Με το που είδα την ανακοίνωση για αγώνα ορεινού τρεξίματος με την ονομασία «Γίδι των Μεθάνων», «τσίμπησα» αμέσως. Βλέποντας τις φωτογραφίες και διαβάζοντας στο δρομικό σάιτ advendure.com την εμπειρία του αθλητή Δημήτρη Τρουπή, τα έχασα. Τόση βλάστηση, τόση εναλλαγή στα τοπία, τόσο γοητευτικοί βραχώδεις σχηματισμοί. Πού είναι τα Μέθανα των κλισέ, με τα ιαματικά λουτρά και την παλιομοδίτικη αισθητική που οι περισσότεροι φανταζόμασταν; Όταν πήγα, ό,τι είχα έως τότε στο μυαλό μου για τη χερσόνησο της Αργολίδας διαψεύστηκε πανηγυρικά.
Κατ’ αρχάς, τα Μέθανα δεν έχουν αλλοιωθεί και αλωθεί από τον τουρισμό, γιατί δεν δέχονται πια τόσους επισκέπτες όπως κατά τον Μεσοπόλεμο και μέχρι τη δεκαετία του 1990, όταν τα ιαματικά τους λουτρά μεσουρανούσαν. Γνωστά από την αρχαιότητα, αναφέρονται από τον Παυσανία, ενώ στη σύγχρονη ιστορία προσέλκυαν ασθενείς από τα τέλη του 19ου αιώνα. Άρχισαν να ακμάζουν στις αρχές του 20ού, κατά τη διάρκεια του οποίου πρωταγωνίστησαν μεταξύ των ελληνικών λουτροπόλεων, με την ελίτ να καταφθάνει στα υδροθεραπευτήρια και τα πολυτελή ξενοδοχεία – λειτουργούσε μάλιστα καζίνο και θερινό σινεμά. Όλα αυτά τα λαμπερά κτίρια όχι μόνο δεν λειτουργούν πια, αλλά και καταρρέουν (για κάποια, και ειδικά για το υδροθεραπευτήριο, δρομολογείται διαγωνισμός), συντηρώντας όμως μια ρετρό ατμόσφαιρα στο λιμάνι – μαζί με τα παλιομοδίτικα μαγαζάκια, τα σύγχρονα κτίρια αμφιβόλου αισθητικής αλλά και την παλιά διατηρημένη γειτονιά.
Τα Μέθανα που εκπλήσσουν, όμως, δεν βρίσκονται στο λιμάνι, αλλά στις εξοχές. Σε αυτό το γοητευτικότατο ανάγλυφο με τις αλλεπάλληλες επτά κορυφές –η ψηλότερη των οποίων φτάνει τα 740 μ.–, στις λάβες του ηφαιστείου –μέρος του ηφαιστειακού τόξου του Νότιου Αιγαίου–, στα ερυθρωπά βράχια, στα ρήγματα και στους 30 αόρατους κρατήρες, στα απρόσμενα οροπέδια, στα δάση πεύκων και βελανιδιάς, στους ελαιώνες και στα αμπέλια, στον λαϊκό πολιτισμό που έχει αφήσει τα ίχνη του σε όλη τη χερσόνησο με σοφές κατασκευές.
Τι κι αν μοιάζουν με νησί, τι κι αν έχουν τόση θάλασσα; Η χερσόνησος των Μεθάνων είναι τελικά τα βουνά της, με τα αραιοκατοικημένα χωριά, τις υπέροχες οδικές διαδρομές και κυρίως τα μονοπάτια, τα οποία για αιώνες περπατούσαν οι ντόπιοι μέχρι τις δεκαετίες του 1970 και του 1980, οπότε διανοίχθηκαν οι δρόμοι.
Διαβάστε περισσότερα στο νέο τεύχος του Κ, που κυκλοφορεί την Κυριακή 28 Ιουνίου με την Καθημερινή.
