Πριν γράψω ο,τιδήποτε άλλο, ένας αφορισμός: Δεν υπάρχει αδιάβροχο ρολόι. Και μάλλον δεν θα υπάρξει ποτέ. Υπάρχει «ανθεκτικό στο νερό – στην τάδε πίεση». Αν κάποιος θέλει πραγματικά να κάνει κακό σε ένα ρολόι, μπορεί να ξεπεράσει τα όρια της ανθεκτικότητάς του και να το πνίξει. Επειδή, όμως, ο όρος “waterproof” (αδιάβροχο) χρησιμοποιήθηκε το 19ο αιώνα, όταν έγιναν οι πρώτες προσπάθειες στεγανοποίησης, ταιριάζει στο παρόν μας αφιέρωμα και θα χρησιμοποιηθεί κατά κόρον. Κάντε μου τη χάρη να μην θεωρείτε ότι κυριολεκτώ. Ξανά το disclaimer: Δεν υπάρχει αδιάβροχο ρολόι. Πάμε τώρα να μάθουμε την ιστορία του…
Το 1851, στη Μεγάλη Έκθεση του Λονδίνου, κάποιος τοποθέτησε μια γυάλα με χρυσόψαρα πάνω σε ένα τραπέζι. Έβγαλε από την τσέπη του ένα ρολόι και το βύθισε στο νερό. Αυτό συνέχισε να λειτουργεί κανονικά. Το κοινό έμεινε με το στόμα ανοιχτό, αλλά δεν ήταν το μοναδικό απίστευτο επίτευγμα που τού παρουσιάστηκε σ’ εκείνη την έκθεση. O ηλεκτρικός τηλέγραφος των Cooke & Wheatstone, για παράδειγμα, ή το πρώιμο φαξ του Frederick Bakewell ήταν σχεδόν απίστευτες τεχνολογικές καινοτομίες. Η επιτυχία της έκθεσης ήταν τόσο μεγάλη που τα έσοδα από τα εισιτήρια που κόπηκαν έφταναν για να χρηματοδοτήσουν την κατασκευή τριών μουσείων: Του Victoria & Albert, του Μουσείου Επιστημών και του Μουσείου Φυσικής Ιστορίας του Λονδίνου. Κάπως έτσι, το ρολόι των κυρίων Pettit και Trappett πέρασε στα ψιλά των εφημερίδων και σύντομα ξεχάστηκε από την Ιστορία, ενώ οι δύο εφευρέτες του δεν ξανακούστηκαν ποτέ. Δεν ξέρουμε πώς το κατάφεραν, αλλά μπορούμε να υποθέσουμε από τις παρόμοιες εφευρέσεις που ακολούθησαν.
Προς το τέλος εκείνου του αιώνα, όταν η εξερεύνηση εξωτικών περιοχών και οι κατακτήσεις κορυφών ήταν το αγαπημένο χόμπι όσων διέθεταν τη διάθεση, το χρόνο και το χρήμα, δημιουργήθηκε μια νέα κατηγορία ρολογιών, που διέφεραν αρκετά από τα κλασικά, κομψά και λεπτεπίλεπτα ρολόγια τσέπης που χρησιμοποιούνταν τότε. Είναι τα γνωστά μας σήμερα ως Explorer Watches. Οι ωρολογοποιοί για πρώτη φορά ξεκίνησαν να βιδώνουν τη στεφάνη και την πλάτη της κάσας στο μεσαίο της κομμάτι και να χρησιμοποιούν τσιμούχες και προστατευτικά κορώνας. Ο Αμερικανός εφευρέτης Ezra C. Fitch κατέθεσε δύο πολύ ενδιαφέρουσες πατέντες το 1879 και το 1881. Η πρώτη αφορούσε ένα κάλυμμα που βίδωνε πάνω από την κορώνα για να την προστατεύει από το νερό. Η δεύτερη πήγαινε την αρχική του ιδέα ένα βήμα παραπέρα: Η ίδια η κορώνα βίδωνε μέσα στην κάσα… Κυρίες και κύριοι, ιδού η πρώτη βιδωτή κορώνα της ιστορίας!
Τον Οκτώβριο του 1927, η Αγγλίδα κολυμβήτρια Mercedes Gleitze φόρεσε ένα Rolex Oyster στον καρπό της, κολύμπησε για 10 ώρες στα παγωμένα νερά του Στενού της Μάγχης και, όταν πάτησε στη Γαλλία, το ρολόι της λειτουργούσε κανονικότατα.
