Επισκεφθήκαμε τη Μάλτα μαζί με την 6χρονη κόρη μας και το νησί των Ιπποτών δικαίωσε την επιλογή μας, καθώς αποδείχθηκε ένας προορισμός ιδιαίτερα φιλικός για παιδιά. Κάθε γωνιά της Βαλέτα επεφύλασσε μια ευχάριστη έκπληξη –έναν πλανόδιο μουσικό, ένα αυτοσχέδιο event με σαπουνόφουσκες, ένα παγωτατζίδικο που πουλούσε μπάλες παγωτού σε σχήμα λουλουδιού. Πέρα από τα προφανή πλεονεκτήματα του προορισμού –τη σύντομη, απευθείας αεροπορική πτήση και το ήπιο κλίμα–, η Μάλτα με την πλούσια ιστορία της έδωσε πολλή τροφή στη φαντασία της νεαρής ταξιδιώτισσάς μας, η οποία απόλαυσε πολλά από τα αξιοθέατα. Αυτά που θα θυμάται για καιρό είναι τα παρακάτω.
1. Πανοπλίες και ιππότες στο Παλάτι του Μεγάλου Μαγίστρου
Αν και το δικό σας παιδί αγαπάει τον Ριχάρδο τον Λεοντόκαρδο, τον Βασιλιά Αρθούρο ή πιο άσημους ιππότες, εδώ η καρδιά του θα χτυπήσει δυνατά. Όχι μία ούτε δύο αλλά 400 πανοπλίες σε εξαιρετική κατάσταση, λες και τις φορούσε κάποιος μέχρι πρόσφατα, είδαμε στο Παλάτι του Μεγάλου Μαγίστρου, στη Βαλέτα. Η αίθουσα με τις πανοπλίες είναι έτσι διαμορφωμένη ώστε οι επισκέπτες, ενήλικοι και μη, να αντιληφθούν την εξέλιξη στην κατασκευή τους σε βάθος χρόνου αλλά και τον τρόπο που οι ιππότες χρησιμοποιούσαν όλα τους τα αξεσουάρ. Δίπλα στα εκθέματα υπάρχουν σύντομες περιγραφές, σημαίες από κρατίδια και κομητάτα, που εκπροσωπούσαν στις μάχες οι πολεμιστές, αλλά και σύντομα βίντεο με αναπαραστάσεις. Μέχρι και σήμερα, η Χριστίνα κάνει προσομοίωση μάχης χρησιμοποιώντας μαξιλάρια και σκουπόξυλα αντί ασπίδας και λόγχης έχοντας πάντοτε ως έμπνευση την επίσκεψη στο εν λόγω μουσείο.
heritagemalta.mt
2. Κανονιοβολισμοί στους Κήπους Άνω Μπαράκα
Θέλοντας να παραμείνουμε στην ίδια ιπποτική ατμόσφαιρα κατευθυνθήκαμε στους υπέροχους κήπους Άνω Μπαράκα, στη Βαλέτα, όπου κάθε μέρα [σ.σ. εκτός Κυριακής] στις 12 το μεσημέρι και στις 4 το απόγευμα, δεκάδες άνθρωποι παρακολουθούν έναν πυροβολητή, ντυμένο με τη στρατιωτική στολή της βρετανικής αποικιακής περιόδου του 19ου αιώνα [σ.σ. θυμίζει εκείνους που ακόμα βλέπουμε έξω από το Μπάκιγχαμ του Λονδίνου], να εξηγεί εν συντομία στο κοινό πώς γεμίζει το κανόνι με πυρίτιδα και πώς καθαρίζεται η κάννη με νερό.
