Από τα εμφράγματα και τον αυτισμό μέχρι την ενδομητρίωση και την εμμηνόπαυση, οι γυναίκες διαγιγνώσκονται αργότερα, ακούγονται λιγότερο και καλούνται να αποδείξουν ότι ο πόνος τους είναι πραγματικός.
Συχνά, κατά τη διάρκεια μιας εξωσωματικής, οι γιατροί αποφεύγουν να ζητήσουν από τον άνδρα του ζευγαριού να δώσει δείγμα σπέρματος, προκειμένου να τον προστατεύσουν από την «ταλαιπωρία» ή από το να νιώσει «άβολα». Έτσι εκθέτουν, φυσικά, τη γυναίκα και το ζευγάρι συνολικά σε πραγματική ταλαιπωρία και έξοδα, που θα μπορούσαν να αποφευχθούν αν, παράλληλα με τις ενδελεχείς εξετάσεις που κάνει η γυναίκα στη διάρκεια της προσπάθειας αυτής, υποβαλλόταν σε μια απλή εξέταση και το άλλο μισό της γονικής εξίσωσης.
Εμπίπτει η περίπτωση στον υπό διαμόρφωση ακόμη ορισμό του ιατρικού σεξισμού, που μπορείτε να τον δείτε να αναφέρεται ως «ιατρική προκατάληψη», «μισογυνισμός στην παροχή φροντίδας υγείας» ή με άλλες εκφράσεις που καλύπτουν την ίδια γκάμα ζητημάτων και προβληματισμών: το χάσμα των έμφυλων δεδομένων στην υγεία, την υποτίμηση των συμπτωμάτων ή τον αποκλεισμό των γυναικών από ιατρικά ζητήματα που τις αφορούν, τη μεροληψία στην παροχή υπηρεσιών με βάση το φύλο;
Η Βρετανίδα Καρολάιν Κριάντο Πέρεζ στο βιβλίο της Αόρατες γυναίκες ήταν από τις πρώτες που έφεραν στην καθομιλουμένη φαινόμενα όπως το σύνδρομο Γεντλ (Yentl Syndrome), που στην ιατρική περιγράφει το φαινόμενο όπου οι γυναίκες αντιμετωπίζονται αποτελεσματικά μόνο όταν τα συμπτώματά τους ταιριάζουν με το «ανδρικό μοντέλο». Στο έμφραγμα, για παράδειγμα, τα κλασικά συμπτώματα (πόνος στο στήθος που εκτείνεται στο αριστερό χέρι) βασίζονται σε μελέτες με υποκείμενα άνδρες. Οι γυναίκες, αντιθέτως, εμφανίζουν συχνότερα μη τυπικά συμπτώματα, όπως κόπωση, ναυτία, δύσπνοια, πόνο στο στομάχι ή στο σαγόνι. Ως αποτέλεσμα, γράφει η Πέρεζ, έχουν περίπου 50% περισσότερες πιθανότητες να λάβουν λάθος διάγνωση ύστερα από ένα έμφραγμα.
Διαβάστε περισσότερα στην ετήσια έκδοση Κ Γυναίκες, που κυκλοφορεί την Κυριακή 21 Ιουνίου με την Καθημερινή.