Κάποια στιγμή, κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Πολέμου των Μπόερς (1899-1902) ένα ατσάλινο ρολόι έπεσε στον ποταμό Μόντερ. Ανασύρθηκε λίγα λεπτά αργότερα και το 1915 ο ιδιοκτήτης του το πήγε στο διάσημο κατάστημα Goldsmiths and Silversmiths Company του Λονδίνου για να τους αποθεώσει για το προϊόν που του είχαν πουλήσει. Το ρολόι λειτουργούσε κανονικότατα όλα αυτά τα χρόνια (παρότι η κάσα του είχε σκουριάσει και ήταν αδύνατον να ανοιχτεί). Κατά πάσα πιθανότητα, ήταν σχεδιασμένη από τον Ελβετό François Borgel, που πρώτος πειραματίστηκε με βιδωτές θήκες και άλλες μεθόδους στεγανοποίησης. Αυτό ήταν μάλλον το πρώτο αδιάβροχο ρολόι της ιστορίας που τήρησε έμπρακτα την υπόσχεσή του.
Δύο χρόνια αργότερα, μεσούντος του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, εμφανίστηκε το Submarine. Ένα μοντέλο με βιδωτή πλάτη και βιδωτή στεφάνη, στεγανοποιημένες με τσιμούχες, κι ένα ειδικό παξιμάδι στην περιοχή της βιδωτής κορώνας. Το κατασκεύαζε ο ιστορικός ελβετικός Οίκος Tavannes. Ήταν παραγγελία από το βρετανικό ναυτικό, για χρήση από τους αξιωματικούς των υποβρυχίων -εξ ου και το εμπορικό του όνομα. Ένα δερμάτινο λουράκι τού επέτρεπε να φορεθεί στον καρπό. 11 χρόνια πριν από το Oyster της Rolex, αυτό ήταν το πρώτο αδιάβροχο ρολόι χειρός. Ήταν, όμως, ένα εργαλείο για το στρατό και σίγουρα όχι ένα ελκυστικό μοντέλο που θα ήθελε να φορά κανείς καθημερινά.
Ο Hans Wilsdorf οραματίστηκε ακριβώς αυτό. Ένα ρολόι για καθημερινή χρήση, που να είναι ακριβές, όμορφο και να μην κινδυνεύει να καταστραφεί αν πέσει πάνω του λίγο νερό. Καθώς πλέον τα ρολόγια έφευγαν από την τσέπη και ανέβαιναν στον καρπό, γίνονταν όλο και πιο ευάλωτα. Τη δεκαετία του 1910 η Rolex είχε λάβει διακεκριμένες πιστοποιήσεις για την ακρίβεια των μηχανισμών της. Τα μικρά ρολόγια χειρός της ήταν σχεδόν το ίδιο πιστά στην μέτρηση του χρόνου με τα ναυτικά χρονόμετρα των πλοίων! Ο ιδρυτής της, όμως, ήξερε ότι η επιτυχία του δεν είχε κανένα νόημα όσο οι μηχανισμοί αυτοί δεν μπορούσαν να αντέξουν τους μικρούς, καθημερινούς κινδύνους. Για να πετύχει την πραγματική μετάβαση από τα χρόνια που το ρολόι θεωρούνταν κυρίως ένα κόσμημα στη νέα του εποχή που γινόταν ένα χρήσιμο, καθημερινό αξεσουάρ, χρειαζόταν να βρει ένα τρόπο να κάνει τα μοντέλα του ερμητικά κλειστά. Σαν στρείδια…
Στρείδι ερμητικά κλειστό
Τον Ιούλιο του 1926 ο Wilsdorf αγόρασε την πατέντα για ένα νέο σύστημα βιδωτής κορώνας από τους Paul Perregaux και Georges Perret. Τρεις μήνες αργότερα, το είχε ήδη συνδυάσει με μερικές δικές του πατέντες, κάνοντας τις απαιτούμενες τροποποίησεις. Μέχρι το τέλος της χρονιάς το Rolex Oyster ήταν πλέον έτοιμο και άρχισε να κάνει τις πρώτες του πωλήσεις. Το 1927 κατατέθηκε και η πατέντα για την πλήρη λειτουργία του. Το ερμητικό στρείδι ήταν εδώ, ανήκε στη Rolex, θα άλλαζε για πάντα την ωρολογοποιία και ήταν πανέτοιμο να αποδείξει ότι δεν φοβόταν το νερό. Τι καλύτερο από ένα πείραμα που θα λάμβανε τεράστια δημοσιότητα; Τον Οκτώβριο του 1927, η Αγγλίδα κολυμβήτρια Mercedes Gleitze το φόρεσε στον καρπό της, κολύμπησε για 10 ώρες στα παγωμένα νερά του Στενού της Μάγχης και, όταν πάτησε στη Γαλλία, το ρολόι της λειτουργούσε κανονικότατα.
