Πόλη

Διαγωνίως απέναντι από τη μεγάλη πλατεία του Αγίου Ιωάννη Ρέντη, στην οποία δεσπόζει ο επιβλητικός ναός, παρατηρούσα το παλιό εκείνο σπίτι, ανάμεσα σε νεότερες οικοδομές, που μόνο του πλέον έστεκε ως παράταιρος αφηγητής ξεχασμένων ιστοριών. Είναι ένα σπίτι κλειστό και αμπαρωμένο, όπως τόσα σε όλη την Ελλάδα. Βρίσκεται στο βάθος του οικοπέδου, και μπροστά θα […]

Υπάρχει μια περιοχή ψηλά στα Εξάρχεια, κάτω από τον Λόφο του Στρέφη και κοντά στο Μουσείο, μια περιοχή, δηλαδή, από παλιά υφασμένη στον πέπλο μνήμης της Αθήνας, που διατηρεί έναν χαρακτήρα απόκοσμο. Και ελαφρώς παραμυθένιο. Είναι τόσο υποβλητική η αίσθηση ενός αστικού μαυσωλείου μέσα σε άγρια και ατίθαση βλάστηση, που μπορεί κανείς να αγνοήσει την […]

Ο ανεξάντλητος πλούτος της Αθήνας δεν περιορίζεται σε κάποια σημαντικά αρχιτεκτονήματα και σε ορισμένα σπίτια που συνθέτουν την ιστορική φυσιογνωμία της πόλης, αλλά επεκτείνεται σε μια τεράστια παρακαταθήκη μοτίβων και διακοσμητικών στοιχείων που ιστορούν την αισθητική γλώσσα.

Το υπ. Πολιτισμού επιθυμεί την απαλλοτρίωση του κτιρίου, η ιδιοκτήτριά του αντιτίθεται και εξηγεί στην «Κ» τους λόγους.

Με τα δύο νέα ξενοδοχεία που θα ανεγερθούν από τον ίδιο φορέα έργου στην περιοχή γύρω από το Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο αντιλαμβάνεται κανείς την προσδοκία για ανάκαμψη της Πατησίων.

Αν σταθεί κανείς στην Πνύκα για να χαρεί τη θέα της Ακρόπολης, αρκεί να στρέψει το βλέμμα για να αγκαλιάσει την πόλη που απλώνεται ασφυκτικά χτισμένη. Η παρατήρηση της πόλης δεν αιφνιδιάζει.

Η συνάντηση των Ιλισίων με τη συνοικία του Ζωγράφου γίνεται με όρους μιας γοητευτικής αθηναϊκότητας, που συχνά μένει στο περιθώριο.

Το προπασχαλινό δώρο της Αθήνας ήταν ο περίπατός μου στην οδό Γεραιστού. Είναι ένας μικρός δρόμος στον λόφο Σκουζέ, μια παλαιά συνοικία, αστική, με πολλά παλιά σπίτια που δίνουν ακόμη μια ορισμένη ατμόσφαιρα. Κάθε φορά στον λόφο Σκουζέ, που στεφανώνεται από τον ναό του Αγίου Αιμιλιανού, ανοίγονται δρόμοι για σκέψη, κάθε φορά γεννιούνται νέες εικόνες, […]

Υπάρχουν δρόμοι στην Αθήνα τόσο χωνεμένοι στον βυθό της πόλης ώστε η ταυτότητά τους να είναι συχνά θολή, απροσδιόριστη, αν και είναι δρόμοι οικείοι, γνώριμοι, πολυσύχναστοι. Πάνω από την Πανεπιστημίου υπάρχει, ας πούμε, αυτή η ενδοχώρα, πυκνή και θορυβώδης και ανήσυχη, ανάμεσα στη Θεμιστοκλέους και στην Ακαδημίας, την Κάνιγγος και τη Γαμβέτα, μια Αθήνα παλιά, […]

«Σε αυτήν τη γειτονιά πέρασα μισό αιώνα! Από το 1953 μέχρι το 2004. Το σπίτι μου είναι επί της οδού Σάρωνος 7, περίπου 50 μέτρα μακριά/διαγώνια από το σπίτι του Αττίκ». Αυτό το σπίτι του Αττίκ ήταν το τελευταίο του. Εκεί έδωσε τέλος στη ζωή του, στο τέρμα Πατησίων, στον δρόμο προς τους κήπους του […]

Είχα μόλις κοντοσταθεί στον αριθμό 4 της οδού Νίκης, στην καρδιά της Αθήνας, εκεί που κάποτε ήταν το βιβλιοπωλείο του «Ελευθερουδάκη». Εκεί που λιώναμε τις σόλες μας πάνω κάτω, στην είσοδο δεξιά, η Νεοελληνική Λογοτεχνία της «Εστίας», επάνω με τη σκάλα, τα βιβλία τσέπης, αγγλικά και γαλλικά.