Μόλις οι δείκτες του ρολογιού έδειξαν ακριβώς, ο πυροβολητής έδωσε το ηχηρό παράγγελμα για τη φωτιά. Κάποιοι λίγοι τουρίστες παρακολούθησαν το δρώμενο έναντι μικρού αντιτίμου από απόσταση αναπνοής, οι περισσότεροι, ωστόσο, το είδαμε από το από επάνω επίπεδο. Οι μικρότεροι σε ηλικία είχαν το συγκριτικό πλεονέκτημα να βιώσουν τους κανονιοβολισμούς ανεβασμένοι στην πλάτη του μπαμπά ή της μαμάς. Η ένταση της ριπής των κανονιών ήταν τόσο μεγάλη, που αντήχησαν στα αυτιά μας την επόμενη ημέρα και από άλλο σημείο του νησιού, το Φρούριο του Αγίου Αγγέλου, ακριβώς απέναντι.
3. Πλάσματα της θάλασσας στο Εθνικό Ενυδρείο Μάλτας
Φτάσαμε υπό βροχή και με ταξί που είχαμε καλέσει μέσω πλατφόρμας. Η ουρά από τις οικογένειες που περίμεναν υπομονετικά μπροστά στο κτίριο, στο βόρειο τμήμα του νησιού, ήταν τεράστια, ωστόσο εμείς γλιτώσαμε γκρίνια και ταλαιπωρία, έχοντας κλείσει τα εισιτήριά μας online. Η περιήγηση στις αίθουσες περιλαμβάνει γνωριμία με μεσογειακά είδη ψαριών, θαλάσσια ζωή από τον Ινδικό και τον Ειρηνικό Ωκεανό (ναι, είδαμε και τα περίφημα ψάρια μονόκερους!), αμφίβια και ερπετά απ’ όλο τον κόσμο.
Δεν υπήρχε πιτσιρίκι που να μην είχε απορροφηθεί από τον χαρακτηριστικό ήχο των αντλιών νερού και τα εκθαμβωτικά χρώματα των ψαριών. «Τι ψάρι είναι; Πότε θα κουνηθεί; Είναι θηλυκό ή αρσενικό;». Οι ερωτήσεις έπεφταν βροχή. Οθόνες αφής έδιναν τις απαραίτητες πληροφορίες στα αγγλικά, ενώ «δώρο» στους γονείς των πιο… απείθαρχων νεαρών επισκεπτών ήταν η γωνία με τα διαδραστικά παιχνίδια με ψάρια. Αποκορύφωμα, ωστόσο, της εμπειρίας ήταν το ασανσέρ «τρόμου», το οποίο μας κατέβαζε από την επιφάνεια της θάλασσας στον βυθό και πάλι πίσω, με θόρυβο και σκαμπανεβάσματα, ενώ από το φινιστρίνι διακρίναμε θαλάσσια τέρατα.
aquarium.com.mt
4. Καταφύγια και κατακόμβες στο Ραμπάτ
Συνεχίσαμε την περιήγηση μας κάτω από τη γη, κυρίως για να προστατευθούμε από την κακοκαιρία. Σε πολλά σημεία της Μάλτας, έχουν εντοπιστεί κατακόμβες και υπόγεια τούνελ, τα οποία ανάγονται σε διαφορετικές χρονικές περιόδους. Ξεκινήσαμε από το Μουσείο Βινιακούρ (Wignacourt), στο Ραμπάτ, και αφεθήκαμε σε μια περιπλάνηση σε ένα εντυπωσιακό δίκτυο υπόγειων στοών με διακριτικό φωτισμό και στοιχειώδη σήμανση. Επισκεφθήκαμε τη Σπηλιά του Αγίου Παύλου, όπου σύμφωνα με την παράδοση βρήκε καταφύγιο ο Απόστολος Παύλος, ανακαλύψαμε υπόγειους τάφους από τα πρώιμα χριστιανικά χρόνια, ανοίγματα, όπου κάποτε παρατίθεντο τα τραπέζια αγάπης στη μνήμη των νεκρών, υπολείμματα από τοιχογραφίες και υπαινικτικές επιγραφές.
