Το πρώτο κουδούνι της ημέρας χτυπάει στις 6.30 το πρωί. Οι έφηβοι μαθητές της Αθωνιάδας Εκκλησιαστικής Ακαδημίας δεν προβληματίζονται για το τι ρούχα θα διαλέξουν από την ντουλάπα τους πριν πάνε στο σχολείο. Φορούν ράσα και ακολουθούν ένα πολύ συγκεκριμένο πρόγραμμα. Αμέσως μετά το εγερτήριο ακολουθεί ο Όρθρος (πρωινή προσευχή) και έπειτα το πρωινό στην τραπεζαρία, ώστε τα παιδιά να είναι έτοιμα για τα μαθήματά τους. Όλα αυτά πραγματοποιούνται στο ίδιο κτίριο, το οποίο βρίσκεται στην εξωτερική πτέρυγα της Σκήτης του Αγίου Ανδρέα στις Καρυές. Στο ισόγειο είναι η τράπεζα, στον πρώτο όροφο φιλοξενείται το σχολείο και στους δύο επάνω ορόφους υπάρχουν τα δωμάτια των μαθητών και η εκκλησία. Τα παιδιά μοιράζουν τον χρόνο τους ανάμεσα στο σχολείο και στο οικοτροφείο.
Η Αθωνιάδα Εκκλησιαστική Ακαδημία στεγάζεται στις σημερινές εγκαταστάσεις της από το 1930, όμως η ιστορία της ανάγεται πίσω στο έτος 1749. Σήμερα, πρόκειται για ένα πολυπολιτισμικό σχολείο, το οποίο φιλοξενεί μαθητές από διάφορες χώρες. «Φέτος το σχολείο είχε 50 μαθητές. Το ένα τρίτο εξ αυτών δεν είναι ελληνικής καταγωγής. Έχουμε μαθητές από Ουκρανία, Ρουμανία, Μολδαβία, Σερβία και Βουλγαρία, οι οποίοι μαθαίνουν ελληνικά από το μηδέν σε ειδικά τμήματα υποδοχής», αναφέρει ο διευθυντής της Σχολής, κ. Γεώργιος Μεταλλίδης.
Οι Έλληνες μαθητές εισάγονται με εξετάσεις στην Α΄ Γυμνασίου και στην Α΄ Λυκείου. Για τους αλλοδαπούς, πρέπει να προηγηθεί πρόταση από μητροπόλεις ή ιερές μονές του εξωτερικού, οι οποίες βρίσκονται σε επικοινωνία με το Οικουμενικό Πατριαρχείο. Πέρα από τα κλασικά μαθήματα, τα οποία διδάσκεται κάποιος σε ένα γυμνάσιο ή λύκειο γενικής παιδείας, τα παιδιά καταπιάνονται και με τις εκκλησιαστικές τέχνες: ψαλτική, αγιογραφία, ψηφιδωτά. «Είμαστε το μόνο σχολείο στην Ελλάδα το οποίο έχει δική του σχολή Βυζαντινής Μουσικής, αναγνωρισμένη από το Υπουργείο Πολιτισμού. Κάθε χρόνο, στις εξετάσεις που πραγματοποιούνται, οι επιτυχόντες παίρνουν επίσης πτυχίο Βυζαντινής Μουσικής. Αντίστοιχα, εάν κάποιος μαθητής έχει έφεση στην αγιογραφία και καταθέσει αντίγραφα έργων του, μπορεί να πάρει πτυχίο Βυζαντινής Αγιογραφίας», σημειώνει ο κ. Μεταλλίδης.
Τα παιδιά εδώ αποζητούν την επαφή με τον Θεό. Αγωνιούν για το θείο, προσεύχονται, εξομολογούνται. Οι μαθητές έχουν αντίστοιχες ανησυχίες με τα παιδιά εκτός Αθωνιάδας. Η μόνη διαφορά είναι πως οι προβληματισμοί τους τίθενται σε μια πιο πνευματική βάση. «Σε ένα παιδί που είναι εκτός Όρους, το να μη διαβάζει μπορεί να είναι θέμα καλού ή κακού. Σε ένα παιδί εντός Όρους, το ίδιο ερώτημα μπορεί να τεθεί ως εξής: Αν δεν διαβάσω, αυτό θα στενοχωρέσει την Παναγία;» μας εξηγεί ο φιλόλογος Γιώργος Κωνσταντινίδης.
Κάθε μαθητής, για να μπορέσει να φοιτήσει στο σχολείο, θα πρέπει να τελεί υπό την κηδεμονία μιας από τις Ιερές Μονές του Αγίου Όρους. Κάθε Παρασκευή μεσημέρι, το κτίριο αδειάζει από τους μαθητές. Τα παιδιά επιστρέφουν στα μοναστήρια που έχουν αναλάβει την κηδεμονία τους και περνούν τα Σαββατοκύριακα βοηθώντας τους μοναχούς στις εργασίες και ακολουθώντας το πρόγραμμα της μονής. Ταυτόχρονα, αναπτύσσουν ισχυρούς δεσμούς με τους μοναχούς, ενώ επιστρέφουν πάλι πίσω την Κυριακή το απόγευμα ή τη Δευτέρα το πρωί. Μάλιστα, όταν ζούσε ο Άγιος Παΐσιος, πλήθος μαθητών πήγαινε τις Κυριακές να τον επισκεφθεί στον ελεύθερό του χρόνο. «Ο Άγιος Παΐσιος αγαπούσε πάρα πολύ τα παιδιά της Αθωνιάδος. Χαρακτηριστικά έλεγε ότι: “Τα καλύτερα γλυκά τα κρατάω για τα παιδιά της Αθωνιάδος”», προσθέτει ο διευθυντής κ. Μεταλλίδης…
Διαβάστε τη συνέχεια του ρεπορτάζ στην ειδική έκδοση «Οι Τόποι μας – Άγιον Όρος», που κυκλοφορεί την Κυριακή 26 Ιουλίου με την «Καθημερινή».
