Ταξιδεύεις από την Αθήνα με προορισμό τη Θεσσαλονίκη και βρίσκεσαι λίγο μετά τη Λαμία. Έχεις ήδη κάνει μια στάση στα Καμένα Βούρλα, αλλά παρόλο που έχεις ξεκουραστεί και ξεπιαστεί αισθάνεσαι ότι τα επόμενα χιλιόμετρα στην Εθνική Οδό θα είναι μονότονα. Ο δρόμος ανοίγει μπροστά σου, η κίνηση είναι περιορισμένη και η ταχύτητα παραμένει σταθερή.
Τότε απλώνεις το χέρι σου στο τιμόνι, πατάς ένα κουμπί και αφήνεις το αυτοκίνητο να κάνει μόνο του αυτό που μέχρι πριν από μερικές δεκαετίες απαιτούσε συνεχή πίεση στο δεξί πόδι: να διατηρεί σταθερή ταχύτητα.
Το σύστημα που σήμερα θεωρείται αυτονόητο στα σύγχρονα αυτοκίνητα, το Cruise Control, έχει πίσω του μια ιστορία που δύσκολα φανταζόταν κάποιος. Φέρει την υπογραφή ενός ανθρώπου που δεν μπορούσε να δει τον δρόμο, τον ορίζοντα ή το ίδιο το αυτοκίνητο.
Το Cruise Control είναι ένας αυτόματος πιλότος, ένα σύστημα που με πολύ απλά λόγια επιτρέπει τη διατήρηση σταθερής ταχύτητας χωρίς τη χρήση του πεντάλ γκαζιού. Παράλληλα, είναι η βάση για τα σημερινά συστήματα υποβοήθησης οδήγησης χωρίς χέρια, όπως το Blue Cruise της Ford.
Το παιδικό ατύχημα με το μαχαίρι
Ο Ralph Teetor, ο εφευρέτης αυτού του συστήματος, γεννήθηκε το 1890 στην Ιντιάνα των ΗΠΑ. Σε ηλικία μόλις έξι ετών η ζωή έμελλε να του δείξει το σκληρό της πρόσωπο: κατά την προσπάθειά του να ανοίξει ένα συρτάρι με μαχαίρι έχασε τον έλεγχο και τραυμάτισε το μάτι του, το οποίο το έχασε λίγο αργότερα.
Μετά το ατύχημα, εξαιτίας μιας σπάνιας πάθησης (συμπαθητική οφθαλμία) που μπορεί να επηρεάσει το υγιές μάτι έπειτα από σοβαρό τραυματισμό του άλλου, έχασε και το δεύτερο. Ωστόσο, ήταν ακριβώς αυτός ο τραυματισμός που του χάρισε… τις «υπερδυνάμεις» οι οποίες θα καθόριζαν την καριέρα του, τις εφευρέσεις του και την προσφορά του στον κόσμο των τεσσάρων τροχών.
Οι θείοι του κατασκεύαζαν οχήματα επιθεώρησης σιδηροδρομικών γραμμών και ήδη πριν το ατύχημα, ο Ralph Teetor περνούσε ατελείωτες ώρες στο μηχανουργείο τους.
Χρησιμοποιώντας μόνο τα χέρια του για να «βλέπει» τα εξαρτήματα, κατάφερε μαζί με τον ξάδερφό του να κατασκευάσει ένα απλό βενζινοκίνητο αυτοκίνητο όταν ήταν… μόλις 12 ετών. Όταν φοιτούσε στο λύκειο, δημιούργησε την πρώτη ηλεκτρική φωτεινή επιγραφή στην ιστορία του Χάγκερσταουν για την τελετή αποφοίτησης του σχολείου του.
Ο Ralph ήθελε να μετατρέψει το πάθος του σε επάγγελμα, αλλά το πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν απέρριψε την αίτησή του. Δεν το έβαλε, όμως, κάτω. Με τη βοήθεια ενός ξαδέλφου του υπέβαλε αίτηση στο Πανεπιστήμιο της Πενσιλβάνια. Όπως αναφέρει ο εγγονός του, Meyer, ο Ralph πήρε το τρένο για τη Φιλαδέλφεια έχοντας μαζί του μια βαλίτσα με ρούχα για έναν ολόκληρο χρόνο, ίσως με μια κάπως αφελή αισιοδοξία ότι το πανεπιστήμιο της Πενσιλβάνια θα του έδινε την ευκαιρία. Όπως και έγινε.
Ο Ralph διέπρεψε στο πανεπιστήμιο και αποφοίτησε το 1912 με πτυχίο Μηχανολόγου Μηχανικού, γράφοντας ιστορία ως ένας από τους πρώτους τυφλούς αποφοίτους του πανεπιστημίου και ο πρώτος τυφλός μηχανικός στις Ηνωμένες Πολιτείες. Το 1930 πήρε και μεταπτυχιακό από το ίδιο το πανεπιστήμιο.
Μετά το πρώτο του πτυχίο επέστρεψε στην Ιντιάνα και εντάχθηκε στην οικογενειακή επιχείρηση, η οποία πλέον κατασκεύαζε κινητήρες εσωτερικής καύσης. Τη δεκαετία του 1920, όμως, καθώς η αυτοκινητοβιομηχανία στρεφόταν ολοένα και περισσότερο στη μαζική παραγωγή μέσω γραμμών συναρμολόγησης και οι κινητήρες της εταιρείας δεν ήταν προσαρμοσμένοι στη μαζική παραγωγή (κατασκευάζονταν χειροποίητα), ο Ralph διέκρινε την ανάγκη για στρατηγική αλλαγή.
