Κείμενο-Φωτογραφίες: Γιώργος Δέτσης
Όπως όλα τα ταξίδια ξεκινούν με ένα πρώτο βήμα, έτσι κι εμείς, με την πρώτη πεταλιά αποχαιρετούμε το Αγρίνιο για να αφεθούμε στην πολυδιάστατη ομορφιά της Δυτικής Ελλάδας. Τέσσερα ποδήλατα φορτωμένα με τα ελάχιστα απαραίτητα και ακόρεστη όρεξη για εξερεύνηση είναι τα συστατικά της περιήγησής μας. Η διαδρομή, μέσω της λίμνης Στράτου προς την Άρτα, δεν είναι η συντομότερη, είναι όμως συναρπαστική, διασχίζοντας ορεινά τοπία και απόμερα χωριά με κρυμμένα μυστικά, όπως το μονότοξο γεφύρι της Βέργας πάνω από τον Ίναχο ποταμό. Στο Νέο Χαλκιόπουλο ανεφοδιασμός με νερά, μετά στροφές και ανηφόρα, για να καταλήξουμε το δροσερό βραδάκι στο Πέτα, που δονείται από την τοπική γιορτή του συλλόγου.
Στην Άρτα και τα Γιάννενα
Οι πρώτος ήλιος παιχνιδίζει στην κατηφόρα προς την κοιμισμένη Άρτα. Επιβεβλημένος καφές στο ασύμμετρο ιστορικό και τραγουδισμένο γεφύρι, καθώς αναρωτιόμαστε σε ποιο βάθρο του να είναι, άραγε, “χτισμένη” η γυναίκα του πρωτομάστορα. Πριν ζεστάνει η μέρα, έχουμε ήδη σκαρφαλώσει προς Ροδαυγή. Ανταλλάσσουμε μερικές εγκάρδιες κουβέντες στο καφενείο της Πλατανούσσας και, ανεβοκατεβαίνοντας τις πλαγιές και τις ρεματιές του Ξηροβουνίου, σταματάμε κάθε τόσο για ανάσες που κόβονται από την επιβλητική παρουσία των Τζουμέρκων απέναντι. Προς το Καλέντζι ο δρόμος έχει κατρακυλήσει – τα έργα αποκατάστασης έχουν πινακίδες που προειδοποιούν πως είναι ανοιχτός μόνο για τετρακίνητα. Φυσικά δεν πτοούμαστε, αφού ένα ποδήλατο πάει πιο πέρα κι από ένα τετρακίνητο, έστω σπρώχνοντας!
Τελειώνουμε με γρήγορο ρυθμό τη μέρα, τρώγοντας με όρεξη στις όχθες της Παμβώτιδας.
Για πρωινό απολαμβάνουμε χειροποίητη μπουγάτσα και να ‘μαστε στην παλιά εθνική οδό Ιωαννίνων-Ηγουμενίτσας. Περνάμε τον Βουτσαρά πρωί και σταματάμε στον φούρνο της Ελένης στη Βροσίνα για κουλούρι, που το μασουλάμε χαζεύοντας το πέτρινο γεφύρι.
Μετά, ανηφόρα σε δάσος, σε έναν πρώην πολυσύχναστο δρόμο που έμεινε κι αυτός πια μνημείο, μετά την κατασκευή της Εγνατίας. Στο Πολύδροσο, ένα καφενείο στην άκρη του δρόμου με πλατάνι κρίνεται ιδανικά δροσερό για στάση και για το απλούστερο φαγητό -αυγά με σαλάτα- πριν αρχίσει η κατηφόρα προς την αγκαλιά της Θεσπρωτίας. Η ζέστη όμως παραμονεύει καθώς χάνουμε υψόμετρο προς την Ηγουμενίτσα, για να προλάβουμε το φέρι για την Κέρκυρα.
