Οι κατασκευές γίνονται τρόπος ζωής

Αν πιστέψει κανείς τους ψυχολόγους, τότε για έναν άνθρωπο της

πόλης που εργάζεται σε γραφείο χωρίς να βλέπει άμεσα το αποτέλεσμα

των κόπων του οι χειροτεχνίες και οι κατασκευές από ανακυκλώσιμα

υλικά αποτελούν άριστη ψυχοθεραπεία για τον ίδιο και την καλύτερη

θεραπεία για το περιβάλλον. Αν σ’ αυτά συνυπολογίσουμε την

οικονομική κρίση καταλαβαίνουμε τον λόγο που αρκετοί στρέφονται όλο

και συχνότερα σε ιδιοκατασκευές από παλιά υλικά, επισκευάζουν παλιά

αντικείμενα αντί να αγοράζουν καινούργια, φυτεύουν μυρωδικά και

λαχανικά στα μπαλκόνια και τις αυλές τους.

«Φυσικά και είναι ένα είδος ψυχοθεραπείας αυτή η ασχολία. Οταν

κατασκευάζω κάτι ή ζωγραφίζω δεν σκέφτομαι τίποτα. Μία αίσθηση σαν

να βγαίνεις από τον εαυτό σου, ξεχνάς τα προβλήματά σου για λίγο.

Υστερα, δεν υπάρχει μεγαλύτερη ικανοποίηση από το να σου πει

κάποιος ότι του αρέσει αυτό που έφτιαξες. Να βλέπεις την έκπληξη

στα μάτια του» λέει στην «Κ» η 29χρονη Σοφία Κουφόγιωργα από την

Καλαμάτα, η οποία ξεκίνησε τις κατασκευές από μικρή ηλικία.

«Ξεκίνησα απλά βλέποντας κατασκευές στην τηλεόραση και σε

περιοδικά. Παρατηρούσα μεγαλύτερους ανθρώπους και προσπαθούσα να

αντιγράψω αυτά που έκαναν», λέει. Με τα χρόνια η ίδια έμαθε την

τέχνη καλά και επικεντρώθηκε σε αντικείμενα που της άρεσαν

περισσότερο, διακοσμητικά καραβάκια από θαλασσόξυλα κ.ά. Σήμερα η

ίδια βοηθάει τους φίλους της που ζητούν βοήθεια για να επισκευάσουν

ένα έπιπλο ή κάτι άλλο, ενώ παρέχει συμβουλές σε ενδιαφερόμενους

μέσω του blog της. Ανθρωποι από διάφορα σημεία της Ελλάδας και του

εξωτερικού έχουν εκφράσει και ενδιαφέρον να αγοράσουν κατασκευές

της.

Ακόμα και τα εργαλεία

Το ενδιαφέρον του κοινού για κατασκευές έχει αυξηθεί. Αυτό

διαπιστώνει και ο Αθανάσιος Αναγνωστόπουλος, που διατηρεί

ιστοσελίδα ηλεκτρονικού εμπορίου που απευθύνεται σε επαγγελματίες

και ερασιτέχνες τεχνίτες. «Ο τομέας της ιστοσελίδας που αφορά

συμβουλές για κατασκευές έχει πολύ μεγαλύτερη επισκεψιμότητα από

την υπόλοιπη ιστοσελίδα, σε ποσοστό 9 προς 1. Αυτό που φαίνεται

είναι ότι ο κόσμος προτιμά πλέον να επιδιορθώνει από το να

αγοράζει. Ακόμα και στα εργαλεία που χρησιμοποιούν για τις ίδιες

τις κατασκευές, οι περισσότεροι ενώ παλιότερα τα πετούσαν σήμερα

προσπαθούν να βρουν ανταλλακτικά μέσω Διαδικτύου για να τα

επισκευάσουν», περιγράφει.

Κάποιος που ξεκινάει να επισκευάσει μια καρέκλα για πρώτη φορά

και τα καταφέρνει είναι σχεδόν σίγουρο ότι θα συνεχίσει

επισκευάζοντας κάτι άλλο και σταδιακά αυτό θα γίνει μέρος της ζωής

του. Θα έχει κολλήσει «το μικρόβιο», όπως συνηθίζουν να λένε

κάποιοι. «Μαζεύω ξύλινες παλέτες από τους δρόμους, τις κόβω και τις

κάνω τελάρα για τις ντομάτες και τις πιπεριές μου. Αξιοποιώ ό,τι

βρίσκω. Πρόκειται για δημιουργική ασχολία, βάζει το μυαλό σου να

δουλεύει». Με αυτά τα λόγια ο Νώντας Στυλιανίδης ξεκινάει την

περιγραφή του. Ο ίδιος είναι φωτορεπόρτερ στη Θεσσαλονίκη, γνωστός

στους φίλους του για το χόμπι του: κατασκευές. Μέχρι σήμερα έχει

φτιάξει από πεταμένα υλικά μια ηλεκτρική κιθάρα, ένα ποδοσφαιράκι,

διάφορα έπιπλα και σειρά άλλων αντικειμένων. «Αν ακολουθήσεις για

χρόνια μια οικιακή οικονομία τέτοιου είδους θα διαπιστώσεις ότι

μέσα στο σπίτι σου μπορείς να κάνει τα πάντα μόνος σου με ελάχιστο

κόστος».