O Wilsdorf δεν ήταν όμως 100% ικανοποιημένος. Κι αν κάποιος πελάτης του ξεχνούσε να ξαναβιδώσει την κορώνα αφού ρύθμιζε την ώρα και έμπαινε με το Rolex του στο νερό; Το 1931, η επανάσταση του Oyster ολοκληρώθηκε και έγινε Oyster Perpetual. Ο μηχανισμός του κουρδιζόταν πλέον με τη βοήθεια ενός ρότορα (με το όνομα Perpetual) κάνοντάς τον έτσι τον πρώτο αυτόματο του είδους του που άρχισε να παράγεται σε μεγάλους όγκους και χωρίς να εμφανίζει πρακτικά προβλήματα.
Ένα χρόνο αργότερα, η Omega παρουσίασε το πρώτο ρολόι που ήταν σχεδιασμένο με σκοπό τις καταδύσεις. Δεν θυμίζει πολύ τα σημερινά divers. Ήταν τετράγωνο και έμοιαζε περισσότερο με το Tank της Cartier ή το Reverso της Jaeger-LeCoultre (δύο ακόμη ρολόγια που κατασκευάστηκαν με σκοπό την ανθεκτικότητα -αν και για άλλους «αντιπάλους», όχι κόντρα στο νερό). Για να μην καταπατήσει την πατέντα του Oyster, χρησιμοποίησε ένα αδιάβροχο εξωτερικό κουβούκλιο που απομόνωνε από τα στοιχεία της φύσης το ρολόι που βρισκόταν μέσα του. Το Omega Marine βούτηξε στη λίμνη Λεμάν της Γενεύης σε βάθος 73 μέτρων και έμεινε εκεί για μισή ώρα. Αυτό συνέβη το 1936 και ένα χρόνο αργότερα έλαβε πιστοποίηση για αντοχή σε πίεση 13,5 ατμοσφαιρών, δηλαδή 135 μέτρων. Καλωσορίζουμε τη μέθοδο αναγνώρισης της ανθεκτικότητας ενός ρολογιού, που χρησιμοποιούμε μέχρι και σήμερα.
Ενώ το Fifty Fathoms κατασκευάστηκε για στρατιωτική χρήση, το Submariner απευθύνθηκε στους πάντες. Οι καταδύσεις εκείνη την εποχή ήταν ένα χόμπι της μόδας. Σύντομα το φόρεσε ο Ζακ Υβ Κουστώ και συνόδευσε την Aston Martin DS για να συμπληρώσει το λουκ του Πράκτορα 007 στην πρώτη του ταινία.
Στο μεταξύ, η Panerai, που το 1916 εφηύρε το Radiomir, ένα φωσφορίζον υλικό που χρησιμοποιήθηκε για εργαλεία και όπλα του ιταλικού στρατού, κατασκεύασε το 1936 ένα ρολόι με το ίδιο όνομα, για το σώμα των επίλεκτων κομάντο. Η σχεδιαστική γλώσσα των σύγχρονων καταδυτικών αρχίζει σιγά σιγά να γράφεται και έχει σκούρο καντράν, μεγάλους αριθμούς που διαβάζονται εύκολα μέσα στο νερό, δείκτες που φωσφορίζουν και προστατευμένη κορώνα.
