Αύγουστος και διακοπές από την κακή οδήγηση

Αύγουστος, λοιπόν, και φεύγουμε. Φορτώνουμε βιαστικά τις τελευταίες αποσκευές, στριμώχνουμε στο πορτμπαγκάζ όσα χρειαζόμαστε και αρκετά από όσα δεν θα χρειαστούμε ποτέ, βάζουμε τα παιδιά στο πίσω κάθισμα, ρυθμίζουμε τον κλιματισμό, συνδέουμε το κινητό και επιλέγουμε προορισμό. Ξεκινάμε μαζί με χιλιάδες άλλους που είχαν ακριβώς την ίδια ιδέα, την ίδια ώρα και στον ίδιο δρόμο, μόνο που εμείς έχουμε αργήσει. Εμείς πρέπει να προλάβουμε το πλοίο, εμείς ξέρουμε να οδηγούμε, επομένως κολλάμε λίγο περισσότερο στον μπροστινό που αδικαιολόγητα επιμένει να τηρεί το όριο, αλλάζουμε λωρίδα χωρίς φλας, γιατί δεν υπάρχει χρόνος για περιττές τυπικότητες και γιατί δεν έρχεται κανείς από πίσω, ρίχνουμε μια γρήγορη ματιά στην οθόνη επειδή το μήνυμα μπορεί να είναι σημαντικό και απαντάμε με δύο λέξεις επειδή δεν θα συμβεί τίποτα μέσα σε δύο δευτερόλεπτα. Εκνευριζόμαστε με τη μοτοσικλέτα που εμφανίστηκε ξαφνικά, με τον τύπο με το τρέιλερ με το φουσκωτό που καθυστερεί τους πάντες, με το φορτηγό που προσπερνά, με τον ηλικιωμένο που διστάζει, με τον τουρίστα που δεν ξέρει πού πηγαίνει. Πατάμε λίγο περισσότερο το γκάζι για να καλύψουμε τον χρόνο που χάθηκε, επιχειρούμε το προσπέρασμα επειδή έχουμε δυνατό αυτοκίνητο, καλά ελαστικά, ηλεκτρονικά συστήματα και χρόνια εμπειρίας. Κορνάρουμε σε όποιον δεν αντιλαμβάνεται εγκαίρως τις προθέσεις μας, φτάνουμε επιτέλους, πίνουμε εκείνο το ένα ποτήρι που έγινε δύο και κατόπιν τρία, επιστρέφουμε λέγοντας ότι είμαστε μια χαρά, ότι ο δρόμος είναι άδειος, ότι η απόσταση είναι μικρή και ότι πάντα έτσι κάναμε. Συνεχίζουμε να τρέχουμε, να θυμώνουμε, να αποδεικνύουμε, να πιστεύουμε πως το δυστύχημα είναι κάτι που συμβαίνει στους άλλους, μέχρι τη στιγμή που ένα φως, μια στροφή, ένα παιδί, ένα δευτερόλεπτο ή ένα μέτρο λιγότερο μας θυμίσουν ότι ο δρόμος δεν συγχωρεί όλα όσα εμείς συγχωρούμε στον εαυτό μας. Γι’ αυτό, φέτος τον Αύγουστο, ας μην πάρουμε μαζί μας τη βιασύνη, το κινητό, τα νεύρα, την επίδειξη, το ποτήρι παραπάνω και την αλαζονική βεβαιότητα ότι σε εμάς δεν θα συμβεί, γιατί δεν πρέπει όλα αυτά να κάνουν διακοπές μαζί μας, πρέπει εμείς να κάνουμε διακοπές από αυτά – και όχι μόνο τον Αύγουστο.