Eννιά ταξιδιώτες, εννιά ταξίδια ζωής

Κωστής Τάλως, δημιουργός της σελίδας «Αθηνολόγιο» 
Ιορδανία

Βάνα Γιαννούλα, ενδυματολόγος 
Λος Άντζελες, ΗΠΑ

Είμαι ενδυματολόγος για τον κινηματογράφο και το θέατρο. Έζησα δέκα χρόνια στο Λονδίνο και στα τέλη του 2014 έκανα ένα μεγάλο ταξίδι στο Λος Άντζελες, την πόλη όπου όλοι σε ρωτάνε αν δουλεύεις στο industry (εννοώντας τη βιομηχανία του σινεμά). Και όπου όλοι μιλάνε για χρήματα.

Επέλεξα να μείνω στο Arts District, μια περιοχή που είχε κάπως την αίσθηση της γειτονιάς, καμία σχέση με τη ροζ φούσκα του Χόλιγουντ, αλλά ούτε και με συνοικίες-γκέτο όπως το Skid Row (όπου δεν πλησιάζεις παρά από απόσταση 2 χλμ. και μόνο στη διάρκεια της ημέρας). Μου έκανε εντύπωση ότι στο L.A. είναι όλα μεγάλα, από τα αυτοκίνητα μέχρι τα μπουκάλια γάλακτος, τα πάντα είναι οικογενειακά. Επίσης, νομίζω ότι εκεί είδα για πρώτη φορά να πωλείται σε σούπερ μάρκετ χρωματιστό νερό. Ήπια παντού εξαιρετικό καφέ, δοκίμασα τα καλύτερα αβοκάντο της ζωής μου (που έχουν εντελώς διαφορετική γεύση από ό,τι στην Ευρώπη, γιατί εισάγονται απευθείας από το Μεξικό) κι έμαθα να προσέχω ώστε τα τρόφιμα που αγοράζω να είναι Non-GMO (μη γενετικά τροποποιημένα). Πήγα σε φοβερά ντάινερ (όπως το «Peggy Sue’s»), είδα πανέμορφα παλιά θέατρα και ανακάλυψα ένα εκπληκτικό μαγαζί που πουλούσε αποκλειστικά και μόνο υλικά πιλοποιίας. Πέρασα μπροστά από άπειρα malls και πάρκαρα σε αμέτρητα πάρκινγκ, αφού το L.A. είναι μια πόλη όπου δεν περπατάς! 

Μαριλένα Σαλαμάνου, συνδημιουργός του Easy Greek στο YouTube
Ισλανδία

Γεράσιμος Κουβαράς, γενικός διευθυντής της Action Aid στην Ελλάδα
Σερενγκέτι, Τανζανία

Παρατηρώντας την τσίτα που κυνηγάει, ένα λιοντάρι που τεντώνεται, την πιθηκίνα που μαθαίνει στο μικρό της πώς να κατεβαίνει από το δέντρο, ακόμα και έναν ελέφαντα που κάνει την ανάγκη του, συνειδητοποιείς πως ως ζωικό είδος είσαι ένα τίποτα. Η επαφή με την άγρια φύση από τη μια σου προκαλεί δέος (για μένα είναι ισάξιο με το να βλέπεις έναν πίνακα στο Uffizi) και από την άλλη σε βάζει στη θέση σου. Αντιλαμβάνεσαι πως όλο αυτό είναι αυτοτελές και εσύ ένας απλός επισκέπτης. Το οικοσύστημα δεν σε χρειάζεται. Και αυτό είναι τόσο απελευθερωτικό, που εύχεσαι να μπορούσες να μείνεις εκεί για πάντα.

Κατερίνα Κατώπη-Λυκιαρδοπούλου, Σύμβουλος τουριστικής ανάπτυξης
Γαλλική Πολυνησία και Φίτζι

Η Ταϊτή ήταν εντελώς διαφορετική και ιδίως η Μπόρα Μπόρα: ένα κατοικημένο σβησμένο ηφαίστειο που περιβάλλεται από μια κυκλική λιμνοθάλασσα με μικρές νησίδες, όπου αναπτύσσονται τα ξενοδοχεία. Τα νερά από διάφανα γαλαζοπράσινα γίνονται απότομα βαθύ μπλε και στην άκρη τα κύματα σπάνε στον κοραλλιογενή ύφαλο. Το φως εναλλάσσεται περίεργα και το τοπίο κόβει την ανάσα. Περιέργως, οι καταδύσεις δεν είναι συγκλονιστικές και πολύχρωμες όπως στα Φίτζι, μας έδωσαν όμως την ευκαιρία να κολυμπήσουμε με δεκάδες καρχαρίες, εμπειρία μοναδική. Θυμάμαι ότι, ξυπνώντας την πρώτη μέρα εκεί, ανέβασα ένα βίντεο στο Instagram και έγραψα: «When reality is better than your dreams»… Είναι υπέροχο τα όνειρα να γίνονται πραγματικότητα και ξαφνικά οι φοινικιές στο ηλιοβασίλεμα να μην είναι απλώς μια ζωγραφιά. 