Η εποχή των καταδυτικών
Μ’ αυτά και μ’ αυτά φτάνουμε στη δεκαετία του ‘50, τότε που ξεσπά η δεύτερη επανάσταση του αδιάβροχου. Μια παρένθεση, όμως, πριν συνεχίσουμε την αφήγησή μας: Αδιάβροχο δεν σημαίνει καταδυτικό. Αδιάβροχο (εκτός του ότι -να το υπενθυμίσω- δεν υπάρχει καν) δεν σημαίνει καν ανθεκτικό στο νερό. Ή μάλλον, δεν σημαίνει μόνο αυτό. Ο Hans Wilsdorf, για παράδειγμα, θεωρούσε μεγαλύτερο εχθρό των μηχανισμών του τη σκόνη που μπορεί να αναμειχθεί με το λάδι που υπήρχε στα σημεία τριβής των γραναζιών και των αξόνων και να τα αχρηστεύσει. Το Oyster του είχε για κύριο σκοπό να κρατά τη σκόνη σε απόσταση -μαζί της έμενε μακριά και το νερό.
Η κλίμακα με την οποία μετράμε την ανθεκτικότητα ενός ρολογιού σήμερα μπορεί να λέει WR (Water Resistant) 300 (δηλαδή στα 300 μέτρα), αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι αν βουτήξετε με το ρολόι σας στον ωκεανό και κάνετε βόλτες σε 300 μέτρα βάθος, θα αντέξει. Η κλίμακα είναι ενδεικτική, αναλογική και τα 300 μέτρα (ή 30 ατμόσφαιρες -ο εναλλακτικός τρόπος μέτρησης της ανθεκτικότητας) παραπέμπει στην στατική πίεση που αντέχει ένα ρολόι όταν είναι ολοκαίνουργιο. Η στατική πίεση δεν έχει καμία σχέση με την πραγματική. Αν κάνετε πεταλούδα φορώντας το ρολόι σας χωρίς να του έχετε κάνετε συντήρηση 20 χρόνια, τότε τα 300 μέτρα που γράφει στο καντράν του μπορεί να απέχουν 299 μέτρα από την πραγματικότητα…
Τι συνέβη, λοιπόν, τη δεκαετία του ’50; Οι ωρολογοποιίες είχαν πια καταφέρει να φτάσουν σε ένα ικανοποιητικό βαθμό στεγανοποίησης για την συνήθη, καθημερινή χρήση: Πλύσιμο χεριών, μια δυνατή βροχή, άσκηση που προκαλεί ιδρώτα, άρα και υγρασία στον καρπό. Τα πιο ανθεκτικά μοντέλα δεν πάθαιναν τίποτε ούτε στο κολύμπι ή σε ένα μακροβούτι. Η εξέλιξη του αδιάβροχου θα μπορούσε να σταματήσει εκεί. Εκείνη την περίοδο, όμως, τα μείγματα αερίων για τις μπουκάλες των δυτών, τους επέτρεπαν να φτάνουν σε βάθος 80 ή 90 μέτρων. Παρομοίως, η τεχνολογία και τα υλικά της ωρολογοποιίας είχαν πια εξελιχθεί τόσο, που μπορούσε να προσφέρει στους επαγγελματίες της κατάδυσης εργαλεία ικανά να τους συνοδεύσουν σ’ αυτά τα νέα βάθη. Κοινώς, που πήγαιναν την όλη έννοια του αδιάβροχου σε άλλο επίπεδο. Οι δύτες, οι κομάντο και οι βατραχάνθρωποι τα λάτρεψαν. Αλλά, όπως πολύ συχνά συμβαίνει με όμορφα αντικείμενα που δεν έχουν καθημερινή χρηστική αξία, τα λάτρεψε και το ευρύ κοινό. Κι έτσι ξεκινά ο θρύλος των diver watches.
Η στατική πίεση δεν έχει καμία σχέση με την πραγματική. Αν κάνετε πεταλούδα φορώντας το ρολόι σας χωρίς να του έχετε κάνετε συντήρηση 20 χρόνια, τότε τα 300 μέτρα που γράφει στο καντράν του μπορεί να απέχουν 299 μέτρα από την πραγματικότητα.
