Της ΙΩΑΝΝΑΣ ΦΩΤΙΑΔΗ
Ο κατασκευαστής αεροτουρμπινών, ο ανακυκλωτής ηλεκτρονικού
υλικού και ρουχισμού, ο προγραμματιστής αειφόρων συστημάτων, ο
τεχνικός ηλιακών συστημάτων, ο αρχιτέκτονας ενεργειακά αποδοτικών
κτιρίων, ο πολεοδόμος, αλλά και ο δασοκόμος, ο αγρότης, ο
παραδοσιακός τυροκόμος είναι μόνο μερικά από τα επαγγέλματα που
περιλαμβάνει στη λίστα των «πράσινων» επαγγελμάτων το πρόγραμμα
Περιβάλλοντος των Ηνωμένων Εθνών (United Nations Environment
Program – UNEP).
Προκειμένου ο συχνά παρεξηγημένος όρος της «πράσινης» εργασίας
να διευκρινιστεί, η UNEP υπενθυμίζει ότι ως πράσινη μπορεί να
χαρακτηριστεί η επαγγελματική δραστηριότητα στον αγροτικό ή
κατασκευαστικό τομέα, την έρευνα και την ανάπτυξη (R&D), τη
διοίκηση και τις υπηρεσίες, που συμβάλλει με τον έναν ή τον άλλον
τρόπο στη διατήρηση ή αποκατάσταση της ποιότητας του περιβάλλοντος.
Και παρά τις δυσμενείς συνθήκες που επικρατούν στην αγορά εργασίας,
τα «πράσινα» επαγγέλματα φαίνεται να κερδίζουν μέρα με τη μέρα
έδαφος προσφέροντας νέες θέσεις εργασίας. Είναι, άλλωστε,
αξιοσημείωτο ότι μεταξύ άλλων σημαντικές προοπτικές διανοίγονται
πλέον και στον τεταρτογενή τομέα που περιλαμβάνει την έρευνα και τη
συμβουλευτική σε θέματα βιομηχανικής παραγωγής, περιβαλλοντικής
διαχείρισης, αγροτουρισμού κ.ά. Η «Κ» μίλησε με επαγγελματίες
διαφορετικών κλάδων, που εργάζονται έχοντας επιλέξει έναν
περιβαλλοντικά ορθό τρόπο άσκησης επαγγέλματος.
Η εμπορία δικαιωμάτων ρύπων και το ανθρακικό αποτύπωμα ηχούν στα
αυτιά των περισσοτέρων ως αόριστες έννοιες. Ωστόσο, μπορούν να
αποτελέσουν έναν νέο τομέα απασχόλησης για επιστήμονες διαφορετικών
ειδικοτήτων, δεδομένου ότι βάσει των οδηγιών της Ε.Ε. όλες οι
επιχειρήσεις οφείλουν συν τω χρόνω να συμμορφωθούν στα ανώτατα όρια
που έχουν θεσπιστεί, μειώνοντας τις εκπομπές των αερίων του
θερμοκηπίου ή αντισταθμίζοντάς τες. Ο δρ Ιωάννης Παππάς,
μηχανολόγος-μηχανικός, είναι διευθύνων σύμβουλος μιας καινοτόμου
«πράσινης» ελληνικής εταιρείας που λειτουργεί εδώ και δύομισι
χρόνια στην Ελλάδα. Ο ίδιος μαζί με μια ομάδα επιστημόνων (νομικός,
οικονομολόγος, προγραμματιστής, φυσικός και χημικός) αναλαμβάνει
τον υπολογισμό του ανθρακικού (οικολογικού) αποτυπώματος εταιρειών
διαφορετικού βεληνεκούς και συντάσσει μια έκθεση με προτάσεις για
τη μείωσή του. Οταν λέμε οικολογικό αποτύπωμα εννοούμε τη μέτρηση
των αερίων του θερμοκηπίου σε γραμμάρια, κιλά ή τόνους του
διοξειδίου του άνθρακα (CO2). «Δεν είναι κίνηση marketing»
επισημαίνει ο κ. Παππάς, «οι επιχειρήσεις ενδιαφέρονται για την
εξοικονόμηση ενέργειας, που συνεπάγεται και περιορισμό του κόστους
λειτουργίας, ενώ παράλληλα τους απασχολεί και η προστασία του
περιβάλλοντος». Οι επιστήμονες της εταιρείας δίνουν λύσεις όχι μόνο
σε βιομηχανίες και επιχειρήσεις, αλλά έχουν προχωρήσει ένα βήμα
παραπέρα, μετρώντας και το ανθρακικό αποτύπωμα σελίδων στο Ιντερνετ
– μια υπηρεσία που στο σύνολό της αποτελεί παγκόσμια καινοτομία.
«Από τη λειτουργία μιας ιστοσελίδας εκπέμπονται αέρια του
θερμοκηπίου λόγω της κατανάλωσης ενέργειας τόσο από τους
εξυπηρετητές (servers) όσο και από τους χρήστες», εξηγεί ο κ.
Παππάς.
Αναβάθμιση γειτονιάς
Κέρδισε το βραβείο «Οικόπολις 2011 για διπλωματική εργασία στον
τομέα του οικισμού» σχετικά με την πρόταση ανάπλασης της περιοχής
Προφήτης Δανιήλ στον Κεραμεικό. Ο λόγος για την αρχιτέκτονα, κ.