Προσφάτως άρχισε να ασχολείται και με τις καλλιέργειες, φτιάχνει

γιαούρτι, σαπούνι και ετοιμάζεται για το πρώτο του τυρί.

Περιγράφοντας τα φυτά που έχει στην αυλή του, η συζήτηση στρέφεται

στη μητέρα του: «Ξέρετε, οι παλιότερες γενιές είχαν μια σοφία την

οποία δεν μπορούμε καταλάβουμε. Επισκέφθηκα μια φορά τη μητέρα μου

με έναν καφέ στα χέρια μου. Οταν πήγα να πετάξω το κυπελλάκι εκείνη

το κράτησε και μετά από λίγες εβδομάδες μου το επέστρεψε με μια

μικρή λεμονιά, την οποία είχε φυτέψει από ένα κλαράκι που βρήκε

κάπου. Μου είπε: ορίστε η λεμονιά που ζήτησες».

Κάποιος άλλος στη θέση της θα είχε αγοράσει μια έτοιμη λεμονιά

από κάποιο κατάστημα. Ενδεχομένως θα πετούσε αμέσως μια χαλασμένη

καρέκλα και θα έτρεχε να αγοράσει μια άλλη «προκάτ» από

πολυκατάστημα εισαγόμενων επίπλων χαμηλής ποιότητας. Θα

χρησιμοποιούσε το αυτοκίνητο για να πάει στο περίπτερο. Θα πετούσε

το ψωμί στα σκουπίδια αντί να το βάλει στα μπιφτέκια ή να το ρίξει

στα περιστέρια. Σε περίοδο οικονομικής, περιβαλλοντικής και αξιακής

κρίσης πολλοί είναι εκείνοι που προσπαθούν να ξεφορτωθούν τον

αρνητικό εαυτό τους προκειμένου να επιβιώσουν. Οικονομικά και

ψυχολογικά.

Mε βοηθό το Διαδίκτυο

Το Διαδίκτυο, όπως παραδέχονται οι περισσότεροι λάτρεις των

κατασκευών, είναι το πλέον χρήσιμο εργαλείο για να κάνει κάποιος τα

πρώτα βήματά του, να εμβαθύνει τις γνώσεις του, αλλά και να μάθει

διάφορα τεχνάσματα, γνωστά και ως τιπς.

Με λίγο ψάξιμο βρίσκει κανείς σχεδόν τα πάντα, από το πώς να

φτιάξει σκουλαρίκια από καπάκια μπίρας ή τσάντες από το παλιό του

τζιν μέχρι το πώς να συναρμολογήσει και να εγκαταστήσει στην

ταράτσα φωτοβολταϊκό σύστημα. «Οντας φοιτητής στο εξωτερικό

αναγκάστηκα να μάθω να μαγειρεύω χωρίς νωρίτερα να έχω τηγανίσει

ούτε ένα αυγό. Υστερα από μερικές τηλεφωνικές «συνεδρίες» με τη

μητέρα μου έμαθα κάποια βασικά πράγματα. Για τα υπόλοιπα μπήκα στο

Ιντερνετ, όπου υπήρχαν πολλές συνταγές, φωτογραφίες, αλλά και

βίντεο. Αργότερα ήθελα να φυτέψω κάποια μυρωδικά και συμβουλεύτηκα

το Διαδίκτυο για να φτιάξω μια κατασκευή σαν γλάστρα, καθώς είχα

λίγο χώρο στην κουζίνα. Μετά, αφού είχα αγοράσει ούτως ή άλλως

κάποια εργαλεία για την πρώτη κατασκευή, έφτιαξα και άλλα

αντικείμενα. Ετσι ξεκίνησε το πάθος μου» λέει στην «Κ» ο Ανδρέας,

γιατρός το επάγγελμα.

Σύμφωνα με τον ίδιο, τα τελευταία χρόνια έχουν δημιουργηθεί

δεκάδες ελληνικές ιστοσελίδες και ιστολόγια που δίνουν οδηγίες για

το κάθε τι. Ωστόσο, όποιος έχει την ευχέρεια της αγγλικής γλώσσας

μπορεί να ανατρέξει και στα αντίστοιχα διαδικτυακά αποθεματικά, τα

οποία είναι πρακτικά αστείρευτα. Παράλληλα, εδώ και αρκετά χρόνια

κυκλοφορούν στην Ελλάδα εξειδικευμένα περιοδικά για τις κατασκευές,

την κηπουρική κ.λπ., ενώ εξαιτίας της ζήτησης σαν μανιτάρια έχουν

ξεφυτρώσει διάφορα σεμινάρια, ενίοτε δωρεάν, συνήθως με οικονομική

συμμετοχή της τάξεως των 20 – 100 ευρώ ανά μάθημα.

Τέλος, καλό είναι εφόσον υπάρχει η δυνατότητα να συμβουλευτεί

κάποιος έναν επαγγελματία ή έναν πιο έμπειρο ερασιτέχνη

κατασκευαστή, προκειμένου να αποφύγει κάποια λάθη στα οποία

υποπίπτουν οι περισσότεροι λόγω απειρίας.