Από τα πιστόνια στο cruise control
Έτσι μετέτρεψε την επιχείρηση σε μια ισχυρή εταιρεία παραγωγής ελατηρίων πιστονιών, τα οποία εξασφάλιζαν καλύτερη στεγανοποίηση, σωστή λίπανση και μεγαλύτερη απόδοση στους κινητήρες. Προχώρησε στη συνίδρυση της Perfect Circle, της οποίας τα ελατήρια πιστονιών εξελίχθηκαν σε σημείο αναφοράς για κάθε μάρκα αυτοκινήτου, ιδιαίτερα για τα αγωνιστικά, όπου η τέλεια… ισορροπία του κινητήρα ήταν απαραίτητη για ταχύτητες άνω των 190 χλμ./ώρα.
Κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Ύφεσης, τα ελατήρια της Perfect Circle βοήθησαν το Χάγκερσταουν να διατηρήσει την οικονομική του ευημερία. Οι πωλήσεις νέων αυτοκινήτων κατέρρευσαν, όμως οι ιδιοκτήτες συνέχιζαν να χρειάζονται ανταλλακτικά.
Ο Ralph συνέδεσε το όνομά του και με άλλες εφευρέσεις. Τη δεκαετία του 1920 ανέπτυξε ένα υδραυλικό σύστημα αλλαγής ταχυτήτων, ενώ στις αρχές της δεκαετίας του 1930 σχεδίασε διαστολείς ελατηρίων πιστονιών. Έμεινε γνωστός, όμως, κυρίως για μια ιδέα που συνέλαβε στο τέλος της δεκαετίας.
Αντλώντας έμπνευση από την εμπειρία του ως επιβάτης σε αυτοκίνητο που οδηγούσε ένας στενός φίλος του, γεννήθηκε η ιδέα του Speedostat, της πρώτης συσκευής Cruise Control.
«Ο αγαπημένος φίλος και δικηγόρος διπλωμάτων ευρεσιτεχνίας του παππού μου, ο Harry Lindsey, ήταν ο πιο απότομος οδηγός που είχε γνωρίσει ποτέ όσον αφορά τη χρήση γκαζιού και φρένου», θυμάται ο εγγονός του, όπως αναφέρει το Πανεπιστήμιο της Πενσιλβάνια. «Αυτό ενοχλούσε τόσο πολύ τον παππού μου, ώστε για 10 χρόνια σκεφτόταν πώς θα μπορούσε να εφεύρει ένα σύστημα ελέγχου ταχύτητας για οδηγούς σαν τον Harry. Συνειδητοποίησε, επίσης, ότι μια τέτοια συσκευή θα βελτίωνε την κατανάλωση καυσίμου και την οδική ασφάλεια».
Το 1950 το Speedostat, μια συσκευή που επέτρεπε στον οδηγό να διατηρεί σταθερή ταχύτητα χωρίς να πιέζει συνεχώς το γκάζι, κατοχυρώθηκε με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας και κυκλοφόρησε στην αγορά.
Αρχικά αντιμετωπίστηκε ως πολυτελής εξοπλισμός, όμως σύντομα υιοθετήθηκε από τη Chrysler, το 1958, και στη συνέχεια από την Cadillac. Αρχικά προωθήθηκε με την ονομασία «Auto Pilot» και αργότερα καθιερώθηκε ως Cruise Control, όπως το γνωρίζουμε σήμερα.
Με τα χρόνια, το Cruise Contorl έπαιρνε θέση στα αυτοκίνητα όλο και περισσότερων αυτοκινητοβιομηχανιών, ενώ σήμερα αποτελεί μία από τις βασικές τεχνολογίες πάνω στις οποίες στηρίζονται τα αυτόνομα οχήματα.
«Δεν είστε ανάπηροι όσο μπορείτε να σκέφτεστε λογικά»
Ο Ralph Teetor πέθανε το 1982, έχοντας στο ενεργητικό του 50 πατέντες και μια θέση στο Automotive Hall of Fame. Τα σπουδαιότερα επιτεύγματά του, ωστόσο, δεν ήταν αυτά. Ο Ralph χρησιμοποίησε την Perfect Circle ως μέσο στήριξης της κοινότητας και κοινωνικής σταθερότητας. Κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Ύφεσης, η εταιρεία δεσμεύτηκε να μην απολύσει εργαζομένους και προσέλαβε ανθρώπους που είχαν χάσει τη δουλειά τους αλλού.
Επιπλέον, ο Ralph προωθούσε την ισότητα και την αξιοπρέπεια, ιδιαίτερα για τους βετεράνους πολέμου. «Δεν είστε ανάπηροι όσο μπορείτε να σκέφτεστε λογικά», τους έλεγε. «Πολλοί μου έχουν πει πόσο λυπούνται που είμαι ανάπηρος. Η απάντησή μου ήταν πάντοτε ότι δεν είμαι ανάπηρος, επειδή ποτέ δεν θεώρησα τον εαυτό μου ως τέτοιο. Θα χρειαστεί θάρρος και σκληρή δουλειά για να προσαρμοστείτε στον νέο τρόπο ζωής σας, αλλά θα τα καταφέρετε αν κρατάτε το κεφάλι ψηλά και δεν επιτρέψετε ποτέ στον εαυτό σας να λυγίσει».
Ο Ralph Teetor δεν μπορούσε να βλέπει τον δρόμο μπροστά του. Κατάφερε, ωστόσο, να κάνει όλους εμάς να διασχίζουμε τον δρόμο πιο άνετα και εύκολα.
Με πληροφορίες από το Πανεπιστήμιο της Πενσιλβάνια