Το σώμα των ελίτ βατραχανθρώπων του γαλλικού στρατού στις αρχές της δεκαετίας του ’50 δεν ήταν ικανοποιημένο από τα ρολόγια που είχε στη διάθεσή του. Ο αρχηγός τους, Bob Maloubier, σχεδίασε ένα μοντέο με μια στεφάνη που μπορούσε να βοηθήσει ένα δύτη να καταλάβει πόσο οξυγόνο του απομένει και το πήγε σε μια ιστορική, αλλά πολύ μικρή σε μέγεθος τότε ωρολογοποιία. Η Blancpain του απάντησε ότι μπορούσε να το κατασκευάσει. Όχι τυχαία, ο διευθυντής της, Jean-Jacques Fiechter, ήταν ο ίδιος ένας ικανότατος ερασιτέχνης δύτης και κατανοούσε τις ανάγκες του Maloubier, αλλά και τις προκλήσεις για τη δημιουργία ενός αξιόπιστου καταδυτικού μοντέλου. Έτσι, το 1953 γεννήθηκε το Fifty Fathoms, που πήρε αυτό το όνομα γιατί ήταν στεγανό σε βάθος 50 οργιών, μιας παλαιότερης μονάδας μέτρησης, που αντιστοιχούσε σε 300 πόδια -ή 91 μέτρα.
Πέρα, όμως, από την τυποποίηση της στεγανότητάς του, το μοντέλο της Blancpain έφερνε (ή μάλλον συγκέντρωνε) τρεις πολύ σημαντικές καινοτομίες που ορίζουν έκτοτε την κατηγορία των divers. Πρώτη και πιο σημαντική: Μία περιστρεφόμενη στεφάνη που, όταν συνδυάζεται με το λεπτοδείκτη, επιτρέπει στον δύτη να βλέπει με μια ματιά πόσο ακόμη μπορεί να μείνει μέσα στο νερό και που γυρίζει μόνο προς τη μια κατεύθυνση. Αν την κουνήσει κατά λάθος, θα του δείξει ότι έχει βουτήξει για περισσότερο χρόνο από τον πραγματικό -ποτέ όμως λιγότερο και άρα τόσο που να μη του φτάνει το οξυγόνο του. Επίσης: Τέλεια αναγνωσιμότητα των ενδείξεων ακόμη και στο σκοτάδι. Και τέλος: Φοβερά στιβαρή κατασκευή που να αντέχει υπό όλες τις συνθήκες. Προφανώς και είχε αυτόματο μηχανισμό, για να μην διακινδυνεύει από τη συνεχή χρήση της κορώνας, ενώ η κάσα του διέθετε αντιμαγνητικές ιδιότητες για να μην επηρεάζεται από τον υπόλοιπο στρατιωτικό εξοπλισμό.
Και εγένετο Submariner
Στην ωρολογοποιία -όσο μυστικοπαθής κι αν είναι- δύσκολα μπορείς να κρύψεις μια νέα ιδέα. Η Rolex ήδη από το 1951 είχε ξεκινήσει να σχεδιάζει κάτι παρόμοιο με τη Blancpain. Το ολοκλήρωσε λίγους μήνες αργότερα και το παρουσίασε στο ευρύ κοινό το 1954. Ήταν στεγανό σε βάθος 100 μέτρων, είχε περιστρεφόμενη στεφάνη μονής κατεύθυνσης και, φυσικά, φιλοξενείτο στην πιο διάσημη αδιάβροχη κάσα του κόσμου. Το όνομα αυτού: Submariner. H διάμετρός του ήταν 38 χιλιοστά, η κάσα του ήταν ατσάλινη και συνοδευόταν από μπρασελέ τριών συνδέσμων από το ίδιο υλικό. Έμελλε να γίνει το πιο εμβληματικό και δημοφιλές ρολόι της ιστορίας της…
Ενώ το Fifty Fathoms κατασκευάστηκε με βασικό γνώμονα τη στρατιωτική χρήση, το Submariner απευθύνθηκε κατευθείαν στους πάντες. Οι καταδύσεις εξάλλου εκείνη την εποχή ήταν ένα χόμπι της μόδας. Σύντομα το φόρεσε ο Ζακ Υβ Κουστώ, η στεγανότητά του αυξήθηκε στα 200 μέτρα και, βέβαια, συνόδευσε την Aston Martin DS για να συμπληρώσει το εκπληκτικό λουκ του Πράκτορα 007 στην πρώτη του ταινία. Δεν ήταν ένα ρολόι για καταδύσεις. Ήταν το απόλυτο πολυτελές σπορ ρολόι σε μια εποχή που ο κόσμος ήθελε κάτι διαφορετικό από τα μικροσκοπικά dress watches -απλά, αν ήθελες να πας και για κατάδυση, θα σε έβγαζε ασπροπρόσωπο. Δημιούργησε μια ολοκαίνουργια κατηγορία στην ωρολογοποιία που μέχρι το τέλος εκείνης της δεκαετίας έσπευσαν να εξερευνήσουν οι σημαντικότεροι Οίκοι. Το Seamaster 300 της Omega και το SuperOcean της Breitling λανσαρίστηκαν το 1957, ενώ το 1959 έκανε την εμφάνισή του το εμβληματικό Diver της Longines με την εσωτερική στεφάνη, ένα μοντέλο που αναβιώνει σήμερα ως Legend Diver.
