα
σοκάκια -απαγορευτικά για τακουνάκι- κατέληξα στο γραφικό λιμάνι
της πόλης όπου βρίσκονται τα αγάλματα του Παξινού Γεωργίου
Ανεμογιάννη, ο οποίος υπήρξε ναύτης στο θρυλικό πλοίο της
Μπουμπουλίνας, και του Mιγκέλ ντε Θερβάντες, ο οποίος πήρε μέρος ως
αξιωματικός στην περίφημη ναυμαχία της Nαυπάκτου τριάντα χρόνια
πριν γράψει τον «Δον Kιχώτη». Με ένα παγωτό στο χέρι, η βόλτα
συνεχίστηκε στον πλακόστρωτο πεζόδρομο του Στενοπάζαρου όπου
βρισκόταν παλιά η αγορά με τα ταβερνάκια που προτιμούσαν οι ντόπιοι
και οι εργάτες του λιμανιού. Καθώς χάζευα μαγαζιά με κοσμήματα
ένιωσα μια πελώρια λαχτάρα για καφέ και αποφάσισα να ξαποστάσω στην
καφετέρια-μπαρ
La Maison (Ν. Μπότσαρη 25, Ναύπακτος) με τα χαριτωμένα
τραπέζια, τα πρωτότυπα ροφήματα, τους καφέδες και τα λαχταριστά
γλυκά. Αγάπησα τις βάφλες του και έχω ήδη επιθυμήσει το ρακόμελο
και τις χορταστικές ποικιλίες του! Ο κεφάτος ιδιοκτήτης με
πληροφόρησε ότι το καλοκαίρι οργανώνει live swing jazz βραδιές τις
Κυριακές και δεσμεύτηκα ότι θα ξαναγυρίσω. Απέναντι από το La
Maison βρίσκεται το πιάνο-μπαρ
Cervantes όπου φιλοξενούνται παρουσιάσεις βιβλίων, εκθέσεις
ζωγραφικής, θεατρικές παραστάσεις και βραδιές λάτιν για χορό.
Υποσχέθηκα ότι θα περάσω από εκεί το βράδυ να ξεδιπλώσω το ταλέντο
μου… και συνέχισα τη βόλτα μου. Πεινασμένη αλλά γεμάτη όμορφες
εικόνες βρέθηκα μπροστά στο μεζεδοπωλείο
Εύοινος (Στενοπάζαρο, τηλ. 26340 28266), ένα συμπαθητικό
ταβερνάκι ντυμένο με πέτρα, που σερβίρει μεσογειακούς μεζέδες με
περίεργα ονόματα. Παρήγγειλα λοιπόν μια «μαντάρα» και ολίγη
«αταξία» -πατάτες με κιμά και λιωμένα τυριά- και τα συνόδευσα με
ντόπιο κρασί -σκέτη αποκάλυψη. Στο τέλος, μαζί με τον λογαριασμό
-που με ξάφνιασε ευχάριστα- μού πρόσφεραν μεγάλα κομμάτια ζεστής
σοκολατόπιτας με μπάλες παγωτό γιατί εδώ «δεν τσιγκουνεύονται αγάπη
μου, είσαι φιλοξενούμενος και σε τιμούν» όπως μου είπαν
χαριτολογώντας… Η μέρα συνεχίστηκε στο Κάστρο! Περπατώντας ανάμεσα
σε φουντωτές βοκαμβίλιες και αρχοντικά έφτασα τελικά στην κορυφή,
στην «τριπλή τιάρα του Lepanto», όπως την ονόμαζαν οι Ενετοί. Το
συγκεκριμένο φρούριο –ένα από τα πλέον καλοδιατηρημένα της χώρας
μας- ξεχωρίζει λόγω των πέντε διαζωμάτων του και των δύο βραχιόνων
που κατεβαίνουν από την κορυφή του λόφου κι αγκαλιάζουν το λιμάνι…
Αυτή είναι ζωή, σκέφτηκα, αγναντεύοντας τη θάλασσα! Οι δύο παραλίες
της πόλης -το Γρίμποβο κι η Ψανή- με καλούσαν λαμπυρίζοντας…
