Φωτογραφίες: Χρήστος Πρεντουλής (Smile)
Styling: Αντα Μισθού. Η φωτογράφιση έγινε στο afu, Χάριτος 8,
Κολωνάκι, www.afu.gr Μεταξωτό φόρεμα Zac Posen (Enny
Monaco)
Μαρία Σκουλά:
Αλλαγή πλεύσης
ΑΠΟΛΑΥΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΟ ΤΙΣ
ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΤΕΡΕΣ ΗΘΟΠΟΙΟΥΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΘΕΑΤΡΟΥ ΣΤΗ ΔΙΚΗ ΤΗΣ
ΑΝΑΜΕΤΡΗΣΗ ΜΕ ΤΟΝ ΧΡΟΝΟ.
Τρίτη 11 Ιανουαρίου 2011
Στην αρχή
«Δεν θα πω ότι ήθελα να γίνω ηθοποιός από μικρή – κάθε άλλο.
Το αποφάσισα τελειώνοντας το λύκειο. Χρειαζόμουν οπωσδήποτε
εκτόνωση και αυτή ήταν η μόνη λύση που βρήκα. Μεγάλωσα στο Ηράκλειο
της Κρήτης τη δεκαετία του 1980, σε μια εποχή μεταβατική για την
Ελλάδα, που άφησε τη γενιά μου λίγο μετέωρη, με μια διαρκή
αμφιβολία. Ημουν καλή σε όλα τα μαθήματα, αλλά κάκιστη σε οτιδήποτε
απαιτούσε έκφραση. Ωσπου ανεβάσαμε μια παράσταση της “Αντιγόνης”
στην τελευταία τάξη του σχολείου και επιτέλους άκουσα τη φωνή μου
να ηχεί δυνατά και καθαρά. Από εκεί άρχισε η υποκριτική για μένα:
όταν κατάφερα μέσω του θεάτρου να υπάρχω μπροστά στους ανθρώπους
και, χρησιμοποιώντας τα λόγια άλλων, να εκφράζομαι και να μην το
βάζω στα πόδια».
Η μεταμόρφωση
«Ηρθα στην Αθήνα, έδωσα εξετάσεις και πέρασα στη σχολή του
Εθνικού Θεάτρου. Η πρώτη επιτυχία ήρθε γρήγορα και αναπάντεχα. Από
τον κινηματογράφο, με την ταινία του Περικλή Χούρσογλου “Λευτέρης
Δημακόπουλος”. Εκανα αρκετές ταινίες έκτοτε και αγάπησα τον
κινηματογράφο με διαφορετικό τρόπο από το θέατρο. Και οι δύο
δουλειές μοιάζουν με ταξίδι· μόνο που στο θέατρο το ταξίδι
στρέφεται προς τα μέσα, ενώ στο σινεμά προς τα έξω. Ο
κινηματογράφος είναι μια μεταφορά στον χώρο· ο πραγματικός κόσμος
μπαίνει στην ταινία και γίνεται αναπόσπαστο μέρος της. Ετσι ο
ηθοποιός παύει να έχει την αποκλειστική ευθύνη του αποτελέσματος,
όπως συμβαίνει στο θέατρο.
»Από τον “Λευτέρη Δημακόπουλο” έχουν περάσει 17 χρόνια. Στην
πορεία, και με πολύ κόπο, ανακάλυψα γιατί ακριβώς αποφάσισα να γίνω
ηθοποιός: ήθελα να ξαναμάθω τα βασικά (να αναπνέω, να περπατάω, να
μιλάω), αφού για κάθε ρόλο επινοείς από την αρχή τη ζωή. Ολα αυτά
τα χρόνια μαθήτευσα δίπλα σε σπουδαίους σκηνοθέτες. Τα πρώτα χρόνια
στο “Θέατρο της οδού Κυκλάδων” υπήρξαν πολύτιμα· για μένα ο
Λευτέρης Βογιατζής ήταν ένας μεγάλος δάσκαλος, αυστηρός και
αδέκαστος, που τόνωσε την ενοχική μου τάση και ταυτόχρονα με
ωρίμασε. Από την άλλη, η συνεργασία με τον Θωμά Μοσχόπουλο μου
έμαθε τι σημαίνει πραότητα και γλυκύτητα. Τώρα πια, με τους
ανθρώπους που δουλεύω μπορώ να κάνω διάλογο, ακόμη και να διαφωνώ.
Αφήνω πίσω μου την ντροπή και τολμάω να υποστηρίξω τη γνώμη μου.