Ανδρονίκη Χριστοδούλου, φωτογράφος
Ιαπωνία 

Γρήγορα αναζήτησα κάποιο σπίτι, καθώς θα έμενα έναν μήνα. Βρέθηκε εύκολα ένα δωμάτιο. Όλα έγιναν εύκολα. Όλοι ήθελαν να φωτογραφηθούν, όλοι με βοηθούσαν, οι ανθρωπιστικές οργανώσεις με κατηύθυναν. Ό,τι προγραμμάτιζα γινόταν, κανένας δεν μου έλεγε όχι. Έναν μήνα μετά, κατάλαβα ότι βρήκα τον τόπο μου. Επέστρεψα στην Ελλάδα, άρχισα να μαθαίνω ιαπωνικά και δούλεψα ως φωτογράφος των Ολυμπιακών Αγώνων και της λαμπαδηδρομίας. Με τα χρήματα ξαναγύρισα στο Τόκιο με το πορτφόλιό μου, για να δω αν μπορώ να δουλέψω εκεί. Εγκαταστάθηκα στην Ιαπωνία στα τέλη του 2004. Δεν υπήρχε λογική. Το αισθάνθηκα τόσο έντονα, που έπρεπε να το ακολουθήσω.

Αλέξανδρος Παπαδόπουλος, research manager στην NBCUniversal 
Ευρώπη με Interrail 

Έλενα Πέγκα, συγγραφέας
Ινδία

Οι συγκινήσεις, τα βιώματα και οι εμπειρίες της Ινδίας δεν ήταν μόνο οι δέκα μέρες που πέρασα εκεί, αλλά και οι επόμενες χίλιες που ταξίδευα νοητά γράφοντας για την ψυχική μετατόπιση που μου προκάλεσε η επαφή μου με τα μέρη και τους ανθρώπους που συνάντησα, αλλά και για τη μείξη Δύσης και Ανατολής στον πολυπολιτισμικό σημερινό μας κόσμο. Επισκέφτηκα ναούς, κήπους, τάφους, παζάρια. Συζήτησα με κηπουρούς, αρχιτέκτονες, ακτιβιστές, χειρώνακτες, κοσμηματοπώλες για το τυχαίο, το μοιραίο, την κοινωνική ιεράρχηση, μέχρι και για εκτυπωτές από μεταλλαγμένους ατμοσφαιρικούς ρύπους, τους οποίους, πράγματι, έχει εφεύρει ένας Ινδός.

Από το πολύβουο Δελχί μια ξεχωριστή διαδρομή είναι μέχρι τη «ροζ» πόλη της Τζαϊπούρ, στο Ρατζαστάν. Επισκέφτηκα το Monkey Temple, χτισμένο μέσα σε μια απότομη κοιλάδα, σφηνωμένο ανάμεσα σε μεγάλους βράχους, και αντίκρισα τις ίδιες εικόνες με εκείνες που έβλεπαν οι άνθρωποι πριν από εκατό, τριακόσια, χίλια χρόνια. Διάσπαρτα κτίρια με σκοτεινά παράθυρα, χωρίς τζάμια και έπιπλα, και πολλές μικρές μαϊμούδες να περιδιαβαίνουν στους ναούς και να συμπεριφέρονται σαν το μέρος να τους ανήκει. Ο χρόνος εδώ δεν υπάρχει. Οι ημερομηνίες, τα γεγονότα, αυτά που γνωρίζεις δεν έχουν καμία αξία. Τίποτε άλλο εκτός από τα ρούχα μας και το ταξί που μας περίμενε παρκαρισμένο στην είσοδο δεν πρόδιδε πως βρισκόμαστε στο σήμερα.

Όλγα-Αλίνα Κοτσίνα, πολιτικός μηχανικός 
Καναδάς

Το 2009 ταξίδεψα για έναν μήνα στο Whistler του Καναδά, για να πάρω το δίπλωμα της ski instructor. Τις πρώτες μέρες κάναμε καθημερινά μαθήματα στα βουνά Whistler και Blackcomb, δίπλα στο Βανκούβερ. Ένα Σαββατοκύριακο φορτωθήκαμε σακίδια βάρους 50-60 λίτρων, βάλαμε φώκιες στα χιονοπέδιλα και αρχίσαμε την ανάβαση εκτός πίστας, στην περιοχή του Garibaldi Park. Για φαγητό είχαμε σακουλάκια με αποξηραμένη τροφή, την οποία μαγειρέψαμε σε χιόνι που λιώσαμε σε κατσαρολάκι, ενώ το βράδυ σκάψαμε χιονότρυπες για να κοιμηθούμε. Παρά την ανησυχία που είχα για τις αρκούδες, όταν τη νύχτα βγήκα έξω, ήταν μαγικά: η απόλυτη ησυχία, οι χοντρές νιφάδες χιονιού που έπεφταν, ο ουρανός που έμοιαζε τόσο κοντά μου. 

Πλησίαζε το ελληνικό Πάσχα και αποφασίσαμε να το γιορτάσουμε με heli-skiing. Το πρόγραμμά μας είχε τρεις καταβάσεις: στο Spearhead, στο Trorey Glacier και στο Tremor Side Chutes. Το να δοκιμάζεις την τεχνική σου κατεβαίνοντας σε απάτητες πλαγιές στη μέση του πουθενά είναι εμπειρία μοναδική. Πλέον όλα αυτά συμβαίνουν και στην Ελλάδα, όμως αυτό που ζούσαμε ήταν πρωτόγνωρο και συναρπαστικό για εκείνη την εποχή.