Τι είναι το ραπέλ; Ούτε κι εµείς ξέραµε πριν µας εκπαιδεύσουν. Είναι ένας γαλλικός όρος (rappel), που σηµαίνει πάνω-κάτω «επαναφορά». Στην πράξη είναι η καταρρίχηση µε σχοινί, το πώς δηλαδή να χρησιµοποιούµε σχοινί για να κατεβαίνουµε από κάποιον ψηλό βράχο ή γκρεµό. Αυτό σήµαινε ένα πράγµα: ότι εµείς, σήµερα, θα βρισκόµασταν πάνω σε κάποιο ύψωµα. Και ότι για λίγο θα κρεµόµασταν στον αέρα µε σχοινιά. Η ιστορία µύριζε θρίλερ… Και το στοµάχι µας είχε δεθεί κόµπος!
Αφού περπατήσαµε µία ώρα σε ένα καταπράσινο φαράγγι και αφού διασχίσαµε και ξαναδιασχίσαµε ποταµάκια και ρυάκια, φτάσαµε πάνω από ένα βράχο. Και τώρα; Για να προχωρήσουµε, θα έπρεπε να τον κατέβουµε µε σχοινί από ύψος 15 µέτρων! Σας φαίνονται λίγα; Από πάνω φαίνονταν βουνό! Και όµως, το ραπέλ είναι απλό και ασφαλές. Αρκεί να ακολουθείς τους κανόνες.
Γλιστρώντας στο σχοινί
Ο βασικός κανόνας του ραπέλ είναι να µη βιάζεσαι, όσο χαµηλός κι αν είναι ο βράχος που έχεις να κατέβεις. ∆ένεσαι µε σχοινί, του οποίου το ένα άκρο στερεώνεται στη ζώνη ασφαλείας που φοράς, ενώ το άλλο σε ένα ή περισσότερα σταθερά σηµεία στην κορυφή του βράχου –ονοµάζονται «άγκυρες»–, και το κρατάς γερά µε τα χέρια σου. Υπάρχουν φορές που τα πόδια σου ακουµπάνε στο βράχο. Τότε, τα ανοίγεις, λυγίζεις τα γόνατα και ακουµπάς τις πατούσες ολόκληρες επάνω του, κάνοντας σταθερά βήµατα προς τα πίσω, χωρίς πηδήµατα. Έτσι, προστατεύεσαι από επικίνδυνα γλιστρήµατα από τα οποία µπορεί να χτυπήσεις στα γόνατα και στο πρόσωπο.
Υπάρχουν φορές που βρίσκεσαι πάνω σε χείλος. Αυτό σηµαίνει πως για λίγο δε θα υπάρχει βράχος από κάτω ώστε να ακουµπήσεις τα πόδια σου και να βηµατίσεις επάνω του. Η λύση είναι µία: Λυγίζεις τα γόνατα, σπρώχνεις προς τα έξω και αφήνεις το σώµα σου να γλιστρήσει σιγά-σιγά προς τα κάτω. Με ηρεµία και συγκέντρωση φτάνεις γρήγορα, ξεκούραστα και µε ασφάλεια στο έδαφος.
Η µισή απόσταση που κάναµε σήµερα ήταν ελεύθερο ραπέλ. Και ανακαλύψαµε πως το να γλιστράς µε σχοινιά στον αέρα είναι συναρπαστικό. Και όταν το βράδυ πέσαµε για ύπνο στην κατασκήνωση, ξέραµε γιατί οι άνθρωποι ανεβαίνουν και κατεβαίνουν βουνά για να τα κατακτήσουν. Βέβαια, ποτέ δεν κατακτάς ένα βουνό. Απλώς το µαθαίνεις καλύτερα. Αλλά κυρίως µαθαίνεις για τον εαυτό σου. Και αυτό είναι το καλύτερο κοµµάτι!
