Πόλη

Η αγωνία για το μέλλον της Αθήνας εντοπίζεται σε όλες τις εποχές. Πριν από 130 χρόνια, υπήρχε προβληματισμός για το πώς θα αναπτυχθεί η πρωτεύουσα μετά το 1900, και αργότερα, μετά το 1960 υπήρχε έντονη συζήτηση για την εξάπλωση της Αθήνας και την αύξηση των οχημάτων. 

Σε μια χαραμάδα του χρόνου, μέσα από μια θυρίδα του νου, ζωντανεύει και πάλι το παλιό σπίτι. Είναι σαν ένας μεγάλος κύβος με κεραμιδένια στέγη, και μοιάζει από μακριά σαν τα σπίτια που ζωγραφίζουν τα παιδιά. Γύρω γύρω έχει χώρο ελεύθερο και πυκνά, σγουρά πεύκα, με γέρικους κορμούς, μερικοί λοξοί και αναμαλλιασμένοι, γεμάτοι με φωλιές πουλιών που την ώρα του σούρουπου μαυρίζουν τον ουρανό της οδού Πατησίων.

Η απουσία ελέγχου δόμησης στην περιοχή της Ακρόπολης είναι ένα πρόβλημα που χρονίζει .

Μια ολόκληρη ιστορία της Αθήνας, αρραγή και απρόβλεπτη, γράφουν τα μικρά δρομάκια της. Τα αναζητώ σε συνοικίες με την πατίνα του χρόνου και τη σκόνη των γενεών, και εκεί, στη σκιά μεγαλύτερων δρόμων σκοντάφτω πάνω σε σπίτια αφανή στην επίσημη ανάγνωση της πόλης.

Μετά τους αρχαιολογικούς χώρους, από τη Δευτέρα είναι ανοικτά και τα μουσεία της χώρας, περιμένοντας το ελληνικό και το διεθνές κοινό. Η επανέναρξη της λειτουργίας γίνεται με σχολαστική τήρηση των πρωτοκόλλων προστασίας, τόσο για τους επισκέπτες όσο και για τους εργαζομένους.

Κατέβαινα την οδό Αλικαρνασσού στην Ακαδημία Πλάτωνος, σε μια περιοχή «αλλόκοτη» για τα αστικά γούστα, ανάμεσα σε μηχανουργεία, αποθήκες, συνεργεία και σκόρπια διαμερίσματα. Δεν υπήρχε «γειτονιά» σε εκείνο το σημείο που περπατούσα, δεν έβλεπα δηλαδή φούρνους ή μικρά μαγαζιά, αλλά μια οικονομία επισκευής και αποθήκευσης.

Την αποκατάσταση του κτιρίου της Αρχιεπισκοπής Αθηνών και του παρεκκλησίου της στην Πλάκα θα αναλάβει το υπουργείο Υποδομών. Επιπλέον θα μελετήσει και θα ανεγείρει στον ίδιο χώρο ένα νέο εκκλησιαστικό μουσείο, με συνολικό εκτιμώμενο κόστος 13 εκατ. ευρώ.

Υπάρχουν στιγμές στους δρόμους της Αθήνας, που μερικά σπίτια μοιάζουν ασάλευτα στον χρόνο. Να, αυτό εδώ το σπίτι στον αριθμό 75 της οδού Μαυρομιχάλη, στη Νεάπολη. Το θυμάμαι χρόνια πολλά πίσω, πόσα να είναι; Δέκα, είκοσι χρόνια, που στέκει σφραγισμένο και βουβό, σαν να ήπιε το αμίλητο νερό και να άδειασε τα σωθικά του. Το βλέπω και πάλι από μακριά να αχνοφαίνεται, γερμένο δίπλα σε ένα άλλο ερείπιο της Αθήνας.

Δεν μπορεί να σχεδιάζεται εκτός θεσμικών διαδικασιών, σύμφωνα με τις προσωπικές αισθητικές προτιμήσεις του αναθέτοντος τη μελέτη ή / και του καταβάλλοντος τα έξοδα.

Προσπερνώ την Ομόνοια και κατηφορίζω την Αγίου Κωνσταντίνου, με την επίγνωση ότι εδώ, σε αυτό το κομμάτι της αθηναϊκής ενδοχώρας, οι στρώσεις του χρόνου θα εμφανίζονται απροειδοποίητα, θα αιφνιδιάζουν, θα γεννούν εικόνες. Ποτέ δεν θα απαρνηθώ αυτό το παλιό κομμάτι της Αθήνας από το Μεταξουργείο ώς την πλατεία Βικτωρίας, ένα αστικό θαύμα, ακόμη και σήμερα, που είναι λεηλατημένο και συκοφαντημένο.

Στις αρχές της δεκαετίας του ’60, ο Βλαντιμίρ Ναμπόκοφ είχε ζήσει για ένα μεγάλο διάστημα στο Λος Αντζελες, γράφοντας το σενάριο για τη «Λολίτα», κινηματογραφική μεταφορά του δικού του μυθιστορήματος από τον Στάνλεϊ Κιούμπρικ.