•
•
•
•
•
•
Ski, snowboard, slalom. Κίνηση, ενέργεια,
φιγούρες. Ή ένα long drink σε απόλυτα χαλαρή διάθεση σε αναπαυτικές
ξαπλώστρες, φυσικά με καρό design κουβέρτα στα πόδια, με θέα τις
ομορφότερες πλαγιές. Στα πιο μοδάτα χιονοδρομικά κέντρα της
Ευρώπης, η αδρεναλίνη φτάνει στα… ύψη. Και ο κόσμος επιδίδεται
στο πιο lifestyle sport του χειμώνα.
Kείμενο: Γιώργος Καραμπελλάς
«Ντριν! Ντριν! Ντριν!». Το τηλέφωνο χτυπούσε ασταμάτητα, σχεδόν
επιτακτικά, εκείνο το κρύο χειμωνιάτικο βράδυ, δημιουργώντας μου
την αίσθηση ότι κάτι «σοβαρό» συνέβαινε, κάτι σημαντικό και
καρμικό, που αν άμεσα δεν απαντούσα, θα έχανα την ευκαιρία να
αλλάξω τον ρουν της ιστορίας, έστω και της δικής μου, της άμεσης,
για να μην είμαστε και υπερβολικοί. Είχα μόλις γυρίσει από μια
ιδιαίτερα μακριά και απαιτητική ημέρα και για να είμαι απλός και
σύντομος, ήμουν απόλυτα εξουθενωμένος. Η αλήθεια είναι πως τον
τελευταίο καιρό είχα ριχτεί με τα μούτρα στη δουλειά. Λίγο οι ίδιες
οι συγκυρίες, λίγο μια αδιόρατη διάθεσή μου να «κρυφτώ» πίσω από
ένα τέτοιο αδιάψευστο άλλοθι, οι ρυθμοί μου είχαν αποκτήσει μια
πτωτική τάση, με σίγουρο όπως φαινόταν στόχο να πλησιάσουν την
ανυπαρξία! Ε, ναι λοιπόν. Δεν είχα ζωή! Και αυτό προκαλούσε μιαν
έντονη απορία, πέρα από το περιβάλλον μου, ακόμα και στον ίδιο μου
τον εαυτό. Εγώ, η χαρά και το κέφι προσωποποιημένα, είχα αφεθεί σε
μία μάλλον μοιρολατρική αντιμετώπιση των πραγμάτων. Σπίτι δουλειά,
δουλειά σπίτι. Η κατάσταση είχε αρχίσει να παγιώνεται κι εγώ να
ανησυχώ. Χρειαζόμουν μια αλλαγή. Eνα σοκ. Μια ψυχρολουσία. Μόνο που
εκείνο το κρύο χειμωνιάτικο βράδυ, όπως σας έλεγα, καθώς
κατευθυνόμουν προς το τηλέφωνο που μου είχε πάρει τα αφτιά, δεν
μπορούσα ποτέ να φανταστώ πως η «ψυχρολουσία» που θα δεχόμουν θα
ήταν πέρα για πέρα ρεαλιστική…
«Ετοίμασε τα μπατόν σου. Φεύγουμε!». Η φωνή στην άλλη άκρη της
γραμμής δεν μου άφηνε και πολλά περιθώρια. Η παρέα μου, που
πρόσφατα είχα αμελήσει, η τρελοπαρέα μου θα έπρεπε καλύτερα να πω,
με την οποία χρόνια τώρα επιδιδόμαστε σε μύριες όσες αυθόρμητες
εξορμήσεις, για να πιάσω μόνο τον παράγοντα ταξίδι, είχε αποφασίσει
πριν από μένα για μένα. 10 μέρες σε μερικά από τα καλύτερα
χιονοδρομικά κέντρα της Ευρώπης. Φιγούρες, σλάλομ, καταβάσεις,
lifts, κοσμικότητες, καλή ζωή και η… ψύχρα που εκείνη τη δεδομένη
στιγμή θα άλλαζε επιτέλους προς το πιο βιώσιμο την βαριεστημένη μου
ζωή. Ο κύβος ερρίφθη! Τελικά, η τρέλα όντως θα… έπαιρνε τα όρη
και τα βουνά!
Βεβαίως, τα φιλαράκια μου μπορεί να είχαν την ελκυστική πρόταση
έτοιμη στο τσεπάκι τους, αλλά λογάριαζαν χωρίς τον ξενοδόχο. Δηλαδή
εμένα. Oχι, όχι, δεν εννοώ ότι θα προέβαλα οποιουδήποτε ύφους
αντίσταση. Η διάθεσή μου ήταν σαφώς… «τραβάτε με κι ας κλαίω!».
Aλλο θέλω να πω. Μπορεί το σκι να ήταν από τα πιο αγαπημένα μου
χειμερινά σπορ, και όχι να το παινευτώ, αλλά κάποτε είχα δρέψει
δάφνες σε εγχώριες και μη πίστες, οι μέρες όμως της ένδοξής μου
παρουσίας στα… λευκά courts, είχαν λίγο παλιώσει. Και εγώ κάπως
σκουριάσει. Και ναι, να το έσκαγα για λίγο από την κουρασμένη και
αδιέξοδη Αθήνα, όχι όμως και να… έσκαγα σαν καρπούζι στον πρώτο
λοφίσκο που θα έβρισκα στο διάβα μου. Στο κάτω κάτω είχαμε και μια
υπόληψη να διασφαλίσουμε. Προφανώς οι φίλοι μου είχαν μια λύση και
γι’ αυτό. Και προφανώς όταν μου έκαναν εκείνο το «μοιραίο»
τηλεφώνημα βρίσκονταν ήδη κάτω από το σπίτι μου με «άγριες»
διαθέσεις. Το θέαμα που αντίκρισα όταν άνοιξα την πόρτα, ήταν
σίγουρα ένα από τα πιο αστεία.
Eξι, κατά τα λοιπά σοβαροί, άνθρωποι εισέβαλαν με πλήρη εξάρτυση
στο σαλόνι μου, η ώρα 11η βραδινή, και άρχισαν να προβάρουν ως σε
προσωμοιωτή τις φιγούρες τους, τα άλματά τους, τις καταβάσεις τους,
τα μοντελάκια τους ακόμα ακόμα, καθότι και κάνω μια σημαντική
παρένθεση εδώ, το σκι κατά μεγάλο μέρος είναι και η εικόνα που θα
περάσεις προς τους συναθλητές σου. Και όλα αυτά σε ένα χώρο 35
τετραγωνικών χωρίς ούτε ένα εκατοστό χιόνι! Το τι γελάσαμε εκείνο
το βράδυ δεν λέγεται. Αλλά πέρα από την πλάκα, οφείλω να ομολογήσω
πως το άθλημα, όπως άλλωστε συμβαίνει και με το ποδήλατο, ξαναήρθε
στη μνήμη μου στα πρώτα δέκα λεπτά. Κι αφού, φυσικά, με το ένα μου
μπατόν είχα διαλύσει όλη τη συλλογή από σπάνια κινέζικα βάζα που
μου είχε κληροδοτήσει η κακομοίρα η γιαγιά μου… Oλα στο βωμό του
αθλητισμού!
Τέλεια προπονημένοι, λοιπόν, και με τα «πασαπόρτια» ανά χείρας,
ήμαστε έτοιμοι να εκδράμουμε στα ύψη. Courchevel, Avoriaz –
Morzine, Chamonix, Zell Am See, Kitzbuhel θα ήταν οι
προγραμματισμένες μας στάσεις. Και το snow culture η ζωή μας για το
επόμενο δεκαήμερο…
