O Στίβεν Φράι είναι ένας σύγχρονος Homo universalis. Τον γνωρίσαμε
στα ’80s, στον κωμικό του ρόλο στο Blackadder του Ρόουαν Άτκινσον,
άφησε εποχή στη βρετανική τηλεόραση παρουσιάζοντας το τηλεπαιχνίδι
γνώσεων QI, υποδύθηκε υπέροχα τον Όσκαρ Ουάιλντ στην ταινία Wild
του Μπράιαν Γκίλμπερτ, σκηνοθέτησε το θαυμάσιο Bright Young Things
(Άγρια νιάτα) αλλά και ένα ντοκιμαντέρ για τον εαυτό του (The Secret
Life of the Manic Depressive), όπου μιλούσε ανοιχτά για τη διπολική
διαταραχή. Είναι σκεπτόμενος, ένας κουλ διανοούμενος και επίσης
ξακουστός «tech-geek». Ο μύθος λέει ότι ήταν ο δεύτερος Βρετανός
που αγόρασε Macintosh το 1984, λάτρεψε το Twitter και κάποτε
παρουσίασε στο Channel 4 τα κατά τη γνώμη του «100 σπουδαιότερα
γκάτζετ». Από τη δεκαετία του ’90, επίσης, γράφει μυθιστορήματα (Ο
ψεύτης, Ο ιπποπόταμος κ.ά.), ενώ έχει γράψει και τρεις (!)
αυτοβιογραφίες. Είναι, επίσης, ένας σπουδαίος φιλέλληνας και έχει
εκφραστεί πολλάκις υπέρ της επιστροφής των Μαρμάρων στην Ελλάδα
– έχει σχολιάσει χαρακτηριστικά ότι η απουσία τους είναι τόσο
παράλογη όσο θα ήταν αν ένα μέρος του Πύργου του Άιφελ βρισκόταν
μακριά από το Παρίσι. Τα τελευταία χρόνια καταπιάνεται και με την
ελληνική μυθολογία. Αυτή, άλλωστε, ήταν η αφορμή για τη συζήτησή
μας, καθώς μετά τα Μύθος, Ήρωες και Τροία ήρθε η ώρα και για την
Οδύσσεια, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πατάκη. Αυτό που κάνει ο
Φράι είναι ότι «ξαναλέει» την ιστορία με τον τρόπο ενός χαρισματικού
παραμυθά, προσθέτει λεπτομέρειες, πειραματίζεται, διασκεδάζει και μας
διασκεδάζει. Αν ο Οδυσσέας δεν ήταν τόσο περίεργος, μας λέει, θα είχε
φτάσει στην Ιθάκη σε δέκα μήνες.
Διαβάστε περισσότερα στο νέο τεύχος του Κ, που κυκλοφορεί
την Κυριακή 5 Ιουλίου με την Καθημερινή.
