Τα ρινοδέλφινα της Αδριατικής ακολουθούν όλο και περισσότερο τα αλιευτικά σκάφη για να αναζητήσουν τροφή, ενώ «διδάσκουν» στα δελφινάκια τους την τεχνική αυτή «κυνηγιού», σύμφωνα με νέα μελέτη.
«Σήμερα, ο ευκολότερος τρόπος για να βρει κανείς [ρινοδέλφινα] είναι να αναζητήσει τις τράτες», λέει ο Τζιοβάνι Μπεάρτσι, συνεπικεφαλής της μελέτης και πρόεδρος της Dolphin Biology and Conservation στην Ιταλία. «Πολλά από αυτά τα ψαράδικα ακολουθούνται από τα δελφίνια, τα οποία πηγαίνουν να αναζητήσουν τροφή και να τρώνε τα υπολείμματα στο πέρασμά τους. Oταν λέω “αναζητούν τροφή”, εννοώ ότι τρέφονται επίσης με απορρίμματα και ανεπιθύμητους οργανισμούς. Τα δελφίνια ακολουθούν τα αλιευτικά σκάφη επειδή η φυσική τους λεία είναι πλέον δυσεύρετη. Και γιατί είναι δυσεύρετη; Εξαιτίας της υπεραλίευσης».
«Η Μεσόγειος είναι μία από τις περιοχές με τα υψηλότερα ποσοστά αλιείας παγκοσμίως. Η αλιευτική πίεση στη Μεσόγειο είναι διπλάσια από το επίπεδο που θεωρείται βιώσιμο από τον Οργανισμό Τροφίμων και Γεωργίας του ΟΗΕ (FAO)», εξηγεί ο ίδιος.
Οι επιστήμονες παρακολούθησαν τα αλιευτικά στα ανοιχτά της Αδριατικής επί 148 ημέρες, πραγματοποιώντας 859 επιθεωρήσεις σε δύο θαλάσσιες περιοχές και διαφορετικά είδη τρατών.
Οπως διευκρινίζουν, τα δελφίνια πάντα ακολουθούσαν τα ψαράδικα, ωστόσο, αυτή η συμπεριφορά έχει πλέον ενταθεί σε σημαντικό βαθμό. Συγκεκριμένα, ενώ μελέτη στην Αδριατική τη δεκαετία του 1990 διαπίστωνε πως το 10% των τρατών ακολουθούνταν από δελφίνια, στην πρόσφατη μελέτη, το ποσοστό αυτό έχει εκτιναχθεί στο 76%.
Σύμφωνα με τη μελέτη, πολλά ζώα των οποίων οι πηγές τροφής έχουν εξαντληθεί, αρχίζουν να αναζητούν τροφή προσεγγίζοντας τους ανθρώπους – όπως ακριβώς οι πολικές αρκούδες που ψάχνουν για τροφή σε χωματερές. Και σε αυτήν την περίπτωση, τα αλιευτικά προσφέρουν μια εύκολη πηγή τροφής σε ένα φτωχό οικοσύστημα.
Παρότι τα δελφίνια θεωρούνται οπορτουνιστές στο ζωικό βασίλειο και γνωρίζουν πως είναι ευκολότερο το κυνήγι στο πέρασμα μιας τράτας, αυτό δεν σημαίνει ότι είναι και επωφελές για αυτά.
«Είναι γνωστό ότι τα ρινοδέλφινα τραυματίζονται ή σκοτώνονται περιστασιακά από τoν εξοπλισμό και τα εργαλεία της τράτας, και ότι η αναζήτηση τροφής πίσω από τα αλιευτικά μπορεί να επηρεάσει τη διατροφή, την κοινωνική οργάνωση και την επικοινωνία τους», σημειώνει ο δρ. Ράνταλ Ριβς, εκ των συντακτών της μελέτης και πρόεδρος της Επιτροπής Επιστημονικών Συμβούλων της Επιτροπής Θαλάσσιων Θηλαστικών των ΗΠΑ.
«Τα δελφίνια ενδέχεται επίσης να υποστούν βλάβη στην ακοή τους λόγω της χρόνιας έκθεσής τους στον θόρυβο των τρατών. Ωστόσο, η αναζήτηση επαρκούς τροφής μακριά από τα ψαράδικα, σε μια θάλασσα που έχει υποστεί υπεραλίευση μπορεί να είναι εξαιρετικά δύσκολη. Φαίνεται ότι για αυτά τα ζώα, το να κινδυνεύσουν είναι προτιμότερο από το να πεινάσουν».
Ο Μπεάρτσι καταλήγει: «Τα μικρά δελφίνια ακολουθούν τα αλιευτικά σκάφη μαζί με τις μαμάδες τους, παρατηρούν τα ενήλικα να αναζητούν τροφή και μαθαίνουν αυτό το είδος συμπεριφοράς. Είναι μια μεταφορά κουλτούρας».
Το οικοσύστημα της Αδριατικής περιλάμβανε κάποτε πολύ περισσότερα κοινά δελφίνια. «Τα κοινά δελφίνια δεν είναι πια κοινά», δήλωσε ο Μπεάρζι. «Εκτός από ελάχιστες περιοχές-κλειδιά στην Αδριατική, έχουν ουσιαστικά εξαφανιστεί. Ενα είδος έχει χαθεί και αυτό δεν είναι καλό σημάδι. Είναι καμπανάκι».
«Αλιεύστε λιγότερο. Αλιεύστε με λιγότερο καταστροφικούς τρόπους. Αυτό είναι το μήνυμα», καταλήγει ο Μπεάρτσι.
Πηγή: Guardian