Όμως το μάθημα ιστορίας δεν σταμάτησε εκεί, αφού ένα σκέλος από το τούνελ αξιοποιήθηκε στη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, κατά τον οποίο πολλοί κάτοικοι βρήκαν σε αυτό καταφύγιο από τους σφοδρούς βομβαρδισμούς. Καθώς το ταξίδι στον χρόνο συνεπήρε τη Χριστίνα, συνεχίσαμε την εξερεύνηση στις κοντινές κατακόμβες του Αγίου Παύλου, ένα τεράστιο, δαιδαλώδες, υπόγειο σύστημα νεκροταφείων της Ρωμαϊκής περιόδου, που απλώνεται σε επιφάνεια 2.000 τ.μ.. Σήμερα, όταν τη ρωτάμε τι θυμάται από τη Μάλτα, απαντά χωρίς περιστροφές «τις κατακόμβες».
heritagemalta.mt
5. Βόλτα με άμαξα στη Μντίνα
Καθώς η κόρη μου δεν έχει παρακολουθήσει ούτε το Game of Thrones ούτε τον Μονομάχο, η θέα της Μντίνα, στην οποία φθάσαμε μια ώρα πριν δύσει ο ήλιος, δεν της προκάλεσε ιδιαίτερο ενθουσιασμό – είχε ξαναδεί κάστρα και οχυρά και ήταν ήδη κουρασμένη από το ολοήμερο sightseeing. Αποφασίσαμε να περιηγηθούμε στη «σιωπηλή πόλη» με άμαξα, καθώς μπροστά από την πύλη ήταν παραταγμένα αρκετά άλογα με τους αμαξάδες τους. Η κούραση έφυγε μεμιάς, η Χριστίνα συνομίλησε με άλογο και αμαξά σε μια δική τους γλώσσα, ενώ ο ευγενέστατος αμαξάς μας έκανε μια βασική ξενάγηση –κάπως έτσι μάθαμε για τις μοναχές που βγαίνουν από το Μοναστήρι του Αγίου Πέτρου μόνο για να ψηφίσουν. Έξτρα μπόνους για την κόρη μας ήταν η παιδική χαρά έξω από την κεντρική πύλη, από την οποία έχει κανείς και οπτική επαφή με τη στάση των λεωφορείων.
6. Στο χωριό του Ποπάυ
Αφιερώσαμε την τελευταία μέρα του ταξιδιού μας στο χωριό του Ποπάυ, στη βόρεια πλευρά του νησιού. Η μικρή πολιτεία από ξύλο δεν είναι παρά τα σκηνικά του μιούζικαλ «Ποπάυ» που βγήκε στις κινηματογραφικές αίθουσες το καλοκαίρι του 1980 με πρωταγωνιστή τον Ρόμπιν Ουίλιαμς. Τα σκηνικά –19 σπίτια– παρέμειναν στον μικρό κολπίσκο και εξελίχθηκαν σε υπαίθριο θεματικό πάρκο για μικρά (και λιγότερο μικρά) παιδιά. Το χωριό είναι χωρισμένο σε σπίτια και μαγαζιά, που προέρχονται από την πλοκή του αγαπημένου κόμικ, στους δρόμους κυκλοφορεί ο Ποπάι και όλοι οι γνωστοί φίλοι και «εχθροί» του, οι οποίοι κάνουν αστεία, συνομιλούν με τους επισκέπτες και φωτογραφίζονται μαζί τους. Ορισμένοι μάλιστα πρωταγωνιστούν σε διαδραστικά δρώμενα, ενώ παράλληλα προβάλλονται αποσπάσματα από την ταινία αλλά και αρχειακό υλικό από την εποχή των γυρισμάτων. Την κόρη μας εντυπωσίασε ο εσωτερικός διάκοσμος πολλών σπιτιών, τα διαθέσιμα παιχνίδια και το άφθονο ποπ κορν. Αναπολεί ακόμα τη θέα από το πιο υψηλό σημείο του χωριού, όπου ανεβήκαμε και οι τρεις εναλλάξ για μια αναμνηστική φωτογραφία. Στο τέλος, τα παιδιά είχαν το χρόνο να παίξουν σε παρακείμενο παιδότοπο. Σε διαφορετική εποχή του χρόνου, θα είχαμε κολυμπήσει και στα γαλανά νερά του κόλπου· όμως βρεθήκαμε εκεί άνοιξη, και μάλιστα μια μέρα με άστατο καιρό.
popeyemalta.com