Κέρκυρα
Η επόμενη μέρα είναι αφιερωμένη στο νησί των Φαιάκων, με περικύκλωση του βόρειου τμήματος του νησιού. Πανέμορφη, η Κέρκυρα δικαιώνει πλήρως τη διεθνή φήμη της ως τουριστικός προορισμός, όμως το οδικό της δίκτυο είναι απαρχαιωμένο και επικίνδυνο, με έντονη κίνηση και πολλές στροφές. Αν και δεν έχει εκτεταμένες ανηφόρες, φυλάει για έκπληξη τις απίστευτες κλίσεις που φτάνουν συχνά το ποδήλατο στα όρια της σούζας.
Ο τουρισμός έχει εισβάλλει μαζικά σχεδόν παντού και οι τιμές είναι τσουχτερές. Ωστόσο, οι μεγάλες σμαραγδένιες παραλίες δύσκολα γεμίζουν – Άγιος Γεώργιος, Αρίλλας στα δυτικά και στη συνέχεια Σιδάρι και Ρόδα ως την παραλία Αλμυρός, στο βορειότερο σημείο του νησιού, όπου βουτάμε καταμεσήμερο. Η δαντελωτή Κασσιόπη στη συνέχεια ασφυκτιά από λουόμενους και κίνηση, αλλά παραμένει μια κοκέτα Κερκυραία.
Πρέβεζα
Νύχτα ακόμα, ποδηλατούμε προς το λιμάνι της Κέρκυρας για να πάρουμε το πρώτο πλοίο για την Ηγουμενίτσα. Φτάνοντας, κινούμαστε νότια στην παλιά εθνική, σε έναν φαρδύ και άχαρο δρόμο. Κάνουμε μια παράκαμψη για καφέ στη γραφική Πάργα. Επικρατεί το αδιαχώρητο από κόσμο και σχεδόν το μετανιώνουμε, ανηφορίζοντας πίσω μέσα στη ζέστη και με την απειλή μιας καταιγίδας να κινείται παράλληλα.
Πιο κάτω αφήνουμε την παλιά εθνική και ακολουθούμε το παραλιακό μέτωπο της Πρέβεζας με τις τεράστιες αμμώδεις ακτές. Στη Λούτσα “σβήνουμε” για λίγο στη θάλασσα, καθώς η θερμοκρασία ανεβαίνει, και τρώμε κάτι. Από το Κανάλι μπαίνουμε σε έναν καινούργιο -πολλά υποσχόμενο- ποδηλατόδρομο σε ωραίο παραλιακό δάσος. Η πόλη της Πρέβεζας μας περιμένει νυσταγμένη.
Λευκάδα
Ακριβής στο ραντεβού και ευγενικός, ο οδηγός της Εγνατίας οδού μας βοηθάει να φορτώσουμε τα ποδήλατα στο βαν – η διέλευση της υποθαλάσσιας σήραγγας για το Άκτιο δεν επιτρέπεται σε πεζούς και ποδήλατα. Λίγο πετάλι ακόμα και το μόνο που μας χωρίζει από τη Λευκάδα είναι μια πλωτή γέφυρα-δρόμος μέσα στη θάλασσα. Στάση στην πόλη για γερό πρωινό και καφέ στους φιλικούς πεζόδρομους με τα χαμηλά σπίτια, και χωρίς να το καταλάβουμε φτάνουμε στο Νυδρί, που μοιάζει να έχει περισσότερα ιστιοπλοϊκά από σπίτια. Το μεσημέρι καβαλάμε το βουνό με αρκετή ζέστη, για να καταλήξουμε στην παραλία της Βασιλικής με τον οργανωμένο τουρισμό για σερφ και water sports. Μια δυσάρεστη έκπληξη μας περιμένει βγάζοντας τα εισιτήρια του φέρι για Φισκάρδο, καθώς τα ποδήλατα χρεώνονται.
