Πόλη

Υπάρχει μια ζώνη θερμού συναισθήματος, στις υπώρειες του Λυκαβηττού προς Σίνα και Ασκληπιού. Εκείνο το γλυκό φθινοπωρινό πρωινό, με τον ουρανό λευκό σεντόνι και με ένα φως διαυγές, αθηναϊκό, το πράσινο των πεύκων γύρω από τον Αγιο Νικόλαο Πευκακίων είχε ένα άρωμα που στεφάνωνε στέγες και ταράτσες, ήταν σχεδόν ορατό και χειροπιαστό.

Η συλλογή από ακατοίκητα σπίτια εμπλουτίζεται ακόμη και στους άλλοτε πυλώνες της μεσοαστικής ζωής.

Στη λεωφόρο Βουλιαγμένης επιζεί μια καλλιγραφική επιγραφή κινηματογράφου. Το «Μετροπόλιταν» της Δάφνης γνώρισε δόξες.

Ανάμεσα στους γαλήνιους δρόμους του Παπάγου και στα πολλά αδιέξοδα στενά που βγαίνουν σε κήπους και αυλόπορτες, είχα την αποκάλυψη εκείνης της ιδιαίτερης ατμόσφαιρας των προαστίων όπως καλλιεργήθηκαν σαν μια αστική παρακαταθήκη γύρω στο 1960, λίγο πριν, λίγο μετά.

Κοιτούσα επί ώρα το θερμό χρώμα της αθηναϊκής ώχρας σε εκείνο το έρημο σπιτάκι, κοντά στο Νοσοκομείο Συγγρού. Δυο βήματα είναι το Κάραβελ και το Χίλτον, η Μιχαλακοπούλου και η μοντέρνα ζωή.

Εκείνη η πάνω Κυψέλη, από την Καυκάσου και πέρα, ξετυλίγεται σαν ασπρόμαυρη κινηματογραφική ταινία. Τη βλέπω σαν μια ιστορία της κατοίκησης σε άλλοτε δύσβατα σημεία της πόλης, σε διαρκείς επεκτάσεις, απλωμένες ήδη από το 1930, σε πρώην κατσάβραχα, σε οικοδομικά τετράγωνα που γέμιζαν έως ακόμη και τη δεκαετία του ’70.

Ολα τα στενά και οι μεγαλύτεροι δρόμοι ανάμεσα στους δύο σταθμούς μετρό «Αμπελόκηποι» και «Πανόρμου» περικλείουν στρώσεις αστικής ιστορίας του 20ού αιώνα με ένα ορισμένο βάθος.

Η πλατεία Θεάτρου αναμορφώνεται και σειρά παίρνει και η ιστορική Διπλάρειος Σχολή, που προορίζεται να αλλάξει χρήση και να στεγάσει νέο ξενοδοχείο. Η αρχιτεκτονική κοινότητα ζητεί να μην κατακερματιστεί το κτίριο.

Ενας παλιός κόσμος επιζεί στην Καισαριανή, όπως σε κάθε προσφυγική συνοικία. Και αυτόν τον κόσμο πηγαίνω που και που να συναντήσω, για να τον νιώσω ζωντανό ή ημιθανή, να δω τις κλειστές του πόρτες και τα μισάνοιχτα παράθυρα.

Το ιστορικό θέατρο της Αθήνας γίνεται για ακόμα μια φορά μια σημαντική εστία για τον πολιτιστικό χάρτη της πόλης. 

Απλοί, μικροί δρόμοι. Μπορεί να προσπεράσεις χωρίς να σταθείς. Η Κανάρη και η Λεωνίδα Σπαρτιάτου βρίσκονται χιαστί απέναντι. Τις χωρίζει η Δημοσθένους, ο μεγάλος δρόμος της Καλλιθέας. Εκεί γύρω περπατούσα. Γιατί; Περιέργεια, ίσως, που πυροδότησε μια βιαστική θέα ενός σπιτιού μια φορά που περνούσα με αυτοκίνητο.