To επόμενο βήμα στην εξέλιξη του αδιάβροχου έγινε από τη Seiko, όταν το 1968 παρουσίασε το Ref. 6159-7001 ή Automatic Diver για τους φίλους, που ήταν στεγανό στα 300μ. Έκτοτε, αυτός ο βαθμός ανθεκτικότητας έγινε το στάνταρ για κάθε καταδυτικό που σέβεται τον εαυτό του, αλλά και για τα ρολόγια από άλλες κατηγορίες που υπόσχονται σοβαρή στιβαρότητα. Πριν όμως από αυτήν την εξέλιξη για τα καθημερινά, πρακτικά ρολόγια, η Rolex είχε πάει το ρεκόρ στεγανότητας σε άλλο επίπεδο ήδη από το 1960, με το Deep Sea. Ήταν ένα ρολόι με ένα σφαιρικό κρύσταλλο από Plexiglass που τοποθετήθηκε στο εξωτερικό του βαθυσκάφους των Jacques Piccard και Don Walsh με το οποίο καταδύθηκαν σε βάθος 10.916 μέτρων, στην Τάφρο των Μαριανών. To 2012 o σκηνοθέτης James Cameron επέστρεψε στο ίδιο σημείο και μάλιστα κατάφερε να φτάσει ακόμη πιο χαμηλά, στα 10.908 μέτρα με το δικό του βαθυσκάφος. Τον συνόδευε το καινούργιο Deep Sea, που έμοιαζε περισσότερο με πραγματικό ρολόι αυτή τη φορά, δοκιμασμένο να αντέχει σε βάθος 12.000 μέτρων.
Tη δεκαετία του ΄70 παρουσιάστηκαν τα πρώτα ρολόγια που ήταν στεγανά σε βάθος 600μ.: Το Rolex Sea-Dwelller και το Omega Seamaster Professional 600 “PloProf”. Σημαντική εξέλιξη ήταν το «600άρι» της Seiko, που ήταν κατασκευασμένο από τιτάνιο, κάτι που το καθιστούσε εξαιρετικά ελαφρύ παρά το μέγεθός του. Το 1978, το ανανεωμένο Sea-Dweller υποσχόταν πια στεγανότητα στα 4.000 πόδια (1.220μ.) ενώ το 2023 η Omega έφτασε το Seamaster Planet Ocean Ultra Deep στα 6.000 μέτρα στεγανότητας. Από τα 600 ως τα 6.000 μέτρα, η βασική τεχνολογία παραμένει η ίδια: Μια μονομπλόκ κάσα (ο μηχανισμός μπαίνει μέσα της από μπροστά και σφραγίζεται από το κρύσταλλο και τη στεφάνη) ενώ η ανάπτυξη νέων υλικών επέτρεψε την εξέλιξη των δακτυλίων (τσιμούχες) που σφραγίζουν τα διάφορα σημεία απ’ όπου θα μπορούσε να μπει νερό.
Η αλήθεια είναι ότι αν κάποιος θέλει να κάνει κακό σε ένα ρολόι, αλλά αυτό το ρολόι είναι ένα Planet Ocean Ultra Deep, θα δυσκολευτεί πολύ να το πετύχει με το νερό. Αλλά για τα κλασικά, καθημερινά divers που αποτελούν πια περισσότερο ένδειξη καλού σπορ γούστου, παρά λειτουργούν ως εργαλεία κατάδυσης, τα 200 ή 300 μέτρα της αναγραφόμενης στεγανότητας χρειάζονται λίγη προσοχή. Όσο κι αν εξελίχθηκαν οι τεχνολογίες και τα υλικά τον τελευταίο αιώνα, από τότε που ο κόσμος άρχισε να αγοράζει μαζικά το πρώτο αδιάβροχο ρολόι, το Rolex Oyster, ένα ραντεβού για σέρβις κάθε πέντε ή δέκα χρόνια είναι απαραίτητο. Εκτός αν η πιο άγρια χρήση που του επιφυλάσσετε, είναι να το βουτάτε στη γυάλα με τα χρυσόψαρα.