Κεφαλονιά
Το Φισκάρδο είναι στολίδι. Βγάζω συνεχώς φωτογραφίες. Γεμίζουμε νερά και ανηφορίζουμε με ήπιες κλίσεις, κινούμενοι νότια κατά μήκος της βόρειας χερσονήσου. Τον Άσο και την παραλία Μύρτου τα απολαμβάνουμε άνωθεν, καθώς ο δρόμος κινείται ψηλά, προσφέροντας πανοραμική θέα. Καταλύουμε στην Αγία Ευφημία, που θα αποτελέσει το ορμητήριό μας για τις τελευταίες μέρες. Το επόμενο πρωί ο ήλιος καίει αδυσώπητα στη μεγάλη ανηφόρα μετά τα Μακρυώτικα, προς τις στάνες. Οι αποτρεπτικές πινακίδες δεν μας φοβίζουν, αλλά γρήγορα οι μεγάλες κλίσεις και οι ανεπαρκείς σκιές δοκιμάζουν τις αντοχές μας. Μια στάση στα Φαρακλάτα είναι απαραίτητη, αφού αποτελεί τον τόπο καταγωγής ενός από την παρέα. Μια μίνι περιήγηση στα περίχωρα και στο πατρικό του μας βάζει πιο βαθιά στη “ψυχή” του νησιού.
Φτάνουμε στο Αργοστόλι μεσημέρι νωρίς και μέχρι να το τριγυρίσουμε λίγο και να φάμε κάτι η θερμοκρασία έχει χτυπήσει κόκκινο. Σαν Βεδουΐνοι μέσα στην κάψα καταφέρνουμε να φτάσουμε ως τα Βλαχάτα, όπου αμυνόμαστε με μια γενναία στάση, αναπληρώνοντας υγρά με δροσιστικές λεμονίτες, νερά και άλλα νερά. Λίγο να κατέβει ο ήλιος και ξανά στα πετάλια. Τη θάλασσα τη βλέπουμε από ψηλά σε όλη τη διαδρομή. Ποδηλατώ και τραγουδάω δυνατά. Στα Τζανάτα έχει πηγή με άφθονο νερό. Λίγο παρακάτω, διψήφιες κλίσεις παραμονεύουν, κάνοντας γρανάζια και αλυσίδες να βογγάνε. Ένα σκασμένο λάστιχο και η συσσωρευμένη κούραση μας καθυστερούν και επιστρέφουμε σχεδόν νύχτα στην Αγία Ευφημία, κουρασμένοι αλλά γεμάτοι.
Ιθάκη
Την επόμενη βγαίνουμε από πρωίας στον πηγαιμό. Ο δρόμος δεν είναι μακρύς, αλλά το νησί έχει γερές κλίσεις. Γραφικά χωριά, παραλίες καρτποστάλ, το Κιόνι κουκλίστικο αλλά ακριβό και όλα στο φάσμα του εξωτικού. Στον Μπροστά Αετό ξαποσταίνουμε στην καντίνα “Αλού Γυαλού” με τα χαρούμενα και ευγενικά παιδιά. Μια βουτιά και πίσω στο λιμάνι του Πίσω Αετού, για να προλάβουμε το τελευταίο πλοίο.
Την τελευταία μέρα αποφασίζουμε να την κοντύνουμε, για να γλιτώσουμε την ακαρνανική ζέστη που μας υποδέχεται καθώς βγαίνουμε από το φέρι στον Αστακό, μέσα το λιοπύρι. Μια-δυο ανηφόρες ακόμα και ο κάμπος του Αγρινίου ξεδιπλώνεται μπροστά μας. Οι τελευταίες πεταλιές καταλήγουν σε ένα λουκούλειο τσιμπούσι με τις ανυπέρβλητες σούβλες του Αγρινίου.
Αυλαία του ταξιδιού με πρωταγωνιστές την Ήπειρο και τα Επτάνησα, που ενορχήστρωσαν ένα ταξίδι αισθήσεων, μετατρέποντας μια ποδηλατική διαδρομή σε μια βαθιά βιωματική εμπειρία.