Ελλη Καλοκαιρινού, που επέλεξε μια «δύσκολη» γειτονιά της Αθήνας,
για να προτείνει λύσεις που θα βελτιώσουν το μικροκλίμα της
περιοχής και των κατοικιών με απώτερο σκοπό η περιοχή να
αναβαθμιστεί περιβαλλοντικά, αλλά και να «ξαναζωντανέψει».
Φιλοδοξία της ήταν να εντοπίσει τη μεθοδολογία σε κλίμακα
γειτονιάς, η οποία όμως θα μπορούσε να έχει εφαρμογή σε όλες τις
γειτονιές. Παρά την εξειδίκευσή της στον «πράσινο» πολεοδομικό και
αρχιτεκτονικό σχεδιασμό, η ίδια μας εξηγεί ότι στην υλοποίηση της
θεωρίας παραμένουν πολλά εμπόδια. «Οταν προτείνουμε στους πελάτες
τεχνικές σύμφωνα με τη βιοκλιματική αρχιτεκτονική, είναι πάντα
επιφυλακτικοί λόγω κόστους, παρά που μακροπρόθεσμα τα οφέλη είναι
πολλά».
«Η τεχνολογία μάς δίνει απεριόριστες δυνατότητες»
«Η φύση της αρχιτεκτονικής είναι να είναι βιοκλιματική και
ενεργειακά αποδοτική», λέει με πεποίθηση στην «Κ» ο 35χρονος
αρχιτέκτονας, κ. Δημήτρης Σοφός, ο οποίος μολονότι δεν είχε
εξειδικευθεί ως φοιτητής στη βιοκλιματική αρχιτεκτονική «τη βρήκα
μπροστά μου στη δουλειά και πίστεψα σε αυτήν». Στον βιοκλιματικό
σχεδιασμό κτιρίων υπάρχει το παθητικό κομμάτι (ο προσανατολισμός, η
γεωμετρία και η μορφή) και το ενεργητικό, που περιλαμβάνει επιπλέον
εγκαταστάσεις για την εξοικονόμηση ενέργειας. «Η τεχνολογία μάς
δίνει απεριόριστες δυνατότητες», σημειώνει, «μπορούμε να
εγκαταστήσουμε συστήματα νυχτερινού δροσισμού σε κτίρια με γραφεία,
που υπερθερμαίνονται λόγω των ηλεκτρονικών υπολογιστών και των
πολλών εργαζομένων, να τοποθετήσουμε κεντρικούς εγκεφάλους που
ρυθμίζουν τον φωτισμό και εξοικονομούν ενέργεια και αισθητήρες
κίνησης, προκειμένου να μη μένει ούτε μια λάμπα ανοιχτή όταν ο
χώρος αδειάζει». Οι προτάσεις του σχετίζονται και με την ορθή
διαχείριση του νερού «που επιτυγχάνεται με την επαναχρησιμοποίηση
των ομβρίων υδάτων ή των λεγόμενων γκρι νερών στην άρδευση ή στα
καζανάκια». Παρά τις αναστολές πολλών, ο ίδιος ελπίζει ότι ο νέος
κανονισμός για την ενεργειακή απόδοση των κτιρίων αποτελεί το πρώτο
βήμα στη σωστή κατεύθυνση.
Γόνος οικογένειας γαλακτοκόμων από τον Ασπρόπυργο, ο 43χρονος
Δημήτρης Τσίγκος, αποφάσισε πριν από τρία χρόνια να
δραστηριοποιηθεί εκ νέου με την επεξεργασία γάλακτος, παντρεύοντας
την οικογενειακή παράδοση με τα τελευταίας τεχνολογίας μηχανήματα.
«Ο παππούς μου με δύο φίλους του είχαν δημιουργήσει το 1947 μια από
τις πρώτες μονάδες στην Ελλάδα», διηγείται στην «Κ». «Είχαν και
δικά τους ζώα, αλλά συνέλεγαν γάλα και από άλλους παραγωγούς». Ο
43χρονος αποφάσισε το 2008 να στήσει εκ νέου μια μονάδα
επεξεργασίας γάλακτος και από το 2009 παράγει καθημερινά 1.200
λίτρα γάλακτος, το οποίο διανέμεται στην περιοχή του Θριάσιου
Πεδίου. Θέλοντας, όμως, να διατηρήσει την ποιότητα «όπως τότε»,
ακολουθεί κάποιους απαρέγκλιτους κανόνες. «Προμηθεύομαι γάλα από
δύο παραγωγούς, στη Βοιωτία και την Αργολίδα, όπου έχω ελέγξει τόσο
τις συνθήκες διαβίωσης των ζώων όσο και τις τροφές τους»,
υπογραμμίζει. Οπως εξηγεί ο κ. Τσίγκος, για να αποδώσει η αγελάδα
πρέπει να εκτρέφεται με καλαμπόκι, σιτηράλευρα, χονδροειδείς
τροφές, αλλά όχι με βιομηχανοποιημένα «πρόσθετα». «Επόμενη
προτεραιότητά μας είναι να προσφέρουμε το «δικό μας» γάλα με τη
μικρότερη δυνατή χρονική απόσταση μεταξύ άρμεξης και παστερίωσης,
για να διατηρούνται όλα τα θρεπτικά συστατικά», επισημαίνει. «Τώρα
κυμαίνεται στις 12 με 14 ώρες».
