Αγαπώ τη Λισαβόνα γιατί…
Πάνω απ’ όλα για το φως της – ένα φως σχεδόν υλικό. Αλλά και για την τοπογραφία της, για τον τρόπο που ξεδιπλώνεται πάνω στους λόφους, ποτέ επίπεδη και ποτέ αδρανής. Για τα χρώματά της: τις λιλά τζακαράντες όταν ανθίζουν, το ασημογάλαζο του Τάγου, που παραπέμπει περισσότερο σε θάλασσα παρά σε ποτάμι. Για τις διαφορετικές γειτονιές της, αλλά και για την ποικιλία, τον ρυθμό και την ανθρώπινη κλίμακά της – όμορφα ισορροπημένη, αισθησιακή, σχεδόν μουσική.
Κυριακάτικος περίπατος
Η αγαπημένη μου βόλτα ακολουθεί το ποτάμι. Ξεκινώ από το ιστορικό κτίριο που στέγαζε κάποτε το εργοστάσιο κατασκευής ναυτικών σχοινιών της Λισαβόνας και σήμερα φιλοξενεί εκθέσεις τέχνης (Cordoaria Nacional), περνώ από το Εθνικό Μουσείο Αμαξών (Museu Nacional dos Coches), διασχίζω την πεζογέφυρα που σχεδίασε η Αμάντα Λεβέτ, περνώ μπροστά από το μουσείο MAAT και συνεχίζω προς την πλευρά του Μπελέμ. Από εκεί παίρνω το φεριμπότ για απέναντι και τρώω μεσημεριανό στο υπέροχα ανεπιτήδευτο Adega da Trafaria. Κάθομαι έξω και απολαμβάνω τη μοναδική ατμόσφαιρα της νότιας όχθης του Τάγου.
Παρασκευή βράδυ για ποτό
Στη βεράντα του ξενοδοχείου Bairro Alto, να απολαμβάνω ένα ποτήρι παγωμένο λευκό κρασί από το οινοποιείο Quinta da Boa Esperança. Να βλέπω τον ήλιο να βυθίζεται στο ποτάμι και τη νύχτα να έρχεται σιγά σιγά. Και να μένω λίγο ακόμη, για να γευτώ ένα από τα πιο εμβληματικά πιάτα του σεφ Νούνο Μέντες: χηνόμυδα σε φρυγανισμένο ψωμί.
Κρυμμένο διαμάντι
Μια επίσκεψη στις ξεχασμένες δεξαμενές ύδρευσης Mãe d’Água das Amoreiras, κρυμμένες μέσα στον κήπο Jardim das Amoreiras, στο Πρίνσιπε Ρεάλ. Μια μυστική, ποιητική υποδομή, σχεδόν σβησμένη από τη συλλογική μνήμη, όπου η πόλη αποκαλύπτει την υπόγεια ευφυΐα της.
Και μια δόση τέχνης
Στο Fundação Arpad Szenes – Vieira da Silva, για την αυτοπροσωπογραφία της διάσημης Πορτογαλίδας ζωγράφου Ελένα Βιέιρα ντα Σίλβα. Ένα απόγευμα στο Ίδρυμα Calouste Gulbenkian, κινούμενη αργά, χωρίς πρόγραμμα. Απαραίτητη και η στάση στον νέο χώρο τέχνης Pavilhão Julião Sarmento.
Στάση για καφέ
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Ένα πρέγκου (παραδοσιακό πορτογαλικό σάντουιτς με κρέας) στο O Trevo, αν αντέχετε τις έντονες γεύσεις. Ή θαλασσινά και παστέις ντι μπακαλάου (κροκέτες μπακαλιάρου) στο ξύλινο μπαλκόνι του Gambrinus. Αν πάλι επιθυμήσετε κάτι γλυκό, υποκύψτε σε ένα παστέλ ντε νάτα στο ζαχαροπλαστείο Castro.
Έξοδος για δείπνο
Προτείνω τα εστιατόρια JNCQUOI, τα εστιατόρια του José Avillez, καθώς και τα Canalha και Essencial – το καθένα έχει τον δικό του χαρακτήρα, αλλά όλα είναι βαθιά ριζωμένα στη σύγχρονη κουλτούρα της πόλης.
Shopping
Στη Livraria Bertrand –το παλαιότερο βιβλιοπωλείο στον κόσμο, με έτος ίδρυσης το 1732– ή στο Kolovrat Lab, όπου συναντιούνται η μόδα, η χειροτεχνία, το ντιζάιν και η πειραματική δημιουργία.
Το τέλειο σουβενίρ
Ένα βιβλίο ποίησης του Φερνάντο Πεσόα ή του Ερμπέρτο Έλντερ. Ή ένα κομμάτι φιλιγκράν: Τα σκουλαρίκια είναι εξαιρετικά, αλλά από τα πιο όμορφα είναι τα κολιέ Contas de Viana – διακριτικά, διαχρονικά και βαθιά πορτογαλικά.
