Πόλη

Κίνησα πριν από λίγες ημέρες να βρω το σπίτι στον Κολωνό, Ισμήνης και Ραιδεστού. Ηθελα να το δω απέξω, γνωρίζοντας ότι πλέον έχει άλλη ζωή και άλλους ιδιοκτήτες που το φροντίζουν.

Είναι αυτά τα μικρά, απροσδόκητα αδιέξοδα της Αθήνας. Κρύβουν θησαυρούς όταν δεν σε παραπλανούν.

Η μικρή αυτή πολυκατοικία, που ολοκληρώθηκε το 1924 με δύο διαμερίσματα ανά όροφο, είναι ένας άλλος κόσμος.

Τα πήλινα αγάλματα του Απόλλωνα και της Αρτεμης δεν υπήρχαν, αλλά ήταν σαν να τα έβλεπα, εκεί, στην αρχή της σκάλας, μπροστά σε εκείνο το ίδιο σπίτι, Φυλής 234. Δεν έβλεπα τον ανθόκηπο ούτε τις φιστικιές, αλλά ήξερα ότι ήμουν στο ίδιο σπίτι, με τις σκιές περασμένων διαδρομών.

Γωνία Δροσοπούλου και Καλλιφρονά, στέκει αυτή η αρχοντική πολυκατοικία του 1924, με την ημικυκλική γωνία. Είμαστε γνώριμοι επί δεκαετίες, τουλάχιστον εξ όψεως, σαν εκείνους τους γνωστούς που βλέπεις τυχαία στον δρόμο και δεν ξέρεις αν η καλημέρα σου είναι αναμενόμενη ή καθ’ υπέρβασιν.

Ως ένας γίγαντας έτοιμος να ανοίξει τα μάτια του σε μια νέα ζωή, το παλιό ξενοδοχείο Sans Rival, στην οδό Λιοσίων, έχει ιστορίες να αφηγηθεί.

Πώς επηρέασε τις πόλεις μας η πανδημία; Οι περιορισμοί στην κυκλοφορία και την εργασία ανέκοψαν τη συνεχιζόμενη μετακίνηση εκατομμυρίων ανθρώπων προς τις μεγαλουπόλεις;

Μοιάζει, ίσως, παραμυθένιο το γεγονός ότι το Πεδίον του Αρεως γεννήθηκε στην Αθήνα του Μεσοπολέμου σαν μια όαση πρασίνου και ομορφιάς.

Λίγες λεωφόροι στην Αθήνα είναι τόσο ταυτισμένες με τη νέα εικόνα της πρωτεύουσας, όπως τη φαντάζονταν στην ανασυγκρότηση, όσο η Βασιλέως Κωνσταντίνου.

Οι δρόμοι του Κουκακίου, εκεί όπου διατηρείται η παλιά κλίμακα της συνοικίας, στο μέτρο, δηλαδή, της αστικής ζωής, έλαμπαν εκείνο το πρωινό της Κυριακής.

Περπατούσα στην οδό Σκαλιστήρη με προορισμό την οδό Πάτμου και τα πέριξ, και για μια στιγμή, απροειδοποίητα, ήρθε ως γεύση, ως αίσθημα, ως ανάμνηση, ως επιθυμία, η μυρωδιά των Πατησίων.