Είναι σαν να έχω βρει επιτέλους το κέντρο του εαυτού μου. Παλιότερα
βασανιζόμουν σκληρά πάνω στη δουλειά. Σήμερα, όταν ανεβαίνω στην
σκηνή, απλώς χαίρομαι. Χαίρομαι τόσο, ώστε γίνομαι 10 χρόνια
μικρότερη!».
Ο χρόνος
«Νομίζω ότι το να είσαι ηθοποιός είναι μια κατεξοχήν
γυναικεία λειτουργία. Ο ηθοποιός είναι αυτός που αλλάζει, που
ανοίγει, που δέχεται. Σε αντίθεση με τον σκηνοθέτη, που οφείλει να
είναι πιο κάθετος, σαφής και οριστικός – σαν άντρας. Οσο για μένα,
προτού αποκτήσω την κόρη μου, όλα ήταν θέατρο. Ζούσα κυριολεκτικά
μέσα στο θέατρο· εκεί ήταν ο άντρας μου [σ.σ.: ο ηθοποιός και
σκηνοθέτης Ακύλλας Καραζήσης] και οι φίλοι μου, εκεί περνούσαν οι
γιορτές και οι διακοπές. Το παιδί είναι όμως σαν μετρονόμος που
κρατάει τον ρυθμό και τον χρόνο. Μαζί με την κόρη μου άρχισα να
ξαναζώ την καθημερινότητα: βλέπω τα δέντρα να μεγαλώνουν, τις
εποχές να αλλάζουν. Από τότε που έγινα μητέρα, έφυγε από μέσα μου ο
φόβος. Επαψα να κρίνω τον εαυτό μου τόσο αυστηρά και παραδέχομαι
ότι μπορεί να μην είμαι καλή σε όλα. Καταφέρνω ακόμη και να αφήνω
το θέατρο λίγο πιο έξω από τη ζωή μου και να επιθυμώ τη διασκέδαση
– παρέες, βόλτες, εκδρομές. Τα δύο τελευταία χρόνια άλλαξε και η
προσωπική μου ζωή. Οταν βρίσκεσαι σε μια μακροχρόνια σχέση από πολύ
νέα, είναι σαν να ζεις μέσα σε ένα προστατευτικό κουκούλι που
διατηρεί τον χρόνο ακίνητο. Και ξαφνικά βγαίνεις από τη σχέση και
συνειδητοποιείς ότι έχεις μεγαλώσει αιφνιδίως, αισθάνεσαι σαν να
συνέβησαν όλα μέσα σε μια μέρα».
Η ντίβα
«Βρήκα πρόσφατα μερικά ξεχασμένα αποκόμματα που κρατούσε ο
πατέρας μου από εφημερίδες του Ηρακλείου, με εξαιρετικά
κολακευτικές κριτικές για τα πρώτα χρόνια της καριέρας μου. Τα
κομμάτια μιλούσαν για μια πολύ επιτυχημένη νεαρή ηθοποιό, που δεν
είχε κλείσει καλά καλά τα 25 της. Τα διάβασα και αναρωτήθηκα: “Για
μένα μιλούν;”. Δεν υπήρξα ποτέ σταρ, ούτε μοιραία. Δεν ήμουν ποτέ
μια Αλεξάνδρα Ντε Λάγκο, δεν ήμουν σαν την πρωταγωνίστρια του
Τενεσί Ουίλιαμς που τώρα υποδύομαι. Γι’ αυτό χτυπάω επάνω της
συνέχεια. Την αισθάνομαι τεράστια, σαν πληθωρική ντίβα πολύ
μεγαλύτερή μου, σαν γυναίκα που με ξεπερνάει. Από την άλλη, αυτό
που τη βασανίζει μπορώ να το νιώσω: το πρόβλημα είναι ο χρόνος που
περνάει, τα νιάτα που φεύγουν, η ομορφιά που σβήνει. Νομίζω ότι
δουλεύοντας τον ρόλο καταλαβαίνω τι εννοεί πραγματικά η Αλεξάνδρα
Ντε Λάγκο. Μιλάει για μια άλλη ομορφιά, γεμάτη με τις δυνατότητες,
την αθωότητα, τις ελπίδες της νιότης. Και το χάσιμο της αθωότητας
έχει να κάνει με την προσγείωσή μας στην πραγματικότητα, μέσα από
ανατροπές και ματαιώσεις που φέρνει η ζωή. Τότε το παραμύθι
τελειώνει κι εμείς μεγαλώνουμε. Για όλα αυτά θα ήθελα να μιλήσω».-
Μάρω Βασιλειάδου
Το έργο «Το γλυκό πουλί της νιότης» του Τενεσί Ουίλιαμς, σε
σκηνοθεσία Εφης Θεοδώρου, παίζεται στη Νέα Σκηνή του Εθνικού
Θεάτρου έως τις 30 Ιανουαρίου.