ΧΡΟΝΟΛΟΓΙΟ:
1851: To πρώτο αδιάβροχο ρολόι τσέπης παρουσιάζεται από τους Pettit και Trappett στη Μεγάλη Έκθεση του Λονδίνου.
1881: Κατατίθεται η πρώτη πατέντα βιδωτής κορώνας.
1870: Σχεδιάζονται τα πρώτα ρολόγια εξερεύνησης με βιδωτές πλάτες κάσας για καλύτερη αντοχή.
1912: Κατασκευάζεται το πρώτο ρολόι χειρός με ικανοποιητική στεγανότητα από τον François Borgel.
1917: Η Tavannes παρουσιάζει το Submarine, το πρώτο ρολόι χειρός που είναι σχεδιασμένο με σκοπό την αντοχή στο νερό.
1926: Το Rolex Oyster γίνεται το πρώτο πολυτελές, εξαιρετικής ακριβείας, αδιάβροχο ρολόι εγκαινιάζοντας μια νέα εποχή.
1931: Το Rolex Oyster Perpetual διαθέτει πλέον αυτόματο μηχανισμό, μειώνοντας στο ελάχιστο το ρίσκο έκθεσης στο νερό και τη σκόνη.
1932: Η Omega κατασκευάζει το Marine, το πρώτο ρολόι με σκοπό τη χρήση σε καταδύσεις.
1936: Το Luminor της Panerai διαθέτει σκούρο καντράν, μεγάλους αριθμούς και φωσφορίζουσες ενδείξεις.
1953: Το πρώτο καταδυτικό ρολόι με την έννοια που δίνουμε στον όρο σήμερα είναι το Fifty Fathoms της Blancpain. Έχει περιστρεφόμενη στεφάνη και στεγανοποίηση σε βάθος 50 οργιών (91 μέτρων).
1954: Το Rolex Submariner ανοίγει μια ολοκαίνουργια αγορά, μετατρέποντας ένα ρολόι – εργαλείο για δύτες στο sport luxury φετίχ της εποχής.
1955: H ανθεκτικότητα του Submariner αναβαθμίζεται από τα 100 στα 200μ.
1957: Λανσάρεται το διάσημο diver της Omega, Seamaster.
1957: Η Breitling παρουσιάζει το SuperOcean.
1959: Η Longines φέρνει στην αγορά το δικό της καταδυτικό που έχει την περιστρεφόμενη στεφάνη εσωτερικά στο καντράν, ως ένα μεγάλο δακτύλιο.
1960: To Rolex Deep Sea συνοδεύει το βαθυσκάφος που καταδύεται στην Τάφρο των Μαρινών, σε κάτω από 10.000μ. βάθος.
1968: H Seiko παρουσιάζει το πρώτο μοντέλο με ανθεκτικότητα στα 300μ.
1971: To Rolex Sea-Dweller, που είχε παρουσιαστεί ήδη από το 1967, βγαίνει στην αγορά. Είναι αδιάβροχο στα 2.000 πόδια (610 μέτρα).
1971: Η Omega παρουσιάζει το Seamaster Ploprof, αδιάβροχο στα 600μ., ένα ρολόι που σχεδίασε σε συνεργασία με την καταδυτική ομάδα COMEX και τον Ζακ Υβ Κουστώ.
1978: Η ανθεκτικότητα του Sea-Dweller έχει πλέον διπλασιαστεί στα 4.000 πόδια.
2012: Ο James Cameron καταδύεται με το βαθυσκάφος του στην Τάφρο των Μαριανών, παρέα με ένα Deep Sea με στεγανότητα στα 12.000 μέτρα.
2023: Το Omega Seamaster Planet Ocean Ultra Deep είναι ένα «κανονικό» καταδυτικό ρολόι που μπορεί να φορεθεί ακόμη και στο γραφείο. Η στεγανότητά του έχει φτάσει πια τα 6.000 μέτρα.
